Zuuk t mar uut - Wim Janssen

Uit het Nimweegs verleden 57

08-09-1982

Verhuizing

Ik denk dat velen van u die steeds mijn stukjes lezen zich wel afgevraagd zullen hebben: waar blijft Wim Janssen toch met zijn herinneringen uit en over oud Nimwegen, of weet en schrijft hij daar niet meer over? Jawel hoor, ik weet nog genoeg en blijf schrijven. Maar waarom u de laatste tijd niets van mij hebt kunnen lezen zal ik u dan ook vlug uit de doeken doen.

Mijn vrouw en ik hebben onlangs de stoute schoenen aangetrokken om daarmee enige gewaagde(?) stappen te doen om te gaan verhuizen. Vierendertig jaar hebben wij aan een stuk in de Koninginnelaan gewoond en met veel plezier en genoegen zelfs. Het was (en is) 'n jofele buurt met gezellige mensen en goede buren die de woorden burenhulp en gemeenschapszin nog dagelijks letterlijk uitvoeren. Familieleden, vrienden, kennissen en buurtbewoners vroegen zich verbaasd af waarom wij deze stap ondernamen en velen spraken hun bezorgdheid uit of wij wel in de nieuwe omgeving zouden kunnen wennen, maar tevens ook de hoop dat wij er geen spijt van zouden krijgen. 

Ons besluit om te gaan verhuizen is niet van de ene op de andere dag genomen. Nee, wij waren er met onze gedachten al geruime tijd mee bezig en wel om verschillende redenen. Ten eerste waren onze vier kinderen het huis uit en bewoonden wij met ons beiden 'n huis met vier kamers, keuken en bijkeuken, verdeeld over de begane grond en de eerste verdieping plus nog 'n vliering en een kelder. Omdat mijn vrouw ook iedere dag wat ouder wordt werd het haar teveel om het allemaal bij te houden. Ten tweede was deze woning beter geschikt voor 'n gezin met kinderen, en ten derde ook al hadden wij er wel geld voor wij konden daar zonder 'n ingrijpende verbouwing geen bankstel plaatsen wat wij na veertig huwelijksjaren toch wel eens wilden hebben. 

Nu wonen wij in het stadsdeel Dukenburg vlak naast het Groot Winkelcentrum van dezelfde naam dat wij ondergronds via de parkeergarage kunnen betreden. Wij bewonen daar 'n flat op de begane grond en hebben 'n huiskamer van zeven meter vijfendertig bij vijf meter twintig met 'n ingebouwd keukentje, bijkeuken, twee slaapkamers, 'n douche en natuurlijk alles centraal verwarmd. Daarbij beschikken wij over een ruime tuin, die wij nog in moeten richten met planten en zo, en nog 'n aparte bergruimte in de kelder voor fiets, bromfiets en andere spullen. Wij zijn door de bewoners boven ons en links en rechts zeer hartelijk ontvangen terwijl ook de overige bewoners ons vriendelijk tegemoet treden. Vooral in de gemeenschappelijke ruimte, waar ik al enige malen heb zitten kaarten is de stemming opperbest. 

Als wij dus alles bij elkaar optellen dan geloof ik vast dat wij het wel zullen redden. Het verhuizen op zich was voor ons 'n groot kruis! Christeneziele wat er allemaal voor de dag kwam met het inpakken dat houdt geen mens voor mogelijk. De gekste dingen kwamen te voorschijn uit de schuur, de kelder en van de vliering. O, , , wat kan 'n mens toch 'n hoop bewaren en opzouten, het was gewoon 'n verschrikking. Wij diepen allerlei prullen en dingen op die wij tientallen jaren bewaard hadden, sommige dingen wel veertig jaar lang en waarvan wij niet eens wisten dat wij die bewaard hadden. Mijn vrouw en ik sorteerden samen wat wij weg zouden doen en wat wij mee zouden nemen naar ons nieuwe huis. Na 'n week of zo, keken wij alles nog eens na en weer deden wij verschillende onnodige dingen weg. Enige dagen voor de verhuizing gingen onze kinderen er zich ook mee bemoeien en weer werd er 'n flinke portie afgedankt en dat was maar goed ook, want wat wij alsnog mee hadden willen nemen hadden wij nooit in ons nieuwe huis op kunnen bergen. Tot op de laatste dag voor de verhuizing hebben wij ng 'n flinke opruiming moeten houden die onvoorstelbaar was in onze ogen. 

Afijn we raken nu mooi op dreef, de laatste rekeningen zijn binnengekomen zodat wij de balans op kunnen maken om te weten hoeveel het ons gekost heeft. Vervelen hoeven wij ons niet, terwijl mijn vrouw het huiswerk doet en de boodschappen uit het naastbij gelegen winkelcentrum betrekt, kan ik mijn tijd aan hobby's besteden. Onder andere moet ik de serie nog afmaken over het werken van de religieuzen in de oude stad. Over de Fransche zusters heb ik al geschreven, nu volgen nog de zusters van Bethlehem en de zusters uit Bottendaal (van Oldenbarneveltstraat). Daarnaast ben ik ook druk bezig om voor het nieuwe winterseizoen een programma te maken waarmee ik weer voor diverse groepen in de wijken op ga treden. Ik raad iedereen aan om voldoende aandacht te besteden aan mijn nieuwe adres en telefoonnummer, vooral zij die contact met mij op willen nemen voor 'n optreden in hun wijkcentrum of ander onderkomen.

Klik hier en reageer daarmee per email als u uw reactie hieronder wilt laten plaatsen

Bron () 1982 Wim Janssen - Nieuwsblad De Brug Nijmegen

terug

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: