Herinneringen Bombardement

Annie

Ontvangen op 28-09-2019 van Victor Ritschie

 


Kun je als 6-jarig jongetje al verliefd zijn ?
Misschien was ik dat wel. Op Annie Barten, een buurmeisje. Zij woonde enkele huizen bij ons vandaan, op de hoek van Broerweg en Plantaanstraat. Annie was veel ouder dan ik, misschien wel 14 of 15 jaar, en zij werkte bij V&D op de Grote Markt. Daar ging ze met de tram heen.

Ik zat in de 1e klas van de Lagere School, bij de broeders in de Hertogstraat, van 9 tot 12 en van 2 tot 4 uur 's middags. Mijn moeder bracht mij naar school met Tram-1 en haalde mij ook zo op. De lijn liep over de Berg en Dalseweg, via Mariaplein, Hunnerpark, Kelfkensbosch, Burchtstraat, naar de Grote Markt, en vandaar naar het Station en verder. In de tram ontmoetten wij Annie, want zij werkte van 9 tot 12 en van 2 tot 6. Zij bood aan om mij bij de tramreizen te begeleiden, zodat mijn moeder me alleen nog om 4 uur hoefde op te halen.

Aardig van haar, zo was zij, iedereen mocht haar graag.
Zij was ook: mooi! Mensen keken naar haar; ik was trots naast haar te mogen lopen, en blij als zij een plekje naast haar in de tram voor mij had vrijgehouden. Hoewel ik haar beeld nu nog op mijn netvlies kan oproepen, herinner ik mij, gek genoeg, geen gesprekken meer met haar. Hoogstwaarschijnlijk zat ik steeds in een soort stille aanbidding naast haar.

22 Februari begon voor ons als alle dagen:
Half negen haalde Annie mij op, en om de hoek namen we de tram. Op de Burchtstraat ging ik eruit, Annie zwaaide mij na. Even na twaalven wachtte ik bij die halte, Annie zat als altijd al in de tram. We gingen naar huis voor de, indertijd gebruikelijke, warme middagmaaltijd. De sirene ging af: Luchtalarm! Dat gebeurde wel vaker. Half twee was Annie er weer. Inmiddels had het sein Veilig al weer geklonken. Ik wilde van tafel. Mijn moeder hield me tegen: “Nee, eerst je bord leeg eten!” Tegen Annie zei ze: “Victor is nog niet klaar, hij heeft zijn eten niet op. Hij gaat een tram later. Dat kan hij wel, hij is ook al een paar keer om 4 uur alleen naar huis gekomen. Ga jij maar vlug, anders kom je misschien te laat op je werk.”

Ik at mijn bord leeg en stond juist klaar om naar de halte om de hoek te gaan. Opeens hoorden we doffe dreunen. “Nu blijf je hier”, zei mijn moeder.

Annie was in de tram gestapt, die ook ik had moeten hebben. Toen het bombardement begon, was die tram juist aangekomen op het Kelfkensbosch. Een van de eerste bommen viel een eindje naast de tram, blies de ramen eruit en joeg een storm van glasscherven door de tram. Er waren geen overlevenden . . . .

Dat is nu 75 jaar geleden, maar nog steeds komt Annie in mijn gedachten, als het Februari wordt, of als het gesprek over de oorlog gaat. Dan ben ik verdrietig. Wat had zij niet kunnen betekenen voor ouders, man, kinderen, ons allen?

terug

Reactiepagina
Reactie 0:

Victor Ritschie, 28-09-2019: Herinnering Bombardement

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: