© copyright Paul Nas, Digitale bewerking; Henk Kersten/Stichting Noviomagus.nl

The Flying Stars

HOOFDSTUK III: “The Flying Stars”

We lieten onze band achter na de contactavond bij ons lid de heer Canis Beukering, waar we ook tegelijkertijd een vergadering hielden, doch waarbij we het nog niet over alle punten eens waren geworden. 
Op 16 juli eindigde ons schooljaar en konden we weer intensiever met onze repetities doorgaan. Ons nieuwe repetitielokaal was het Parochiehuis van St. Stephanus parochie. De vooruitzichten waren hierdoor beter en dit zou de uitvoeringen ook ten beste komen. Er werd een regeling getroffen, waarbij de repetities der band gehouden zouden worden van 16 tot en met 20 juli en die der toneelclub van 21 tot en met 25 juli. Er werd druk gerepeteerd en weer kwamen nieuwe nummers tot stand en daardoor werd een degelijk programma voor het zomerseizoen gekregen. Ook de toneelclub leverde uitstekend werk, wat bleek op de generale repetitie.
Op 19 juli kwam de contactavond bij dhr Th, Hermens, die tevens beschouwd kon worden als een tweede vergadering. Ook hier was het weer reuze gezellig en hier werden eveneens de punten waar we het bij de heer Canis Beukering nog niet over eens waren geworden, besproken. Hier was het waar onze nieuwe naam officieel werd ingeluid. Deze werd, zoals de titel aangeeft “The Flying Stars”. Hoe we er toe kwamen juist deze naam te kiezen, dat weten we niet, maar we vonden haar mooi en zij bleek later nog wel enigszins op zijn plaats te zijn. Het programma voor de vakantietijd was: 
28 juli Katholiek Thuisfront
29 juli Snijderskazerne
30 juli Dekkerswald + Nebo (Hosp)
Het zomerkamp zou gehouden worden van 25 tot en met 30 augustus met als plan een tocht door Nederland om te spelen in Cantines en hospitalen. Hoe wij hierin gedeeltelijk bedrogen uitkwamen leest u verder op. Tot slot zou dan op 31 augustus een uitvoering volgen op het sanatorium “Kalorama” in Beek bij Nijmegen. Drie dagen later, dus op 22 juli liepen vijf van ons de welbekende Vierdaagse mee. Het waren de heren Jos Nas, Jan Gijsberts. Theo Hermens, Arrie Hiddink en ego. De rest der band zorgde voor een verassing, door op de 26ste, de laatste dag dus, door hen zelf vervaardigde kransen om onze halzen te hangen. Ondertussen had Canis Beukering onze sterren op de standjes nog van lampjes voorzien. Hij vond namelijk dat “Stars” ook licht moesten geven. De dagen die nu volgden werden besteed aan repetities en op de 28ste volgde ons eerste optreden in ons zomerseizoen en wel voor het Katholieke Thuisfront. Ten overvloede zij nog vermeld dat onze leider een pianoduo had gevormd met de heer N. ten Horn. Deze avond was gedeeltelijk Bonte- en gedeeltelijk dansavond. De zaal was vol, het geheel gezellig en de avond verliep uitstekend, waarbij ook de toneelclub veel succes oogstte. Als nieuwe tonelist hadden we de heer A. Sliepenbeek, die behoorlijk werk leverde. 
B. Smith, die als tonelist uitstekend beviel voldeed echter niet als conferencier, wat we hem ook vertelde. We stelde nu voor de heer Henk Kramer te nemen. B. Smith bedankte nu en deelde mee, dat hij zich zou terugtrekken wanneer Henk Kramer zou worden toegevoegd. Urenlange debatten tot 01.30 uur leverde geen resultaten op. Het gevolg was dat we een uitstekend medewerker verloren.

Jan Hagemans,, saxofoon en Jos Nas, slagwerk

Op 29 juli probeerden wij Henk Kramer te pakken te krijgen, maar we troffen hem niet thuis. We namen nu de heer Sliepenbeek Die zelfde avond volgde de uitvoering op de Prins Hendrik Kazerne. Ondanks hitte en slechte geluidsinstallatie verliep ook hier het geheel vlot. Het was een klein gezelschap dat de uitvoering bijwoonde, maar het was er zeer intiem. Sliepenbeek was niet slecht als conferencier en zijn sketch “Muskietenjacht” viel bijzonder in de smaak. Onze leider had deze avond voor het eerst de beschikking over een vleugel. Na afloop hield een der aanwezige officieren een dankwoord en hij sprak de hoop uit dat we het volgende jaar nogmaals terug zouden keren.
De volgende dag zaten we al weer aangetreden op Dekkerswald. Dit was hier ons tweede optreden. Ook dit maal mochten we weer veel succes oogsten. We waren dit keer geheel in het wit gestoken wegens de ontzettende hitte en op de standjes prijkte voor het eerst onze nieuwe naam. De hersengymnastiek verliep zeer geanimeerd met als winnaars de dames. 

Onze band tijdens ons tweede optreden op Dekkerswald met Frans Rutten als solist.

Na afloop werd ons in de refter een souper aangeboden waarbij ook de rector aanzat. We werden getrakteerd op sigaretten en de rector vertelde ons dat hij Dekkerswald ging verlaten. Zo terloops vertelde hij nog dat hij liever pastoor dan rector was. Om 18.30 uur vertrokken we naar de “Nebo”, om hier voor de derde maal de gewonde militairen wat ontspanning te brengen. We speelden wegens het prachtige mooie weer buiten en wel achter het grote, toen nog geheel droge bassin, waar aan de kanten kleurrijke bloemen het geheel een gezellige aanblik gaven. Toen de schemering inviel, zorgden enkele lampen voor een zacht schemerig licht en de verlichte sterren op onze standjes deden onze naam goed uitkomen in het donker. Deze avond verliep eveneens zeer gezellig. Voor de eerste maal speelden wij ’s avonds buiten en wij konden na afloop zeggen dat wij een werkelijk gezellige avond te hebben gehad.

De hersengymnastiek. Geheel rechts de rector van Dekkerswald 30 juli 1947

Na deze reeks uitvoeringen volgde er een periode van rust, De gehele band hield vakantie tot 25 augustus. Onze leider ging na 14 dagen vakantie weer aan de slag voor onze band. Hij ging naar verschillende kazernes en hospitalen in Nederland en slaagde o.a. in Arnhem, Amersfoort en Assen. De grote fout die hij echter maakte was dat hij geen contracten maakte en zodoende bleef tenslotte alleen nog maar Amersfoort over. Op de dag dat we zouden vertrekken en we op de auto wachtten, die ons naar Assen zou brengen kregen we een telefoontje waarin werd meegedeeld dat de uitvoering was afgeketst. Arnhem en Zutphen vervielen reeds enkele dagen tevoren. Toch niet ontmoedigd door deze slechte medewerking van de R.A.O. zijn we een volle week op kamp geweest en we hebben ons zo goed als mogelijk geamuseerd.
Reeds dagen voor ons vertrek werd alles in gereedheid gebracht. Dekens, levensmiddelen, bandkleding en vele andere zaken werden in kisten gepakt. De Amerikaanse legertent, die wij tot onze beschikking hadden en ruimte biedend aan ruim achttien personen, werd nagekeken ook het bureau werkte op volle toeren.

Na het onprettige telefoontje zorgde alweer onze leider dat er toch een auto kwam en zo vertrokken we naar Grave, waar we op het terrein van de familie van Arrie Hiddink ons bivak opsloegen.
’s Avonds speelden we wat in het restaurant en we gingen die eerste avond laat naar bed. Bij het opstaan ’s morgens moesten we echter bekennen, dat we ondanks onze eerste nacht in de tent, niet slecht hadden geslapen. Onze beide koks Jos en George stuurde direct enkele personen weg om brood en melk en reeds dertig minuten later zaten we allen aan ons ontbijt dat best smaakte. De verdere dag brachten we door in een zalig niets doen, zwemmen en wat met biljart in het restaurant van de familie van A. Hiddink. De volgende dag verliep als het ware hetzelfde als de eerste dag maar ik moet wel zeggen dat onze koks uitstekend werk leverden. En zoals in ieder kamp hadden we allemaal op de beurt onze corveediensten en zo kon het gebeuren dat men ’s morgens een groep van ons bezig kon zien met het schillen van aardappelen en appelen, die over het algemeen nog al behoorlijk uit de strijd kwamen. De benzine voor onze kooktoestellen was dichtbij te krijgen en enkelen van ons vermaakten zich met een balspel op de tennisbaan of met een wandeling in de omgeving.
Donderdags werd de hele morgen pogingen in het werk gesteld om een auto te krijgen die ons naar Amersfoort zou brengen en ’s middags werden deze pogingen met succes bekroond, want men verwachtte ons om 20.00 uur in Amersfoort.

......en zo kon het gebeuren dat men ’s morgens een groep van ons bezig kon zien met het schillen ....

Met een duizelingwekkende vaart vetrokken we na de familie van A. Hiddink bedankt te hebben voor hun gastvrijheid, via Nijmegen, Arnhem en Ede naar Amersfoort waar we om tien minuten voor acht aankwamen. We werden verwelkomd door de vrouwelijke R.A.O. officier en om 20.15 uur volgde ons optreden, dat een daverend succes werd. C. Beukering duikelde tijdens deze uitvoering van het toneel af bij de sketch “De Schetesliep”, maar iedereen dacht dat het erbij hoorde. Tijdens deze avond hadden enkele andere leden van ons gezelschap het kamp reeds in orde gemaakt bij een gastvrije boer in de omgeving. Toen we ’s avonds daar aankwamen veroorzaakte we nogal wat consternatie door een rood lichtje speels in de richting van een stier te laten wijzen. We aten nog heerlijke boterhammen met ham en verdwenen toen, tevreden over de afgelopen avond onder de wol. ’s Morgens werden we gewekt door de hanen en kippen, die in en rondom onze tent de eerste morgenklanken ten gehore brachten. We wasten ons bij de boerderij en toen begon weer een nieuwe kampdag. Er werden weer de gebruikelijke corvee –diensten verricht en verder wandelingen ondernomen in en rondom Amersfoort. ’s Middags werd nog gespeeld in de tuinen van het hospitaal en ’s avonds brachten we gezamenlijk een bezoek aan de bioscoop, waar de film “1001 nacht” ons een goede ontspanning bood. 

Voor de tent, tijdens ons verblijf in Grave

De volgende dag werd weer opperbest doorgebracht met wandelingen in en rondom de stad, waarbij natuurlijk een muziekwinkel niet werd overgeslagen. 
’s Middags werd nog een roeiwedstrijd gehouden op de Eem, waarbij echter een der partijen wegens bootlekkage de strijd moest opgeven. Enkele van ons bezochten ’s morgens de kantine van het hospitaal en ook ’s avonds werd deze avond besloten met een bioscoopvoorstelling. 
De laatste dag werd alles weer in gereedheid gebracht voor de terugtocht en diezelfde middag weren we weer allemaal uitgerust en door de zon gebruind terug in Nijmegen. Een enkel aardig voorval overkwam ons toen wij vrijdagsmiddags terugkwamen in ons kamp. We hadden bezoek gehad. Alles lag ondersteboven en alles wat eetbaar was, was verdwenen. Toen we de grote tent naderde stoven hier twee grote zeugen uit. Fr. Rutten zorgde ervoor dat ze nog wat verder uit de buurt verdwenen. De schade was verbazend groot, maar gelukkig niet onherstelbaar. Tot slot nog de namen van diegenen die aan ons Zomertournee ’47 – ‘48 deelnamen. Het waren de heren R. v/d Loo, A. Hiddink, J. Nas, J. Vermeer, Th. Hermens, Fr. Rutten, G. Haanraeds, Th. Van de Berg, G. Panhuizen, C. Beukering, A. ten Horn, J. Gijsberts, Hans Nas als kampleider en ego. Deze week konden we ondanks de vele tegenslagen als geslaagd beschouwen.

De volgende dag zouden we ’s middags weer spelen op het sanatorium “Kalorama” in Beek tot besluit van ons Zomerseizoen. 

Om twee uur begonnen in de kleine studio, waar een klein aantal lopende patiënten aanwezig waren. De uitvoering werd via microfoons door geheel het sanatorium uitgezonden, terwijl buiten op verschillende plaatsen luidsprekers waren aangebracht, die degenen die buiten gebleven waren in de gelegenheid stelden ook onze uitvoering bij te wonen. 

Onze band op het sanatorium “Kalorama”

En deze uitvoering werd een der beste van ons bestaan, getuige wel het minutenlange applaus, dat we na afloop kregen en waardoor we genoodzaakt waren verschillende toegiften te geven alvorens het publiek tevreden was gesteld. Na afloop vertrokken we per auto naar het huis van onze leider, waar we ons souper gebruikte. Hiermee was weer een eind gekomen aan een reeks uitvoeringen. Nog enkele dagen vakantie en toen moesten we weer aantreden op school, voor mij het laatste jaar. Er gebeurde verder niets bijzonders, behoudens de wekelijkse repetities.

Op 8 oktober volgde een contactavond bij de heer J. Gijsberts, die op die dag zijn geboortedag herdacht. Deze avond verliep zoals gewoonlijk zeer gezellig en onze leider memoreerde een jaar band en bedankte ons voor de uitstekende medewerking en het in hem gestelde vertrouwen. 
In begin december volgde een uitvoering voor Duitse kinderen op de St. Maartenskliniek, die daar werden onthaald door een Nederlands comité. Hier speelden ons Hawaï trio en enkele leden gaven solo’s. ’s Avonds volgde hierover een radio uitzending en ook de Gelderlander schreef hier een uitvoerig relaas over. Er volgden nog een contactavond bij G. Panhuizen en half december bij mij thuis.
Het was reuze gezellig en er werd gesproken over eventuele uitvoeringen. Tevens kregen we bij mij thuis een overzicht van de financiële toestand, die volgens de boeken tamelijk slecht bleek. Een fout van onze leider, die niet kon boekhouden en meestal waren de bedragen erg onduidelijk en verschillende kleinere uitgaven onder hetzelfde hoofd geboekt zonder specificatie. Zoals begrijpelijk wekte dit bij ons enig misnoegen en dit is dan ook altijd een zeer dubieus geval geweest. Ego heb enkele keren gevraagd de boekhouding te verzorgen, omdat ik H.B.S.-a had. Maar steeds werd dit van de hand gewezen. Er klopte dan ook bijna nooit iets van de boekhouding en dikwijls was er geldgebrek dat er niet geweest zou zijn indien de boekhouding beter geklopt zou hebben. Ook kwamen op deze contactavond onze nieuwe leden J. Janssen en H. Parmet. Eerstgenoemde was onze nieuwe trompettist, laatstgenoemde speelde saxofoon en klarinet. 
Op 31 december volgde een optreden voor de Rijksduitsers, die waren opgesloten in het zoveel besproken kamp “Marienbosch”. Wij brachten deze mensen waarvan velen jongens en meisjes tussen de 14 en 18 jaar een welverdiende ontspanning die zij hard nodig hadden, wanneer men zag in welke sombere omstandigheden zij moesten leven. 
Wij vernamen pas ’s middags dat we hier ’s avonds zouden spelen, want met oudjaar zou er niet gespeeld worden, zodat we dit festijn in de huiselijke kring zouden kunnen doorbrengen. Wij stemden echter direct toe, toen we ons gevraagd werd die avond te spelen. Achter het toneel vierde de band ook Oudjaar. Menig borreltje verdween door menig keelgat. 
Op 4 januari volgde ons eerste optreden voor burgers en wel in het Parochiehuis te Hatert. Wij oogstten hier bijzonder veel succes en J. Vermeer liet een buitengewoon goede solo horen in het nummer “Idaho”. Medewerkenden waren: ‘’Rametti”, de goochelaar; Fr. Rutten, accordeon; “The Three Hawaiins”; “Haanraeds en Beukering”; sketches; Tom v/d Loo; conferences; “The Flying Stars” en verder was er nog een Hersengymnastiek onder leiding van ego. Ongeveer een week later volgde een vergadering bij J. Nas, waar plannen werden besproken voor het komende zomerseizoen. Of er zou een tocht door Limburg worden gemaakt of we zouden naar Duitsland gaan om voor de Nederlanders in Duitsland te spelen ter gelegenheid van het 40 jarig Regeringsjubileum van Hare Majesteit Koningin Wilhelmina. Bij stemming werd de reis naar Duitsland gekozen. Een groot werk moest hiervoor worden verzet. Maar hierover later.

Behoudens gebruikelijke repetities volgden nu enkele rustige maanden tot de Paastijd. Toen begonnen we weer. Er volgde weer volop repetities en ook dit jaar brachten we weer een bezoek aan de Fancy Fair in het college. We wonnen weer een taart en aten deze gezamenlijk op in het restaurant waar veel plezier werd gemaakt.
De repetities werden nu gehouden in het Parochiehuis aan de Burghard van de Bergstraat. Op 31 maart volgde in deze mooie zaal ons 2de optreden voor burgers. De zaal was geheel uitverkocht. Onder de aanwezigen merkten we op, onze donateurs, genodigden en vele Canisianen. We brachten een optreden onder het motto “Lach en vergeet” dat een succesvol verloop had. Wij voerden dit motto op al onze uitvoeringen die nog volgden, tot zelfs in Duitsland. De avond verliep uitstekend met als medewerkenden hetzelfde gezelschap dat op 4 januari in Hatert op trad. 
De volgende avond speelden we weer met hetzelfde stel in Grave voor de AAT (Regiment Aan en Afvoer Troepen). Deze avond verliep voor ons goed, maar de 2 RAO officieren (behoorlijk kachel) waren niet tevreden met het programma (te weinig muziek). Wij hadden met dit programma de avond tevoren in Nijmegen veel succes geoogst en we gingen dus ongestoord verder. Maar ieder in Nederland kent wel de AAT en na wat moeite met het geld vertrokken we opgewekt huiswaarts.
Op 2 april volgde ons 2de optreden voor het KNIL, met hetzelfde programma en we hadden hier weer veel succes. Er was weer een intiem gezelschap en we kregen na afloop een hartelijk applaus en een hartelijke toespraak van een der officieren. Nu volgde een kleine rustperiode. 
Eind april traden we tweemaal op tijdens de “Mitto” (de grote Missie Tentoonstelling) in de Novum hallen. Hier kwamen in een week tijds ruim 175.000 bezoekers. Ook hier hadden we twee plezierige en goedgeslaagde avonden. De laatste avond brachten de leider, Jos Nas en ego door in het restaurant “Terminus” bij de Novum hallen en dronken er op de goede afloop. Dat het die avond laat werd, is gemakkelijk te begrijpen. 
De twee uitvoeringen op de Mitto waren de laatsten, die wij gaven voor ons vertrek naar Duitsland. Er volgden wel de vele repetities, zowel voor de band als voor de toneelafdeling. 

terug

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: