Herinneringen Bombardement

Hij was later dagen aan het huilen, zoveel ellende had hij gezien...

Ingezonden op 18-03-09 door H.J. Blankenaauw

 

N.a.v. de vele herinneringen die rond 22 februari elk jaar in de Gelderlander gepubliceerd worden, wil ik nu toch ook maar eens ‘ns opschrijven wat ik op 22 februari 1944 heb beleefd tijdens dat bombardement op Nijmegen-Centrum door Amerikaanse “Cowboy-piloten” zoals ook nu eindelijk ‘ns door enkele piloten, die er toentertijd zelf bij waren, wordt bevestigd in de documentaire in de serie “Andere Tijden” van de VPRO.

22 Februari 1944 was ik leerling, 15 jarig, op de MULO-school aan de Schoolstraat te Nijmegen en fietste die middag tussen 12.15 uur en 12.45 uur via de St. Annastraat naar huis aan de Houtlaan 37. Halfweg, ter hoogte van kasteel Jurgens, nu Radboud-complex, werd luchtalarm gegeven. Ik werd bang en fietste als een bezetene naar huis. Thuisgekomen rende ik meteen naar zolder en keek aan de voorkant naar de strakblauwe lucht met de zilverkleurige vliegtuigen. In mijn herinnering zag ik plm. 15 stuks, ze waren met het blote oog niet groter dan een plm. een meter. Ze vlogen in N-O-richting. Achteraf denk ik dat ze toen ter hoogte van Millingen/Duitse grens geweest moeten zijn. Inmiddels was het alarm “Vrij” gegeven, maar intussen waren de vliegtuigen gedraaid en kwamen terug. Achteraf kan het ook zo zijn gegaan dat het eerste konvooi vliegtuigen, dat al verderop b.v. boven Bergh/Zevenaar al gedraaid was, nu ineens boven Nijmegen verscheen en vanaf N-Oost naar Zuid-West hun vernietigend werk verrichtten tussen Waalbrug en Station, wat in militair vakjargon “uitmuntend” werd uitgevoerd.

Ik las inmiddels het artikel van L. Hermans dd 02-02-2004 en dat onderschrijf ik. Dit waren formidabel opgeleide destructeurs in militair opzicht wel te verstaan

Het alarm ging weer opnieuw af, ik raakte in paniek en rende struikelend en glijdend de zoldertrap af, m’n hart bonsde in m’n keel, en hoorde het gedreun van ontploffende bommen en vluchtte naar de tuin waar mijn broers en ik een provisorische schuilkelder hadden gebouwd en uitgegraven. Achteraf gezien was het natuurlijk een flutding, we hadden er alleen maar onder bedolven kunnen worden. Ik zag op gegeven moment donkere, roodbruine, stofwolken boven Nijmegen en besloot met de fiets naar Nijmegen terug te gaan. Het eerst kwam ik tot halverwege de Ziekerstraat, nu t.h.v. de Mariënburgpassage. Ik mocht niet verder, zag links en rechts brandende huizen, hoorde gegil en geschreeuw, zag ook een huis van een NSB-er rechts waarvan de voorkant in de fik stond. Daarna ben ik naar het station gefietst t.h.v. het voormalige “Oranje hotel”. Hoe het in de oorlog heette ben ik kwijt. Ik heb daar diverse lijken zien liggen, ’n totaal aan diggelen gereten Peeman-huisje, ’n volslagen kapotte gele tram, waarop het rood van bloed goed te zien was. Ook hier mocht ik niet verder en zag het grandioze Stationsgebouw aan flarden gebombardeerd. (Wanneer wordt dit weer eens in volle glorie herbouwd. Dit zou alleen al moeten gebeuren ter herdenking van de vele slachtoffers die toen zijn gedood). Vervolgens naar het Canisiusziekenhuis gefietst, toen aan de St Annastraat t.o. de St. Annamolen (die er gelukkig nog staat). Bij dit tot mijn verdriet afgebroken schitterende ziekenhuis, staande bij de oprijlaan naar het ziekenhuis, reden vrachtauto’s af en aan met gewonde en waarschijnlijk ook dode mensen. Er waren ook open auto’s. Ik zag bijvoorbeeld ook ’n oplaadbakauto van onze buurman kolenboer Janssen. Waar normaal dagelijks zakken met eierkolen en antraciet werden vervoerd, lagen nu mensen kermend en bloedend en echt boordevol. Ik werd er echt niet goed meer van en ben naar huis gegaan om mijn verhaal te doen.

Mijn vader was toentertijd als hoofdagent werkzaam bij de politie te Nijmegen en was die dagen zo goed als niet thuis maar verrichte hulp aan getroffenen van het bombardement. Hij was later dagen aan het huilen, zoveel ellende had hij gezien en juist ook doordat hij veel binnenstadters/zakenmensen persoonlijk kende. Hij heeft er althans tegenover ons kinderen nooit over gesproken, maar bij zijn overlijden kwam alles weer boven.

H.J. Blankenaauw, Mook

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: