Oorlog14
's Woensdags had Mientje wer genoeg moed

Ik bin al de oorlogsjaore bij mien Mefrou bliefe werreke. Nie det ut geld so feul was mar ik had ut dur wel goed. Want mien Mefrou had so wat kennis oferal en det was wel is gemekkeluk. So had se oek un soon ien den Haog wone. Die werrekte op ut ministerie. Mar de Duitsers die ginge mar deur met allerhande ferfelende dinge uit te denken. Je had de bonkaorte. De joden hadde hun ster op en nog heel feel andere aokelige dingen. We mosten um 8 uur binne sien. En so kwam dur steeds wa bij. Nou hadde die Duitsers uitgedacht dat der un heel grote wal moest komme langs de see. En daor begonne se oek aan. Dus ien den Haog en Schefeninge moste dur un hele hoop huuse afgebróke wurde want daor kwam die wal. Se seie det ut fur onse eige feiligheid was. Mar da moste we mar geleufe. Mar afijn wij krege dur wel wat mee te maoke. Want de soon fan mien Mefrou, Meneer Bernard, die wonde daor net. En die kwam mooi nuir Nimwége. Met sien frou en twee kiender en met oek un meisje feur hallefe daoge. Det meisje had femielje wone ien Groesbeek en die was duir hin gekomme met huir femielje. Dus ut huus werd soen bitje gedeild so dat iedereen wer plek had. En ien de keuken duir waore Mientje en ik saomen. Fur mien werd ut wel geselliger. We hebbe sat gelache saome, Mientje en ik. Ik moest dur ien Nimwége de weg lere en so meer. Op un goeie dag sei Mientje tége mien: 'Kur ik wil gaon biechte fanmiddag nuir ut werrek, wit jij gin goeie biechtfaoder feur mien?' Ik sei: 'Netuurluk Mientje dan mot je bij Pater Rubbens gaon, det is un heele goeie'. Det was op Saoterdag. Sondags kwam Mientje nie want die most nuir de kerk en so meer. Want se waore nogal fein. Mar Mondagmurrege sag ik dur bij de koffie. En se sei niks. Ik fraog: 'Mientje is dur wa?' En duir begon se. 'Jij bint un mooie. Jij met je goeie paoter. Nou de hek gemerrekt'. Ik seg: 'Mar Mientje wet is dur dan gebeurd'. Mientje: 'Det ken ik nie segge, want dur is un biechtgeheim'. Ik wer: 'Mar Mientje as je mien nou gewoon fertelt wat dur is dan ken je det tog wer gaon biechte?' 'Jao det is oek wuir' sei Mientje. En toen begon ut ferhaol.

Bij Mientjes Mefrou bofe ien de kast stonde wel fieftig pekskes thee ien un deus. Bij Mientje tuus hadde se oek niks. Dus docht Mientje wit je wa ik nim un pekske mee feur tuus. En det had se gebiecht. Waorop Paoter Rubbens sei: 'Meisje hoe feul thee had Mefrou dur nog ligge?' Mientje wer héél stillekes: '50 pekskes Eerwaorde'. 'Och' sei Paoter Rubbens toen; 'Wit je wat meisje, nim Mondag nog mar 2 pekskes'. En duir was Mientje nou so kwaod ofer. Ik heb heel lang met dur motte praote. Fan det ut helemaol nie erreg was en dat Paoter Rubbens ut heel goed iengesien had. Want hun hadde te feul en jullie nop. 's Woensdags had Mientje wer genoeg moed um de twee pekskes thee te pakken, oek een feur mien.

© Cor Lubbers - Nimweegs Plat - Oorlogsherinnering p15

REAGEER

terug


REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: