Zuuk t mar uut - Wim Janssen

Uit het Nimweegs verleden 24

11-06-80

Vervolg artikeltje 16 april '80.
De aan de spiritus verslaafde personen waren nuchter al niet in staat een behoorlijk gesprek te voeren of hun gedachten te ordenen, laat staan als zij dronken waren van deze gevaarlijke drank. Dan gingen hun hersenen met groteske en verminkte waanvoorstellingen op de loop en wisten zij elkaar tot de gekste dingen en handelingen op te zwepen.

Zo lag er weer eens 'n ploeg van een man of acht op het Valkhof, behoorlijk onder invloed van de Spiritus, met elkaar te dazen. Hun ligplaats is vlak naast een bloemperk met diverse bloemen. Nadat de fles nog eens is rond gegaan, zegt de leider tegen Hassie (ik noem maar een naam) dat zij op een kerkhof liggen en dat de moeder van Hassie onder de bloemen begraven ligt. De leider krijgt meteen bijval van de andere drinkebroers en met z'n allen zwepen zij Hassie tot het uiterste op. Zij worden allemaal hysterisch van opwinding en wanneer er door een van de drinkers de veronderstelling uitgesproken wordt dat Hassie's moeder misschien wel levend begraven is en nog gered kan worden is het hek van de dam.
Eerst snapt Hassie het niet maar dan gaat hij geloven dat het waar is wat zijn „vrienden" hem vertellen. Zij sporen Hassie aan dat hij zijn moeder op moet graven. Het duurt niet lang of Hassie gaat - terwijl het kwijl uit zijn mond loopt - met zijn bloten handen in de grond aan het graven terwijl hij luid de naam van zijn moeder roept...
Zulke en nog andere krankzinnige voorvallen speelden zich vaker af onder deze mensen.
Het lijkt u misschien onvoorstelbaar maar toch was het zo in die tijd met deze mensen gesteld. Zij waren gewoon patiënten met geestelijke afwijkingen waarvoor geen opvang aanwezig was om van die gevaarlijke verslaving af te komen. Alleen familieleden, oude vrienden of goede kennissen waagden wel eens een poging om die stakkers te helpen weer een normaal leven te gaan leiden.

Familieleden gaven hen dan weer eens voor de zoveelste keer onderdak, voeding en wat kledingstukken terwijl vrienden en kennissen hen dan probeerden wat werk toe te schuiven als losarbeider bij een slepersbedrijf of in de kaaisjouwersploeg, als er tenminste werk aanwezig was. Al dat proberen om deze stumpers te helpen was weinig succesvol want binnen de kortste tijd bezweken zij weer voor de verleiding van de drank.

Het was op zich niet zo verwonderlijk dat zij steeds weer in die fout terug vielen. Dat kwam omdat zij geen kans kregen aan die drank te ontwennen, want dagelijks kwamen zij hun oude drinkebroers tegen die dan een fles drank lieten zien en hen dan probeerde tot een dronk te verleiden. Zij hadden het vaak heel goed voor want wanneer zij het geluk hadden gehad om een paar dagen te werken en met het zuur verdiende geld een café binnen stapte zweerden zij bij al wat hen lief was dat zij die ROTZOOI nooit meer aan zouden raken. Maar wanneer zij de zaterdagavond en de zondag in het café door gebracht hadden en 's maandagsochtend met een katterig gevoel wakker werden, vergaten zij het werk (als zij dat nog hadden) hun goede voornemens en sloten zich met de laatste centen weer bij de drinkploeg aan.
Een van die stakkers had weer eens tijdelijk onderdak bij zijn zuster in huis gekregen en vier dagen lang geen spiritus meer gedronken. Zij gaf hem zoveel te eten als hij nodig had terwijl hij tevens wat kledingstukken van haar man mocht dragen. De vijfde dag, om 10 uur 's morgens, zou hij even voor zijn zuster naar een slager in de Hezelstraat gaan om voor 30 ct. kort vlees en voor 20 ct. afsnijsel te gaan kopen. Zij heeft die dag noch naar haar broer noch het geld terug gezien. De volgende dag vertelde de buurvrouw haar dat haar broer weer aan het spiritus drinken was gegaan. Drie dagen later zag ze haar broer weer pas terug: hij liep op de Lage Markt weer om wat centen voor spiritus te bedelen. U kunt zich misschien wel haar teleurstelling voorstellen toen zij ontdekte dat haar pogingen wéér niets uit gehaald hadden.
Er wordt mij regelmatig gevraagd om namen of bijnamen te noemen maar voor de nabestaanden zou dat pijnlijk zijn en daarom doe ik het niet.

Klik hier en reageer daarmee per email als u uw reactie hieronder wilt laten plaatsen

Bron (©) 1980 Wim Janssen - Nieuwsblad De Brug Nijmegen

terug

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: