Herinneringen Bombardement

Nog een slachtoffer bombardement Nijmegen

Ingezonden op 20-02-2014 door Maria Vitters

 

Het is februari 2010. Mijn vader ligt op sterven. 84 jaar oud. Hij weet dat zijn dagen geteld zijn... en begint te praten. Eerst tegen mijn moeder, maar toen mijn man en ik, zijn oudste dochter, binnenkwamen, begon hij opnieuw: ”jullie mogen het nu wel weten...” Er komt een lang, te lang, verzwegen verhaal naar buiten:
Hij had in een “Duits kamp” gezeten ergens bij Venray. In augustus 1943 was hij 18 jaar geworden en dus...verplichte deelname, want anders...! De lichting 1925! En hij is gegaan. Tegen heug en meug. Naar de Nederlandsche Arbeidsdienst. De hei ontginnen. Zware arbeid onder erbarmelijke en mensonterende omstandigheden, met een minimum aan voedsel en kleding. “Net genoeg om niet te sterven”
Dan komt de misschien wel zwartste dag uit zijn leven: 22 februari 1944. Bombardement op Nijmegen. Het kamp moet gaan helpen. En hij begint, huilend, te verhalen wat hij daar gezien heeft. Mijn veel te stille vader, die nooit huilde. Een platgegooide stad, ingestorte en verbrande huizen en gebouwen, en overal lijken, lijken, lijken. “ik zag een vrouw, met een kind nog in haar armen...een paar benen, bungelend uit een ingestorte muur...” Tranen.
De groep wordt ingezet om V&D leeg te halen...”overal verbrande en verkoolde lijken...die geur vergeet je nooit meer”. Ze moeten de lijken op het marktplein leggen en later naar een grote hal brengen. Daarna werd het kamp, zijn groep, ingezet om de massagraven te gaan maken.
Kort na deze heftige ervaringen in Nijmegen, is hij, met gevaar voor eigen leven, in een diepdonkere nacht de barakken in Venray uitgeklommen, op de tast door het bos gevlucht en ondergedoken. Getraumatiseerd voor de rest van zijn leven.
Bijna 2 jaar later moet de lichting 1925 naar Indië. Dus hij ook. Voor uiteindelijk 3 jaar. Nog eens oorlog, honger en ellende. Maar dat is een ander verhaal.

Maria Vitters
Reactiepagina
Reactie 1:

Maria Vitters, 21-02-2014: Heel hartelijk dank voor het plaatsen van mijn vader's verhaal!
Het voelt voor mij als een postuum begrip voor de zo vaak uitgelachen en daarmee vernederde N.A.D'ers. Jongens van 18 jaar, pubers eigenlijk, die nog nauwelijk hun geboorteplaats uitgeweest waren voor ze opgeroepen werden.

Mijn vader heet Jan Vitters. Hij is geboren op 17-08-1925 en overleden op 08-03-2010.
Het grootste deel van zijn leven heeft hij in Alphen aan den Rijn gewoond.
Hij is bij mijn weten nooit meer naar Nijmegen teruggeweest, omdat de schokkende ervaringen waarschijnlijk te diep zaten. Daarbij komt ook nog de schaamte voor zijn deelname aan de N.A.D. Hij zei: "Maar ik heb toch maar zo'n apenpakkie aan gehad... en dat werd kort na de oorlog niet zo gewaardeerd" Pas op zijn sterfbed kwam dit verzwegen verhaal eruit.

Morgen zal ik, samen met mijn man, plaatsvervangend aanwezig zijn op de herdenking. 70 jaar na dato!
Met vriendelijke groet, Maria Vitters

Ps: Bizar detail: één van de slachtoffers van de ramp heet Albertus Vitters. Uit stamboomonderzoek blijkt, dat hij en mijn vader 4 generaties terug dezelfde voorvader hadden. Familie dus. Hoe wonderlijk kan het soms lopen.
Reactie 2:

Albert Cloosterman, 23-02-2014: Een schokkend en emotioneel verhaal.
Alle respect voor uw vader!

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: