017-Verrijzenis van Christuskerk.jpg

< Back | Index | Next >

Verrijzenis van Christuskerk (1962, afgebroken in 1992)
Achitecten: Dijkema & Croonen
Marconistraat 52
Reactiepagina
Reactie 1:

Hessel, 31-12-2015: Op- en neergang van de Nijmeegse RK-kerkgang:
Ik las in De Tijd De Maasbode van 24-12-1959: "In 1960 moet aan bouw van 47 kerken begonnen worden", waarvan 15 in het bisdom 's-Hertogenbosch. Daarbij een URGENTIELIJST voor Nijmegen: Christus Verrijzenis (1000 zitplaatsen), Molenweg (1200 zitplaatsen) en Kolping (700 zitplaatsen).

Dertig jaar later:

Rond 1950-1960 kwam er in de wijken Hatertse Hei en Grootstal veel nieuwbouw tot stand, waardoor de Franciscuskerk aan de Heiweg voor de nieuwe situatie te klein bevonden werd. Op 7 april 1958 werd daarom een nieuwe parochie 'Verrijzenis van Christus' opgericht waarbij als pionier en bouwpastoor Piet Bardoel (1912-2009) werd aangesteld.
Hetzelfde jaar kon al een houten noodkerk in gebruik worden genomen. In dŪe tijd, door Bardoel later beschreven als een echte wederopbouw-periode, die de Nijmegenaren/parochianen een nieuw elan gaf. Zo moest er dan een kerk komen ...en die kwam er! Bijeengebracht met kwartjes en dubbeltjes. Uiteindelijk waren de kosten 870.000 gulden. Hoe onvoorstelbaar naar de huidige omstandigheden dat toen de campagne "Werk een week voor uw Kerk" daadwerkelijk aansloeg!!
De kerk werd met 900 zitplaatsen opgeleverd en op 9 juni 1962 werd de parochiekerk aan de Marconistraat ingewijd door de -mede door de televisie- alom gewaardeerde bisschop Mgr. W. Bekkers.
Het kerkgebouw op de Marconistraat was een bijzondere creatie voor die tijd, ontworpen door architect Pieter Dijkema. Deze bouwde ook delen van het Radboudziekenhuis en de Titus Brandsmakapel. Opmerkelijk bij de inrichting van de ruimte was dat het altaar letterlijk centraal stond, en dat de aanwezige gelovigen in de banken rechts en links van de middenruimte zaten. Dit, was de gedachte, om zo direct en nabij de liturgie samen samen te vieren. De indirecte lichtval achter de aanwezigen benadrukte nog meer de betrokken- en beslotenheid bij het sacramentele gebeuren. Voor de kerk een losstaande toren bestaande uit vier betonnen palen.

Zilveren priesterfeest 1963
Bron: beeldbank RAN F23749
Later kwam hierin -na een inzamelactie nog een prachtige klok ('Petrus') te hangen zoals ook het oorspronkelijk kleine kerkorgel werd vervangen door een hier veel beter passend Verschueren orgel, met uitgebreide dispositie en een veel fraaier en overweldigender klank. De bekende organist Joost Langeveld begeleidde hier de zang en verzorgde ook meermalen concerten.
Ook vond nog verder aankleding van de kerkruimte plaats door klassieke staties van elders, en een grote muurschildering van Ted Felen in de nis achter het altaar.
In deze kerk kon P. Bardoel een jaar later (1963) zijn zilveren priesterfeest vieren.

Hij was een man die in zijn parochie velerlei initiatieven nam en sprekers uitnodigde om 'Gods volk op weg te houden'. Maar de vergankelijkheid werd hem duidelijk. Hij overleefde al de 25 samen met hem gewijde priesters uit zijn 'lichting', zag natuurlijk hier ook kapelaans komen en gaan (N. van Munster, Nieuwkamp, C. Vossen, H. Hamers, W. van Kreij, J. Sweers) en maakte uiteindelijk zelfs mee dat zijn kerk werd afgestoten. Dat zijn opvolger elders werd geplaatst (W. Hulskorte) en zijn parochiegemeenschap onderdeel werd van Parochie Franciscus van AssisiŽ/Verrijzenis van Christus Nijmegen 1993-2004.
En dat uiteindelijk 'zijn' kerkgebouw, en levenswerk, door de toenemende de ontkerkelijking jammerlijk letterlijk werd afgebroken. Geen enkel kerkgebouw in Nijmegen lijkt mij zo sterk als hier verbonden aan ťťn persoon. Hoewel hij dat alles triest vond, werd hij niet echt verbitterd maar enerzijds realistisch berustend en anderzijds een open mens en waar mogelijk actief, en tot het einde toe 'bij de tijd'. Op 18 november 2009 overleed Petrus Antonius Joannes Bardoel, emerituspastoor van de parochie Verrijzenis van Christus, waar hem in 1978 eervol ontslag was verleend om plaats te maken voor jongere krachten. Maar om vanaf die tijd daadwerkelijk toch heel wat keren nog, hier en op diverse andere plaatsen, in te springen en actief te zijn. De afbraak van 'zijn eigen' kerk en de neergang van het kerkelijk leven was natuurlijk niet gemakkelijk voor hem. De ooit zelf gekozen titel van zijn kerk bleef desondanks zijn verkondiging van het geloof en zijn hoop: De Verrijzenis.

Reactie 2:

Bart Janssen, 29-01-2016: Op 24 mei 1992, nauwelijks twee maanden na de officiŽle sluiting, was ik er getuige van dat de kerk van de parochie "Verrijzenis van Christus" afbrandde. De enorme rookontwikkeling trok belangstellenden uit de ruime omgeving.

Een vreselijke dag voor pastoor Bardoel, die "zijn" kerk in vlammen zag opgaan. De "Verrijzenis van Christuskerk" was sinds enige maanden gefuseerd met de Franciscuskerk aan de Heiweg en tijdens zijn emeritaat maakte pastoor Bardoel ook nog mee, dat deze "Franciscus/Verrijzenis"-kerk in 1997 werd afgebroken.

In de Pauluskerk aan de Einsteinstraat/Heiweg, die de Franciscuskerk en de Verrijzenis van Christuskerk in zich verenigde (en die inmiddels ook gesloten is) vond op 21 november 2009 de uitvaart plaats voor pastoor Bardoel.

Hierbij enige documentatie rond zijn overlijden.


REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: