Zuuk t mar uut - Wim Janssen

Uit het Nimweegs verleden 94

25-07-1984

Misdaad in Nijmegen (9)

Ter verduidelijking: Thallium is een scheikundig element uit de derde groep van het periodiek systeem. Een metaal dat veel op lood gelijkt. Het is grauw van kleur, laat zich snijden, hameren en uitrekken. Het heeft een soortelijk gewicht van 11.8 en smelt bij een temperatuur van 290° C. Er zijn verschillende soorten Thalliumverbindingen die alle zwaar vergiftigd zijn. Aldus het woordenboek van „Van Dale".

De Thalliumverbinding die men op de „Honig" gebruikte, was een zoutachtige substantie die in water opgelost kon worden. Deze oplossing werd in bakjes bij de meelresten neergezet. Wanneer de ratten van deze resten gegeten hadden, dronken zij uit die bakjes, wat hun dood tengevolge had. Bij de bedrijfsarts rees nu het vermoeden dat de slachtoffers ook met Thallium vergiftigd waren. Onmiddellijk stelde hij de fabrieksdirectie van zijn bevindingen op de hoogte, waarop meteen de politie en justitie ingeschakeld werden. 

Onder leiding van rechercheur Schouten begon de recherche een onderzoek in te stellen. Omdat ondertussen de fabriekbaas G. overleden was, werd het stoffelijk overschot in beslag genomen en op last van de officier van justitie - Mr. J. Th. Baron Spyart van Woerden - door de patholoog-anatoom Dr. Hulst uit Leiden een gerechtelijke sectie verricht. Nadat rechercheur Schouten een proces-verbaal van de sectie opgemaakt had, ging hij met twintig verzegelde potjes - met onderdelen van het slachtoffer - naar de universiteit van Utrecht voor een pathologisch onderzoek. Daar had men een speciaal laboratorium voor dat soort zaken. Uit het daar verrichte onderzoek bleek duidelijk dat in alle delen van de overledene het bewuste Thallium aanwezig was. Meteen hierna ging de recherche met de vrouwen en familieleden van de overleden mannen praten. Zij kwamen, net als de bedrijfsarts, tot de conclusie dat de mannen aan dezelfde ziekteverschijnselen overleden waren. De vrouw van het laatste slachtoffer vertelde nog een paar merkwaardige bijzonderheden. De man had tegen haar gezegd: „Wat heb je toch in mijn fles thee gedaan, die ik naar mijn werk meegekregen heb? De thee smaakte zo zout!" Jammer genoeg was de fles allang omgespoeld en was het eventueel aanwezig bezinksel ook verdwenen. De echtgenote van de fabrieksbaas P. uit de Marialaan, vertelde dat haar man, tijdens zijn ziekte, een brief had ontvangen die zij nog in haar bezit bleek te hebben. 

Het was een gewoon velletje papier dat met blokletters in rode inkt beschreven was. Er stond onder andere in die brief het volgende: „Ga maar gauw kapot want de kat heeft al een gat voor jou gegraven!". Onderaan de brief was ook nog een goed gelijkende tekening van een kat geplaatst. De eerste gedachte die bij de recherche opkwam was, dat deze brief wel eens door de dader geschreven kon zijn. Daarom werd deze brief in beslag genomen en bij het proces-verbaal gevoegd. 

Het was nu de taak van de rechercheurs om de schrijver van deze brief op te sporen. In feite was dat een hopeloze zaak, omdat honderden werknemers van de fabriek daarvoor in aanmerking kwamen. De directeur van de fabriek - de heer C.F. van Noppen - was er zeer op gebrand dat de dader gevonden zou worden en verleende de recherche alle medewerking die hij kon geven. In overleg met hem vroeg rechercheur Schouten een onderhoud aan met de directeur van de Raad van Arbeid hier in Nijmegen. Op verzoek van Schouten ontwierp de directeur een formulier, waarop alle werknemers - van hoog tot laag - diverse vragen moesten beantwoorden. Deze antwoorden moesten in blokletters geschreven worden, wat niet zo verwonderlijk was omdat het wel vaker in die tijd voorkwam dat er formulieren op deze wijze ingevuld moesten worden. Daardoor kwam men ongemerkt in het bezit van de handschriften van alle werknemers die op de fabriek werkzaam waren. Nu moest er begonnen worden om deze formulieren met het handschrift op de bewuste brief te vergelijken. 

Bij de eerste vergelijking viel al meteen een groot aantal af. Ook bij de volgende vergelijkingen vielen er steeds weer meer af. Tenslotte bleef er één handschrift over dat op het eerste gezicht precies leek op dat van de briefschrijver.

(Wordt vervolgd)

Klik hier en reageer daarmee per email als u uw reactie hieronder wilt laten plaatsen

Bron (©) 1984 Wim Janssen - Nieuwsblad De Brug Nijmegen

terug

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: