Herinneringen Bombardement

Ik werd onthaald als de verloren zoon

Ingezonden op 09-06-09 door Wim van Uden

 

Ik herinner mij nog deze woorden, 22 februari 1944.

Het was op een mooie dinsdagmiddag. De zon scheen helder, de lucht was blauw. Plots klonken brommende motoren, bracht Nijmegen in diepe rouw. De Tommies lieten bommen vallen, de sirenes loeiden wild en overal werd gegild. Misschien is het nog langer maar dat weet ik niet meer.

Zelf heb ik ook het een en ander meegemaakt.
Ik was nog maar een jongen van bijna tien jaar. Ik ben geboren op 23 Maart 1934 in Nijmegen, maar ik woon al bijna 50 jaar in Oss. Maar op die bewuste dinsdag bevond ik mij en mijn oudere zus in een bus van Lent naar Nijmegen. Normaal stapten wij uit bij het station maar deze keer op of vlakbij het Keizer Karelplein. Wij liepen richting Graafseweg toen plotseling de sirenes begonnen te loeien. Iemand van de luchtbescherming wilde ons ergens onderbrengen maar dat wilden wij niet want we wilden naar huis, naar het Willemskwartier, daar woonden wij, maar toen de bommen begonnen te vallen was er overal paniek. Mensen holden en schreeuwden. In die chaos raakte ik mijn zus kwijt en ik holde maar met de andere mensen mee totdat ik een klap tegen mijn been kreeg en ik vreselijk bloedde. Maar ik wilde maar verder totdat ik bij het Peemanhuisje was op de Willemsweg en het bloeden wel opgehouden was maar er stak een stuk scherf in mijn scheenbeen, dus ben ik via de Tollenstraat naar het ziekenhuis gelopen wat ik daar toen gezien heb is niet te beschrijven wat een verschrikking.
De scherf is er zonder verdoving uitgetrokken, ik kreeg een stuk verband en kon toen naar huis toe gaan. Bij mijn thuiskomst, waar inmiddels iedereen in paniek was, werd ik onthaald als de verloren zoon, want mijn zus was al lang thuis.

Mijn vader werkte als chauffeur bij een stomerij in Ubbergen en die hebben die dag heel veel gewonden en ook overleden mensen moeten vervoeren. De meesten werden naar de veilinghallen gebracht.

Toen ik mijn vrouw later leerde kennen kwam dit allemaal weer naar boven omdat zij haar broer verloor die op de school zat op het Kelfkensbos, zijn naam was Willy Becks. (externe link)

Dit zijn mijn herinneringen van 22-02-1944

Ik zal dit nooit vergeten.

Oss: Dinsdag 9 Juni 2009
Wim van Uden

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: