De geschiedenis van de St

Zwaar weer

Op 28 november 1984 en op 12 en 14 maart 1987 werden er in dagblad “De Gelderlander” een paar artikelen geplaatst naar aanleiding van een KASKI-rapport. Volgens KASKI was de St. Stephanuskerk een goed onderhouden kerk zonder achterstallig onderhoud in tegenstelling tot veel andere kerken. Toch werd geadviseerd de kerk te sluiten en dat had alles te maken met het kerkbezoek. In die jaren telde de parochie ruim 3000 parochianen, maar de leeftijdsopbouw werd ongunstig genoemd. De bezettingsgraad van de kerk, die 600 zitplaatsen telt, is met 280 bezoekers per weekeinde vrij laag.
In 1987 werd van onofficiële zijde (dus in het geruchtencircuit) vernomen dat het advies van KASKI “zéér binnenkort” zou worden opgevolgd “zonder er al te veel ruchtbaarheid aan te geven”. Een sluiting bleek onvermijdelijk en dat betekende dat de kerk zou worden gesloopt! Hetzelfde lot zou de kapel van het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis ten deel vallen. De hierin aanwezige muurschilderingen van Joan Collette zouden dan ook het onderspit moeten delven.
Al met al een betreurenswaardige en onverkwikkelijke zaak, zeker als men bedenkt, dat er door het oorlogsbombardement, en later door afbraak, reeds een aantal van zijn werkstukken uit het Nijmeegse stadsbeeld zijn verdwenen.

Naar aanleiding van de eventueel op handen zijnde sluiting en sloop van de St. Stephanuskerk schreef de kleinzoon van Joan Collette, Vincent Collette, op donderdag 12 en zaterdag 14 maart een tweetal artikelen in “De Gelderlander” over Collette’s prestaties als kunstenaar te Nijmegen.

Foto: In “De Gelderlander” van 14 maart 1987 verscheen een artikel van de hand van Vincent Collette (kleinzoon van Joan Collette) met als 
titel: “Nieuwe marteldood wacht St. Stephanus”. Hij doelde daarmee op de in die tijd eventuele sluiting van de St. Stephanuskerk vol met 
mozaïeken en gebrandschilderde ramen van zijn grootvader.

Vanaf de twintiger jaren tot aan zijn dood heeft Joan Collette ruim 70 parochie- en kloosterkerken gedecoreerd met glas-in-loodramen, mozaïeken en wandschilderingen. Niet alleen in de St. Stephanuskerk, maar zoals gezegd ook in het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis. Ook in de Canisiuskapel aan de Molenstraat maakte hij drie muurschilderingen en zes ramen, die alle betrekking hadden op het leven van deze Nijmeegse heilige. Jammer genoeg zijn deze kunstwerken bij het bombardement verloren gegaan.
Andere werken kon/kan men o.a. aantreffen in de bibliotheek van het Franciscanerklooster aan de Vermeerstraat, in de kapel van de Zusters van Oudenbosch (Pater Eymardweg), op het gebombardeerde pand van boek- en kunsthandel Richelle op de hoek Stikke Hezelstraat en Augustijnenstraat, boven de hoofdingang van de gesloopte schoenenfabriek van Swift aan de Muntweg. Ook in het stadhuis waren werken van zijn hand te zien die helaas allemaal verloren gingen met de afbraak van het oude deel van het stadhuis. Collette’s gebrandschilderde glas-in-loodramen (1942) konden gelukkig vanuit de oude raadzaal naar de wandelgang van het nieuwe stadhuis worden overgebracht.

Terecht dat Vincent Collette zich zorgen maakte toen hij de berichten over sluiting en sloop van de St. Stephanuskerk vernam: er was al zoveel verloren gegaan van de kunstwerken van zijn grootvader.
Toen het absismozaïek voltooid was, sprak pastoor Van der Heijden van “een onvergankelijk monument, dat in de verre eeuwen nog zal spreken van de artistieke aanleg en ongeëvenaarde kunstvaardigheid van den kunstenaar Joan Collette”. Gezien de sluipende dreiging van sloop hiervan mag men betwijfelen of deze optimistische uitspraak nog bewaarheid zal worden, schreef Vincent Collette in zijn artikel. Hij eindigt met de woorden: “Het is te hopen dat Collette’s mozaïeken, waarvan in Nederland geen tweede voorbeeld te vinden is, en de ramen in de R.K. St. Stephanuskerk dit nog generaties lang mogen doen (hij bedoelt: de eeuwigheid tastbaar maken. wp). Deze kunstschatten moeten voor Nijmegen behouden blijven.”

Op 14 maart 1987 ook reageert de secretaris van het bestuur van de Stichting Dekenaat Nijmegen, de heer Jac.F.M. Trump op het artikel van Vincent Collette van 12 maart. Hij stelt daarin dat er geen sprake van was om welke kerk dan ook in Nijmegen te sluiten, laat staan te slopen. Bij een dergelijke besluitvorming zouden parochie, dekenaat en bisdom elk hun eigen rol spelen. Vervolgens neemt de bisschop dan de definitieve beslissing. Deze procedure sluit ook absoluut uit dat een kerk gesloten gaat worden ‘zonder hier al te veel ruchtbaarheid aan te geven’, aldus de heer Trump.

Wat dat betreft waren de geruchten en eventueel voorgenomen sluitings- en sloopplannen in die jaren uit de lucht.
En dat de sluiting en sloop al die jaren niet is geëffectueerd, blijkt wel dat in 1998 het 75-jarig bestaan van de parochie werd gevierd. De kerk staat nog steeds fier overeind als een baken tussen de huizen aan de Berg en Dalseweg.

terug naar de voorpagina cq. inhoudsopgave


REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: