Oorlog21
Mar se waore un hallefe maot te klein

De ouwere onder ons die hebbe netuurluk de oorlog héél anders meegemakt as de jongere. De ouwelui hadde altiet feul surreg um ons, de jongere. Feural als Faoder en Moeder hadde se al feel werrek um je aon ut éte te houwe. Mar as je un puir opgroeiende meide had soe as bij ons fiel det oek helemaol nie mee. As jongere wilde je wel is effe weg. En dan begon de pret. 'Denk hier aon en denk daor aon'. Det was netuurluk oek so. Want je most om acht uur binne sien. As je dur efkes uut liep was ut erst 20 x 'Denk dur um um acht uur binne'. Mar as je jong bin dan bin je wa gemekkelukker. 'En denk dur um gut nie met die Duitsers mee'. Want mien Moeder wis best as je 16-17 juir was det je dan wel is wa lol wou hebbe. Det kumt umdet er niks was. Je wilde soe graog wa niews hebbe. Un niew kleedje of so. Mar alles was op de bon. Dus oek kleding. En as je nog wa textielbonne had, dan was dur nog nie altiet wa in de winkel te koop. So hek is un keer ut geluk gehad dek op un schóenebon un puir bruune schoene kon kriege. Met un hallef hoge hak. Mar se waore un hallefe maot te klein. Mar ik was so blij. Ik docht die lop ik wel uut. Mar nao un puir uur lope kreeg ik soen pien an me foete, det ik tege me friendin die ik bij me had see: 'Och Anneke ik krieg soen pien aon me me foete det ik wel efkes mot gaon sitte'. En det deje we dan. Op un bankske ien ut perrek. Schoene uut, lekker saote we daor. We soate duir rustig te kwekke tot we duir opins de klok acht uur heurde slaon. We schrokke ons kapot. Ik wilde gauw me schoene aon doen. Mar det lukte nie. Me foete waore helemaol opgezwolle. Met de schoene ien de hand herd nuir huus gelope. Tien ofer acht waore we tuus. Waor ons wel de nodige klappe en standjes wachtte. So ging det ien die tiet. En det kwam allemaol umdet wij jonge meide gewoon toch mooi wilde sien. Oorlog of gin oorlog. So as det met die schoene ging so ging det netuurluk oek met klere. As je wat kon kriege moes je netuurluk wel textielpunte hebbe. Die waore bij ons nie so dik gesaoid want mien Moeder ruilde nogal is wa punte feur éte. Mar se sag tog wel ien det jonge meide tog wel is wa niews woue hebbe. Mar dan most je wel je beurt afwachtte.

© Cor Lubbers - Nimweegs Plat - Oorlogsherinnering p21

REAGEER

terug


REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: