Oorlog65
Eindeluk frij

Ik werrekte nog rustig deur bij mien Mefrou. Want det is gek un mins duut so lang mogeluk de dinge die die doen mot. Op un dag sei mien Mefrou tege mien: 'As we murrege froeg dur nie sien dan sien we fanaofond nuir Boxtel fertrokke. Want mien dochter uut Boxtel komt ons un puir daoge op haole. We gaon dur efkes tussen uut. Mar' sei se 'kom murrege mar efkes kieken of det ut deur gegaon is'. So geseid so gedaon. Ik ging um acht uur fan huus richting St. Annastraot. Deur aongekomme wist ik nie wat ik sag. Hele dromme Duitsers en oek wa gewone minse liepen de St. Annastraot af richting Keizer Karelplein. Se wuire te foet, per fiets, per waoge; kurtum met alles wat se mar te pakke konde kriegen. En allemaol fol belaje. Met fan alles. Ut wuire net lasdiere. Wa se mar te pakke hadde kunne kriege, sjouwde se mee. En de optocht trok mar deur. Ik ging tog mar is naor mien Mefrou. Mar se was weg. Dus bereidde ik me feur op un frije week. Mar feurlopig erst mar op un frije dag. Ik liep toen met de wegtrekkende Duitsers mee richting Oranjesingel. Duir was ut nog drukker. Want fan alle kanten kwamme dur Duitsers die weg wilde. Die hadde det goed deur. Det je fanuut de Oranjesingel so richting Duitsland lopt. Want die Duitsers die lope moste, die wuire netuurluk graog so gauw as ut kon de grens ofer.

'Nou kan ut ech nie lang mer duure' fertelde ik mien Moeder toen ik tuus kwam. 'Nou laote we mar afwachte' sei mien Moeder. 'Mar ik denk dat jou Mefrou wat op de radio geheurd het en det se daorom een paor daoge weg geet'.

Twee daoge laoter was ut soe fer. De infasie begon soe as de oorlog begonnen was. Fliegtuige ien ut luchtruum en grenaote fan God weet wuir. De erste dag hadde wij al alle raome kapot ien huus. We hebbe duir maonde mee gesete, want dur was niks um ien te sette. We hebbe toen un puir daoge ien de schuilkelder deur gebracht. Want dur werd oferal erreg gefochte ien de stad. Toen hadde we oek pas ien de gaote hoe feul Duitsers dur nog wuire. Mien Moeder is met ons wer nuir huus gegaon want mien jongste bruurke was net een juir en die werd soe siek ien die schuilkelder dat mien Moeder see of dat we hier wa kriege of tuus det makt niks mer uut. De gefechte sien in alle hefigheid deur gegaon. We saoge allerhande soldaote lope. Engelse, Canadese en Amerikaone. So binne we un week deurgekomme. En toen melde de radio en de krant: 'We sien befrijd, we sien befrijd, we sien befrijd'. Feest in de huuse. We juigde, jubelde en feulde ons wer fijn. Helaos heurde we toen det de befrijding net tot aon Nimwege gekomme was. De rest fan ut land het nog een heel aokig hallef juir gehad. De nood is duir so groot gewurde det duir minse dood sein gegaon fan kou en honger. Oek fiel ut feur ons nie mee det hallef iuir. Met ut ete ging ut wa beter. Mar alle ellende, alle grenaote, alle dode we nog gehad hebbe. Dat was ien één woord freseluk. Mar toen was ut eindeluk soe fer. Det de rest fan ons land met heel, heel feul moeite, dode en gewonde oek, befrijd werd. 5 Mei werd nationale Befrijdingsdag. We ginge toen met sun alle eindeluk un nieuwe toekomst tegemoet.

© Cor Lubbers - Nimweegs Plat - Oorlogsherinnering p65-66

REAGEER

terug


REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: