Zuuk t mar uut - Wim Janssen

Uit het Nimweegs verleden 136

27-12-1984

Zoals het vroeger was (9)

Het verkleed rondgaan met Driekoningen werd door ons vroeger goed in ere gehouden. Dat kwam natuurlijk hoofdzakelijk omdat je met die rondgang allicht wat snoep, fruit en zelfs wat centen rijker werd. Wij waren dan ook al bijtijds bezig om de spullen die daar voor nodig waren te verzamelen.

Op de eerste plaats hadden wij een suikerpee (suikerbiet) nodig. Het moest vooral een mooie, grote suikerpee zijn, die van boven breed uit moest lopen. Zoveel te breder zoveel te beter. In die tijd woonden er een behoorlijk aantal boeren in de oude stad die 's winters, voor hun op stal staande vee suikerbieten opgeslagen hadden. Dus daar was met mooi praten, of als dat niet hielp; „met vijf vingers en een benauwd hart" (dat wil zeggen dat er dan bij een van hen eentje weggepikt werd) wel aan te komen. Van de suikerpee werd van boven eerst een kapje afgesneden, wat later eventueel als dekseltje op het geheel kon dienen. Dan was het zaak om de suikerpee netjes uit te hollen, zodat alleen de buitenbast overbleef. In het spits toelopende ondereind werd dan nog een putje uitgesneden, waarin het kaarsje moest komen te staan. Aan de mooiste kant werden dan een of meer figuurtjes - meestal waren dat sterretjes - gesneden waardoor het licht van het kaarsje naar buiten kon schijnen. Onder elkaar werd dan uitgemaakt wie voor de zwarte koning (Caspar), de bruine koning (Melchior) of de blanke koning (Balthasar) mocht doorgaan. Dat ging meestal gemakkelijk en zonder ruzie. Maar het gebeurde ook wel dat - net als in de grote mensen maatschappij - het recht van de sterkste de uitslag bepaalde. Dan moest er nog gezorgd worden dat ieder van de drie koningen aan de bijpassende Koninklijke kleding kwam. Dat dat heel wat zorgen met zich meebracht, kunt u zich natuurlijk wel indenken. Men zag de koningen dan ook vaak in de meest wonderlijkste kledingcombinaties. rondlopen. Jongens die zusjes hadden deden dan ongevraagd een beroep op een van hun jurken, terwijl een oud tafelkleed als koningsmantel dienst moest doen. De kronen werden uit, met gele waterverf geschilderd, dun karton geknipt Dat leverde dan ook de meest uitzonderlijkste producten op waar een edelsmid met afgrijzen naar gekeken zou hebben.  Het meest gezongen liedje was natuurlijk: „drie koningen, drie koningen, geef mij een nieuwe hoed, want de ouwe is versleten en dat mag mijn moeder niet weten, drie koningen, drie koningen geef mij een nieuwe hoed". 

Wij gingen zo vroeg mogelijk op pad, want we wilden niet als mosterd na de maaltijd komen en veel varkens maken de spoeling dun. Op de avond van Driekoningen verbaasden de mensen zich weleens dat de wereld zoveel Koninklijke hoogwaardigheidsbekleders rijk was. Het was een grote bonte mengeling van groepjes die de buurten en wijken bevolkten, want wij bleven natuurlijk niet in onze straat alleen. Wanneer wij ons stukje buurt afgeroomd hadden begaven wij ons op het gebied van de andere koningen, wat bij die anderen natuurlijk niet in de smaak viel. Het was dan ook een grote geruststelling als wij een sterke koning in ons groepje hadden. Want het liep gegarandeerd op oorlog uit. Omdat wij niet wilden dat andere koningen ons afgebakend terrein binnendrongen, zo trachtten die anderen ons te beletten hun gebied te betreden.
Het resultaat was dan een oorlog tussen Koninklijke grootheden waar de honden geen brood van lusten. Na afloop van de strijd lag de straat dan ook bezaaid met afgerukte en vernielde kronen, verscheurde kledingstukken en vertrapte suikerbieten. Er werden meestal korte metten gemaakt met tegenstrevers. 

Toen wij een keer aanbelden bij een buurjongen die niet bij ons op school zat, maakte deze zelf de deur open en snauwde ons toe; „Donder op hier, of ik sla jullie voor de deur weg", waarop een van de andere twee koningen zei: zal ik jou eens in je eigen gang op je duvel geven? Waarop de jongen met een harde slag de deur dicht sloeg. Hij heeft het beloofde pak slaag alsnog ontvangen. Ik wens u een zalig en gelukkig einde van dit jaar toe. 

Klik hier en reageer daarmee per email als u uw reactie hieronder wilt laten plaatsen

Bron (©) 1984 Wim Janssen - Nieuwsblad De Brug Nijmegen

terug

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: