NijmeegseAvonturen

© Dick Beumer; digitale bewerking 12-12-2019 Mark van Loon/Stichting Noviomagus.nl

Nijmeegse Avonturen

door Dick Beumer

Eerste liefje · Tweede liefje · Derde liefje · Reacties


Ik als Arnhemmer mag zeggen dat ik mijn sporen in Nijmegen wel verdiend heb.

Mijn moeder is Nijmeegse en in mijn vroege jeugd en later oefende Nijmegen een grote aantrekkingskracht op mij uit... en eigenlijk is dat heden ten dagen nog steeds zo, graag mag ik ff naar Nijmegen met mijn vrouw die ook onder de bekoring van de stad aan de Waal is gekomen.
Vroeger kwamen we veel in caf de Poort van Hees, maar toen dat veranderde in een motorhol, staken we de weg over en vertoeven tegenwoordig regelmatig in caf de Beurs alwaar we enkele kennissen hebben opgedaan, en waar ik zonder veel toestanden het woord Vitesse kan laten vallen, omdat men inmiddels weet dat ik NEC een warm hart toedraag. Een van de Bardames, rooie Hannie, meegekomen uit de Poort mag ons graag en dat is wederzijds...
Ik mag dus zeggen dat de affiniteit tussen Nijmegen en ons wederkerig is...!

Maar het gaat dus om mijn avonturen in Nijmegen tussen dat ik 14 en 17 jaar oud was en zeer gecharmeerd van het Nijmeegs vrouwelijk schoon.

EERSTE LIEFJE

Op n dag in 1963 ging ik samen met mijn vriend Johnny Ratering op de brommer bij mijn Tante Liene in Nijmegen op visite. Die woonde op dat moment in een noodwoningen-wijk met de bijnaam Buchenwald gent op het type barakkenwoningen waaruit het wijkje bestond.
Daar trof ik een van de neven aan, een deel van n tweeling, Heinz genaamd. Geboren in 1945 in de nadagen van de Oorlog. Wellicht enige affiniteit hebbende met de vriendschappelijke gedragingen jegens de Duitsers van mijn tantes (en mijn moeder k) tijdens de bezetting. Mijn neven leken nl. in het geheel niet op mijn oom Gerrit waarmee tante Liene vlak na de oorlog 😉 getrouwd was... de neefjes waren in februari geboren!

Neef Heinz had verkering met n leuk meisje, zei hij. We raakten in gesprek over het uitgaan in Nijmegen (in Arnhem bestond de Korenmarkt nog niet) en ik sprak met hem af dat ik n keer meeging. t Kribbelde en al het volgende weekeind belde ik hem. Dat bellen geschiede trouwens vanuit de winkel van Peter en Ina schuin tegenover ons huis, en liep via de pastorie van het kerkje dat recht tegenover hun huis stond.

Ik sprak met Heinz af en rond 2 uur die zaterdag arriveerde ik met de GTW-bus in Nijmegen, verder met de Trolley (Nijmegen had toen k nog Trolleys) naar Buchenwald. Achterop de brommer van mij neef ging het naar de wijk het Willemskwartier, een soort Klarendal in Nijmegen. In n straat met typische kleine huisjes stopte hij en belde aan. Een jong meisje opende de deur en begroette ons. Er was slechts n kort gangetje en je stapte haast direct in de huiskamer, typisch net als in sommige huizen in onze wijk Klarendal. De kamer was gevuld met een deken van sigarettenrook en aan de grote tafel zat een zooitje ongeregeld zoals je je niet kunt vrstellen! Allemaal zware kerels met donkere ogen, de tafel gevuld met bierflesjes en n knoeperd van n asbak gevuld met as en sigarettenstompjes. Via n deur achterin de kamer kon je de keuken inkijken en daar ontwaarde ik enig vrouwelijk schoon. Heinz voelde zich volkomen op zn gemak en werd hartelijk begroet, nadat hij mij had voorgesteld werd ik toegeknikt, vriendelijk maar erg terughoudend. Ze moesten je duidelijk eerst leren kennen. Ik was pas 14 maar was flink van postuur en kon gemakkelijk voor 17 doorgaan, helemaal met mn stoere leren jack en mn vetkuif. De tafel was vol, maar langs de muren stonden nog keukenstoelen waarop we plaats konden nemen. Moeders kwam binnen, een rondborstige niet onknappe dame met ravenzwart haar, Koffie? - neuuu... Heinz drinkt bier! kwam het vanuit de mond van een half kale vent met n flinke stoppeltjesbaard, de vader van t geheel. Heinz knikte, Jij ook jong? vroeg hij aan mij... ik was onder de indruk van het geheel en knikte aarzelend, . Ja..., mot je nu bir, of nie? donderde het, het werd stil in de kamer en alle ogen waren op mij gericht... daar moest ik goed en snel op reageren! Nee, liever ranja, nou goed? !. De stilte werd intens, moeders stond als versteend half in de keukendeur, de meeste andere sloegen de ogen neer...

Vader stond op, zetten zn handen op de tafel en boog naar voren... Ha, ha, ha, ha.... Heinz! Wie heb je me nou meegebracht! ! - Tis goed jong, je krijgt bier, kom geef dat jonk n biertje! .. Er ging n briesje door de kamer en moeder vervolgde haar weg naar de keuken. Ik was gewogen en tot zover goed bevonden. Het zou mn eerste biertje worden... en voor het eerst zag ik dat je n bierdopje k met een aansteker kon openwippen. De radio stond voortdurend op Radio Luxemburg afgesteld, waarop Ren Carl de Rote Rosen bezong, Peter Krauss zijn Sugar, Sugar Baby en de moeder van Freddy Quinn vroeg of hij Wieder nach Haus kwam....


Het gezin bestond uit 3 broers en 4 zussen, allemaal met zwart haar en met n zigeuner-achtig uiterlijk. Ruw in de omgang maar best aardig als ze je kende. Een van de jongste meisjes met koolzwarte ogen, volle lippen en de rest ook prima in orde, volgde mij met haar ogen overal waar ik was. Elsje heette ze.

Bijna allemaal woonden ze nog thuis, op n paar na die vlak in de buurt woonden. Maar ook di brachten het grootste deel van hun vrije tijd door in hun ouderlijk huis, n kliek.

De verkering van Heinz maakte haar opwachting en mn mond viel open, ze was niet echt knap, maar gruwelijk vrouwelijk met alles der op en eraan... Hanny in haar volle glorie met n mintgroen twin-setje, lg uitgesneden en een zeer strakke driekwart lila broek, op hge hakken, de haren hoog getoupeerd, een sjaaltje om haar nek completeerde de boel, als uit een film! Ze was de oudste dochter en duidelijk iets ouder dan Heinz. Er kwam n pan soep uit de keuken en n stapel diepe borden, joekels van lepels erbij... Het was kippensoep waar de vetkringen bovenop dreven... brrr... Maar ik liet me niet kennen en pakte het bord aan dat mij door Elsje werd aangereikt, ze keek me vanonder haar zwarte wimpers aan... nouw...!

Ondanks het vet smaakte de soep uitstekend en ik sloeg zelfs n tweede bordje niet af, dit alles onder de spiedende ogen van vaders.

Na de soep kwamen er kaarten op tafel, n van de zoons stond zijn plaats af aan Heinz en toen kwam er geld op tafel! Zoveel had ik nog nooit bij-elkaar gezien! Ook Heinz trok n vette knip... mij werd niets gevraagd, ik denk, tch wat te licht bevonden. Het kaarten ging serieus en er werd bijna geen woord gewisseld. Hanny stond achter Heinz en wreef zn nek... ik kreeg er toch n vreemd gevoel van, dit had ik nog nooit meegemaakt: ho kom je aan zoveel geld? Heinz kon er wl wat van en won verschillende potjes, vaders gezicht betrok, het sfeertje werd sinister. Het overige vrouwelijk schoon had zich weer in de keuken teruggetrokken. Na het derde verloren potje zei vader dat er nog n potje met verhoogde inzet zou worden gespeeld, niemand sputterde tegen. Deze keer won vader en Heinz verloor weer bijna al zn winst. Vader had n vals-genoegelijk trekje om zn mond en waarschijnlijk vond hij het wel goed zo... Het bier stroomde rijkelijk onder het kaarten en eerst had ik niet in de gaten waar die flesjes zo gauw vandaan kwamen maar toen ontdekte ik dat er onder de tafel een teil met water stond waar de flesjes in ondergedompeld waren. Een paar zoons vertrokken en op het laatste zat ik enkel nog met Heinz, vaders en de oudste zoon aan tafel. Nu werd ik nagetrokken... wat deed ik, waar woonde ik. Ernhm! Nouuhhhee... Heinz, wt breng je me nu mee? ! Mijn moeder is Nimweegse! zei ik en dat was waarschijnlijk voldoende want ze lulden er verder overheen.

Er werd n taxi besteld, het liep tegen zevenen, en Heinz, Hanny, de oudste zoon en ik gingen de stad in, Elsje keek me na, tjonge, lekker mokkel hoor! Op t Kelfkensbos, vlak bij de Waalbrug, was de Trajanus-bar, niet te vergelijken met n Arnhems caf! De inrichting was in felle kleuren en de jukebox knalde eruit, Elvis en Freddy Quinn waren favoriet en voor het eerst hoorde ik de Beachboys over surfen zingen. Nijmegen lag op dt moment duidelijk vr op Arnhem... En dan de dames-mode! Allemaal strakke jurkjes, kort en vooral bloot van boven of hele strakke broeken in allerlei zachte kleuren, lila, lichtgroen, lichtblauw, rose en allemaal hadden ze n joekel van n tas bij zich. Allemaal op hoge hakjes, de haren hoog getoupeerd en zwaar in de make-up... De ene nog mooier dan de andere, ik keek mn ogen uit. Er werden flinke rondjes gegeven en ook broer-lief en Heinz waren niet kinderachtig, iedereen scheen iedereen te kennen. Ik was al flink door mijn geld heen want ik wilde natuurlijk niet achterblijven, maar tja-haa...! Heinz stelde voor om n deurtje verder te gaan en we liepen n eindje, hoekje om, nog n hoekje om. Winteroord heette het smalle straatje waar zich het cafe/disco le Chat Noir bevond. Het liep tegen negenen maar het was er al stampvol! n Dikke walm van rook sloeg je tegemoet, ik rookte niet dus vond het maar zo zo... Ditmaal een donker hok met n verlichte dansvloer en kleine tafeltjes tegen de muur. Van de prijzen wisten ze ook wel, Ik bestelde het eerste rondje en toen was mijn knip bijna leeg. Broertje was de volgende en bestelde n rondje voor ieder die hij kende en aanwezig was! Man, man wt n prop poen had hij in zn hand, daar kon ik cht niet mee mee... Ik trok Heinz ongemerkt aan zn jasje en vroeg hem wat geld te leen; Ik geef je nmalig n geeltje, dat hoef ik niet terug te hebben, maar volgende keer moet je maar zelf zien! Okay, ik kon weer even vooruit... ik koos n gunstig moment en bestelde n rondje voor ons vieren, maar ondertussen had zich n blonde schone naast broertje genesteld en toen ik met de vier drankjes aankwam, vroeg hij n zij dan! tuurlijk liet ik me niet kennen en vroeg haar wat ze wilde, Bacardi-cola zei ze lijzig en keek me afkeurend aan, tja, wie was dt dan, hoorde je haar denken. Wist ik veel, ik bestelde het voor mij nog onbekende drankje en schrok me rot van de prijs, het geeltje verbleekte erbij. Ik moest hier weg! Heinz, ik moet met de bus mee, ik maak het niet te laat, hoor! zei ik. Maar eigenlijk stond ik er als vijfde rad aan de wagen bij, en alleen Heinz zei ajuus toen ik vertrok.

Gelukkig stopte de GTW-bus op het Kelfkensbos en na n korte wachttijd stapte ik in en kon me eindelijk ontspannen. Tjonge, dat waren effe indrukken die ik te verwerken had! Ik overdacht de zaak en kwam tot de conclusie dat ik n n klap de grote Wereld was ingestapt. Of ik er nou al klaar voor was en of ik dat leuk vond?


De week verliep rustig en mijn avontuur in Nijmegen verdween naar de achtergrond. Maar al vroeg op de volgende zaterdagochtend kwam Ina bij ons aan de deur en zei dat er telefoon voor ons was, mijn moeder liep met haar mee, maar die was zo weer terug: Het is voor jou, Heinz is aan de telefoon! Heinz? Ehuuu... Ik vloog naar de overkant en pakte de hoorn op; Ja met Heinz, Dick kom je vandaag weer? Er is een verjaardag bij Hanny thuis, n van de meiden is jarig en ze hebben gevraagd of jij k komt! ppppprrttttt... Uuhee, ik had bijna geen geld; Als je geen poen hebt, dan betaal ik wel voor je! klonk allemaal n beetje gedwongen vond ik... maar ik was k wel nieuwsgierig! Okay, ik kom....

Mijn moeder keek me aan en vroeg wt er zo dringend was? Ik vertelde haar dat ik uitgenodigd was op n verjaardag. Ze vond het leuk voor me en ik greep gelijk de kans aan; Ik denk niet dat ik gaan kan, ik heb bijna geen geld! Ze trapte erin, Hoeveel heb je nodig dan? Nou. Er moest natuurlijk n cadeautje komen, ik moest met de bus en met n lege portemonnee... 25 gulden? heb je daar genoeg aan?, trlijk moeders!

Zo zat ik alweer in de bus naar Nijmegen.


Foto uit het Willemskwartier, z herinner ik me de huisjes daar.

Aangekomen bij de familie in t Willemskwartier was de kamer stampvol mensen, Heinz en ik konden er nauwelijks nog bij. Onderweg had ik op aandringen van Heinz op de Willemsweg bij n Drogist n lekker luchtje gekocht en daar stond ik mee in de hand. Ik vroeg Heinz nog wi er jarig was van de meiden, maar daar gaf hij geen sjoege op, ik had beter moeten weten... Alsof het afgesproken was, week de menigte uiteen en de jarige kwam uit de keuken te voorschijn, het was Elsje. Gekleed in rose met witte pumps, heur haar opgestoken en onder de make-up, zag ze eruit als een prinses. Ze kwam direct op mij af en begroette mij, ik feliciteerde haar en gaf haar het cadeautje. Ze keerde mij haar wang toe en aarzelend zoende ik haar. Stommerd! Een rumoer steeg op en er werden handjes geklapt. Ik kreeg n plaats aan de tafel en Elsje een stoel recht tegenover mij... Ik trapte er met open ogen in. De kamer stond vol, de tafel was eerst bezet, Elsje kwam precies op mij af... ik had geen andere cadeautjes gezien, ik zoende haar... uheee...!

Maar ik zag het op dat moment niet, zo was ik onder de indruk van haar. Taart kwam op tafel, Elsje snee hem aan en gaf mij het eerste stuk, heerlijk! Wijn werd uitgeschonken en kleine hapjes rondgedeeld, ik kreeg menig schouderklopje en omhelzingen van mij volkomen vreemde mensen, ik wist niet waarom maar voelde me op de een of andere manier vereerd... de eerste mensen namen afscheid en niet veel later was de menigte gereduceerd tot enkel het gezin, Heinz en een oude vrouw in donkere kleren, de oma begreep ik later. Deze keek me voortdurend over haar bril aan, wat ik als wat ongemakkelijk ervoer. Opnieuw werd ik gevraagd naar wat ik nou eigenlijk deed en wat ik verdiende... dat viel ze duidelijk tegen en toen mijn leeftijd ter sprake kwam, ik was nt 15 geworden, ging er n zucht door de kamer. Elsje was 17 geworden.

Drank vloeide weer redelijk en ik moest allerlei drankjes proberen... was ik nou maar niet zo stoer geweest, ik sloeg niets af en worstelde me erdoor, onderwijl behoorlijk typsie aan t worden. Plotseling realiseerde ik me dat Heinz en Hanny vertrokken waren! Hoe moest ik nu naar huis? Blijf maar slapen hier... zei vaders, die mij nauwkeurig observeerde en een knipoog naar zn vrouw deed. Ik was nog nooit n nacht zomaar weggebleven thuis dus ik voelde me ongemakkelijk, maar de drank had zijn werk al gedaan en ik sputterde maar kort tegen. Ongemerkt waren de uurtjes voorbij gegaan en Elsje zat ondertussen naast mij... onze ogen kruisten elkaar voortdurend en ik kreeg het warm... Bedtijd; ik kreeg n plaats toegewezen in het bed van het jongste broertje, niet alleen maar smen met hem, dat was n vreemde ervaring voor mij. Door de drank sliep ik toch wel goed, en s morgen werd ik gewekt door hem, met de mededeling dat het ontbijt gereed stond. De tafel was rijkelijk gevuld met diverse broodjes, kaas, vleeswaren, melk en eitjes. Opvallend, slechts vader, Heinz en Hanny, die er n beetje verkreukt uitzag, en Elsje. Moeders deed de bediening vanuit de keuken geassisteerd door een zus die ik nog niet eerder gezien had en die qua uiterlijk wel leek op de rest, maar afweek qua haardracht (halfkort) en kleding, een slobbertrui en spijkerbroek. Ramona heette ze en ik had onmiddellijk sympathie voor haar en zij blijkbaar ook voor mij want ze schonk me steeds een stralende glimlach als ze mij met iets bediende. We gaan straks vissen! zei vader half gebiedend. Ik keek Heinz aan, die knipoogde naar mij, maar hoezo?

Opnieuw was er geen ontkomen aan, Elsje had zich na het ontbijt teruggetrokken en ik zat aan tafel met vader, Heinz en t jongere broertje. Kun je kaarten, toepen? vroeg vader aan mij. Ik ontkende... nou dat zouden ze me dan wel leren en t ging om niks. Het ging wel aardig en na n tijdje was ik in staat n potje mee te doen. Ik won zelfs n keer, en toen stelde vader voor om n rondje om geld te doen, 25 cent per kaart. Oei, daar ging het weer, Heinz deed alsof zijn neus bloedde dus ik stelde dat ik daarvoor te weinig geld bij me had en ik moest ook nog met de bus... Vader keek nors, voelde in zn broekzak en kwam met twee zilveren rijksdaalders tevoorschijn. Hier... dan kun je n paar potjes meedoen, maar volgende keer zlf meebrengen! Tja.... z begon het... Niemand van de familie of de buren scheen te werken, maar geld in overvloed.


Rond n uur meldde zich de oudste broer en nog n broer, met visgerei, mij werd ook n hengel in de hand gedrukt en daar gingen we richting Bizonbaai in de Ooijpolder.

Nog nit gevist natuurlijk, alles moest mij worden voorgedaan en de andere broer, die mij al steeds niet al te vriendelijk bekeken had, begon over die stomme Ernhemmers... Vader riep hem tot de orde en die had aan n woord genoeg!

De vissen wilde niet bijten en onder de zon hoog aan de hemel was het bier in n mum van tijd op. We braken op en vader besliste om naar het caf bij de jachthaven naast de Waalbrug te gaan om daar n potje te biljarten, wr iets waar ik geen ballen verstand van had. In dat caf waren allemaal duistere figuren aanwezig die vader allemaal scheen te kennen. Pooiers, koppelbazen en kleine crimineeltjes begreep ik achteraf. Broer twee kwam aan met 4 grote glazen cola... ik nam een flinke slok want ik had dorst van t vissen gekregen. Mmmmmm.... Oei, wt was dt dan, wat zat er in die cola? Vieux zei broertje... Lekker toch? Hmmm.... Tja, eigenlijk wl... nog maar n slokje, n liefde voor het leven ontstond!

Het biljart bleef bezet en na ng n paar drankjes op de rekening van vader, braken we op naar huis. Daar had moeders de soep alweer klaar, mt vetkringetjes en die smaakte uitstekend na de colaatjes-ticjes! Ramona schonk me weer n prachtige glimlach, Elsje liet zich niet zien.

Tegen vier uur liet ik merken naar huis te willen en nu werden er geen tegenwerpingen gemaakt. Precies toen ik naar buiten stapte kwam Elsje uit de keuken en gaf mij de hand, spontaan zoende ik haar op de wang, ... klootzak! ! Iedereen zag het en keek toe.

Thuis was mijn moeder erg ongerust geweest en bezwoer me toch te bellen als dat wr gebeurde. Mijn vader informeerde zich naar de stand van zaken en fronste zijn voorhoofd. Tja, t ging wel hard allemaal...

Toeval:

Elsjes oudste zus Thea (geloof ik) was verpleegster en had een aantal jaren in het Arnhemse Gemeenteziekenhuis gewerkt en in de zustersflat ernaast gewoond. Op een zaterdag stelde ze voor dat Els en ik met haar, ze had een eigen auto, naar Arnhem zouden gaan om Elsje aan mijn moeder voor te stellen, dat vond ik een leuk idee en zo gingen we op weg naar Arnhem. De verrassing bij mijn ouders was groot, maar het werd een aangenaam bezoekje. Na een tijdje stelde Thea voor om ook nog even naar haar oud-collegaatje Henny te gaan die in de wijk St. Marten woonde. Ik vond het goed en zo belden we aan in een huis op de Maarten van Rossumstraat en een bleke gebrilde vrouw opende de deur. Dit was Henny die ons hartelijk begroette en ons haar man voorstelde, Joop Pelkman.

Ongelofelijk, maar achteraf bleek dit de beste vriend van mijn vrouws broer Antoon. Ze hadden bij elkaar op de Lagere School gezeten en ook tijdens hun dienstplicht waren zij maten. Op ons huwelijk waren ze getuigen. Ik had Henny al tijdens de verkeringstijd herkend en haar daarover aangesproken. Henny kon zich ons bezoek nog herinneren. Mijn vrouw en ik werden beste maatjes met Henny en de Pelk, zoals iedereen hem noemde, en trokken met elkaar op totdat zij naar Australi immigreerden. Wij hadden korte tijd k plannen in die richting, maar het is er nooit van gekomen...Zo zie je, toeval bestaat...!


Erg lang duurde het niet, want toen ik eenmaal bij de familie hoorde zoals haar vader zei, werd er ook van mij verwacht aan allerlei akkefietjes mee te doen die niets met kaarten van doen hadden, nou daar had ik mijn neus wel vol van, dus bleef ik steeds meer weg en zo bloedde die eerste Nijmeegse liefde dood.
Wellicht n van mijn beste beslissingen in mijn leven tot nog toe.

Hoe ging dat in zn werk?

De zaterdag erop werd er wr voor mij gebeld maar ik liet mijn moeder zeggen dat ik er niet was... Zondags tegen enen werd er aan de deur gebeld, Heinz en Hanny stonden aan de deur, aan de stoep stond een Citron CX in bordeauxrood. Hij kwam zijn tante Marie en ome Bert even zn verloofde voorstellen, Hanny zag er weer op zn Nijmeegs-paasbest uit en zelfs bij mijn vader stokte zn pruim in de mond.
Het ging eerst over koetjes en kalfjes en uiteindelijk kwam de aap kwam uit de mouw, ze vroegen mij mee naar Nijmegen te gaan, ze waren met de auto dus dan hoefde ik niet met de bus. Ik had ondertussen weer loon gebeurd dus het kon eigenlijk wel lijden. In Nijmegen gingen we niet naar het Willemskwartier maar stopten op het Kelfkensbos en Heinz stelde voor om effe naar de Trajanus-bar te gaan. En ja... daar zaten Elsje en de oudste broer aan n tafeltje duidelijk op ons te wachten.

Ik vond Elsje wel lief, maar hier was ik nog niet klaar voor! Ik voelde me echt genaaid en met tegenzin ging ik later mee naar de Anita-bar in de benedenstad en daarna naar hun huis. Zonder mij echt te vragen werd er naar Peter en Ina gebeld dat ik s nachts bij hen zou blijven... Ik mocht zelfs op de kamer van Elsje slapen die ze met Ramona deelde, wl op n kermisbed op de grond maar toch... ik mocht pas binnenkomen toen de dames onder de wol lagen. Ramona durfde niet te kijken, daar was duidelijk iets tegen gezegd. Het zat me niet lekker allemaal en al in de morgen kondigde ik aan naar huis te zullen gaan omdat ik nog iets te doen had. Elsje en een van haar broers brachten me met n auto naar het station. Ik nam kort afscheid van Elsje waarbij haar broer mij wantrouwend bekeek.

Z, dr was ik vanaf... dcht ik... Al maandags belde Heinz weer en vroeg naar de status tussen Elsje en mij, ik antwoordde dat ik het niet meer zag zitten en niet meer naar Nijmegen zou komen.

Jaaaaa.... Maar dt kon zo maar niet. zei Heinz en hij klonk zorgelijk... Je knt niet zomaar wegblijven! Men neemt aan dat je vaste verkering met Els hebt en dat kun je z maar niet verbreken! Ik hield voet bij stuk en weigerde er verder op in te gaan. Heinz waarschuwde mij dat het wel eens een staartje zou kunnen hebben... Ver van mn bed-show dacht ik en maakte mij geen zorgen. Maar om 7 uur s avond reed er n paar maal n grijze auto langzaam langs ons huis, het viel mijn moeder op en ik hoorde het haar tegen mijn vader zeggen. Ik ging naar boven en keek vanuit de slaapkamer van mijn ouders naar de straat, daar kwam die auto weer aan, het was dezelfde auto waarmee ik naar het station gebracht was! Ik zag het gezicht van Elsjes oudste broer en n kennis van de familie die altijd kwam kaarten, Herman. Ik kreeg n koude rilling en sloeg helemaal dicht, wt had ik nou aan mijn fiets hangen? De auto stopte schuin aan de overkant en bleef daar geruime tijd staan. Plotseling liep de broer voor ons huis langs, mijn vader, ook niet gek, zag het, liep naar het venster en keek hem uitdagend na. Zijn gestalte vulde bijna het hele raam, wat blijkbaar indruk maakte, want broertje liep aan de overkant van de straat terug naar de auto, deze startte en reed langzaam de straat uit.


Weer thuis, in het Hazelaarlntje.... !
De bomen stonden dicht bij elkaar zodat de takken zich verstrengelden

Was d veur jou, Dikkie? vroeg hij, ik besloot het maar te vertellen en zei me zorgen te maken over het telefoontje van Heinz. Mijn moeder keek vreemd en besloot tante Liene in Nijmegen te bellen. Dat duurde lang en ze kwam bedachtzaam binnen, ik werd de kamer uitgestuurd en hoorde n gedempt gesprek dat n paar heftige reacties van mijn vader uitlokte.

Ik ben nooit te weten gekomen wt er precies gezegd is, maar de volgende dag moest ik me ziek melden op mijn werk en met mijn moeder mee naar Nijmegen. Daar gingen we naar ome Gradus die in de Biezenstraat in het Waterkwartier woonde. Daar aangekomen praatte eerst mijn moeder met hem en daarna moest ik binnenkomen en mijn verhaaltje doen. Ome Gradus keek mijn moeder aan, Dar mot wah aan gedan wrre, Marie!, zei hij, hij zou de volgende dag bellen en vertellen wat de stappen zouden zijn. - Dat bellen gebeurde weer in het winkeltje van Peter en Ina tegenover ons -.

Ook hiervan heb ik t fijne nooit van begrepen, maar het netwerk uit de oorlog waar mijn ooms, tantes en mijn moeder deel van hadden uitgemaakt werkte blijkbaar nog steeds en die hadden waarschijnlijk de familie in het Willemskwartier n bezoekje gebracht...
In elk geval gebeurde of hoorde ik er nooit meer iets over, mijn moeder zweeg als het graf en vader was duidelijk opgelucht.

TWEEDE LIEFJE

Een tweede Nijmeegse Schone volgde snel, op de eerste dag van de Vierdaagse in 1965 was het weer raak. Tonny Janssen, een vriend en collega van de V&D alwaar ik inmiddels bij de expeditie werkte, woonde eerst aan de Margrietstraat, maar was verhuisd naar Zevenaar. Bij de V&D zagen we elkaar terug en al spoedig waren we dikke maatjes. Met hem ging ik tijdens de Vierdaagse naar Nijmegen en al gelijk op t Kelfkensbos bij de Trajanus-bar aldaar liepen we n stel nichtjes tegen het lijf, Annie en Mia. Het was liefde op t eerste gezicht bij ons alle vieren, Annie met mij, Mia met Tonny.

s Avonds was het vuurwerk op de toen nog niet met horeca overspoelde Waalkade. Daar werden heel romantisch de eerste kusjes gewisseld, tegen een avondhemel in vlammen. Later brachten we ze met de stadsbus naar huis, vreen nog n beetje op t hoekje...

Het was n hele tippel, - de volgende dag was het de dag van Mook, dus langs de hele weg stonden er stoelen voor de intocht van de volgende dag gereed, waar we regelmatig dankbaar gebruik van maakten - terug naar t station want we hadden maar nt genoeg geld om een treinkaartje terug naar Arnhem te kopen, de laatste GTW-bus was allang weg. Nt genoeg geld voor n treinkaartje naar Arnhem? Vergt t maar, de inflatie had toegeslagen en we kwamen n paar dubbeltjes te kort, de norse dame achter het loket was onvermurwbaar en we konden slechts n kaartje tot Elst kopen. Nou ja, dt zou toch wel los lopen, toch? ! Maar het geluk was ons lang genoeg goed gezind geweest die dag en de conducteur kk ons al schuin aan toen hij de kaartjes knipte, die kende zn pappenheimers en had wel in de gaten dat wij met onze leren jekkies niet uit het toen nog landelijke Elst kwamen. Hij stond dan ook toevallig in onze coup toen de trein in Elst stopte. Ntte jongetjes waren we toch eigenlijk: zou n de man het bijna niet overleefd hebben, wij stonden onder zijn dwingende ogen gewoon op en verlieten de trein.

Toen die weer vertrok, zwaaide hij ons vrolijk na en begonnen we met een lege blik in onze ogen aan de lange weg naar Arnhem-zuid, gelkkig zid! Je zou maar op de Geitenkamp wonen...
Na wat ren leek, kwamen we bij mij thuis aan, Tonny zou tch al bij ons slapen, en vielen als n blok in slaap.


Uit Brakkenstein kwamen de nichtjes, een wijk die je kunt vergelijken met t Arnhemse Broek. Bijna op het hoekje van de Heyendaalseweg / Houtstraat. Ook weer twee grote katholieke gezinnen die naast elkaar in een oud twee-onder-een-kap huisje woonden.

De situatie was ongeveer het zelfde als bij Elsje, vader was de absolute monarch en had de knoet er goed onder! Wel werkten ze allemaal, vader had een tijdlang in de mijnen in Limburg gewerkt en was na afgekeurd te zijn n autohandeltje c. q. reparatiebedrijfje aan huis begonnen, dit floreerde door de uitgebreide klandizie vanuit de hele buurt wonderbaarlijk goed. Beide oudste zoons waren huisschilder, n paar zussen zaten in de confectie en Annie werkte bij n slager in de binnenstad.
n Kleiner zusje Rietje en broertje Henkie zaten nog op school, beiden waren niet bij mij weg te slaan!

Ik viel goed bij de familie. althans, ook zij waren fanatieke vissers en zo vroegen ze mij om eens op zondagmorgen heel vroeg mee te gaan. Ik wilde niet flauw doen en stemde toe. Zo vertrokken we voor dag en dauw ook alweer naar de Bizonbaai, waar we arriveerden net toen de zon opkwam. Mijn hengel werd in orde gemaakt . jongens ik weet echt niet. ... stomme Ernhemmer. De hengel ging in het water en het wachten op buit begon, wachten. wachten...wacht... zzzz... hee, Dicky, val niet in slaap! zei broer Jan(tje). Oeps, daar was ik toch bijna... effe goed wakker worden... okay, wachtten, wach... zzzzzz... Pats daar sloeg mijn hengel op t water, ik had beet...! Maar wat nu? De anderen keken me n ogenblik aan. Lieten toen hun vistuig vallen en schoten me te hulp... maar t was te laat, nog n flinke ruk en wg was t baasje... Stommerd grrrr... klootz. foeterden ze me uit... ik had slapend een vis gevangen en zij hadden nog helemaal niks, ha, ha... Dus werd mij de hengel afgenomen en ze maanden mij tot stilte toen ze hun hengel weer uitwierpen. De zon klom hoog in het zenit en ik had me teruggetrokken in de schaduw van een hooikorf, die toen nog overal op het veld opgesteld stonden. Ergens heb ik mijn ogen gesloten en ben ik in slaap gevallen. wel te rusten...
Met een schok werd ik wakker... waar was ik ook al weer weer? O, ja vissen... maar waar was iedereen? Ik was moederziel alleen, men had mij niet gezien of opgemerkt en waren na n tijdje onsuccesvol vissen naar huis opgebroken... Dicky had men totaal vergeten. Daar stond ik in the middle of nowhere, geen idee wr ik was... ik keek rond en zag heel in de verte de Waalbrug, hl ver weg... Wat moest ik doen, ik besloot in ieder geval zoveel mogelijk in de richting van de brug te lopen over het karrenpad waarover we ook gekomen waren...

Thuis kwamen de mannen met veel visserslatijn de kamer binnen, koffie moeders! Annie hoorde het gestommel en kwam naar beneden, ehee... waar is Dicky? Vader keek op van zn koffie en keek n beetje dom zijn zoons aan... Dicky, uhee...Dicky!

Ik sjokte in de hitte van die stralende zondag richting brug die maar niet dichterbij wilde komen... pfoei... geen mens te zien, t was dan ook zondag, in de verte hoorde ik het kerkklokje van Persingen luiden, man, man... Daar kwam n stofwolk aan, kwam dichterbij, tja! n auto... de auto van Annies vader! Gelukkig... Pietje stak zn rood verbrande kop door het raampje... Tja, wr bleef je nou? nou Moe... Zo wist ik wel hoe zeer ik er bij de familie opstond en hield dat goed in mn achterhoofd.


Ome Ben was een broer van Annies moeder en een vrolijke fijne vent, wij lagen elkaar wel en ik was altijd blij als hij er was, want onze interesses lagen veel dichter bij elkaar dan de rest van Annies familie. Hij werkte in Mook op een zandstralerij en verdiende goed geld. Ik had eigenlijk maar n flauw baantje bij V&D vond ik en het geld hield ook niet over. Oom Ben had het er eens over dat het heel goed ging op zn werk en dat de firma ging uitbreiden met een nieuwe hal. Ik hoorde het aan en vroeg hem op n gegeven moment of er dan ook nieuw personeel aangenomen werd. Ja hoor, er was al n advertentie gezet, hoezo? Nou... ik... ik gaf aan dat ik mijn huidige baantje maar zo, zo vond... Nou, ik kan wel eens informeren voor je zei hij. Het volgende weekeind was er al uitslag, ik kon komen solliciteren. Ik besloot om s zondagsavonds vanuit Brakkenstein niet naar huis te gaan en gelijk s maandags naar Mook te gaan. Met de bus was het heel eenvoudig, althans van Annies huis uit... Ik stelde me voor en zonder veel vijven of zessen werd ik aangenomen. De dag erna kon ik al beginnen.

Op weg terug naar Nijmegen, begon ik na te denken over het hoe en wat. Ik was zonder opgaaf van redenen niet op mijn werk bij V&D verschenen, dus daar zwaaide wat! En hoe moest het met het vervoer? Vanuit Arnhem was ik dan uren onderweg, ls het al mogelijk was met openbaar vervoer. Maar het voorgestelde salaris lonkte! Teruggekomen bij Annies huis, Annie was werken, stelde ik Annies moeder voor om bij hun in de kost te komen... Tja, dat ws wat natuurlijk, daar moest vader over beslissen. Maar toen die thuis kwam vond hij het in orde, er was nog slaapplaats genoeg.

Zo gezegd zo gedaan, ik belde de firma in Mook op dat ik de volgende dag kon beginnen. En daarna mijn moeder om het allemaal uit te leggen. Die was er niet blij mee, hoe moest het met V&D? Eigenwijs zetten ik mijn kop door en beloofde haar al vrijdags naar huis te komen.


De volgende dag begon al gelijk goed, ik had natuurlijk geen idee wat het werk inhield en was daar totaal niet op voorbereid. Ten eerste kreeg ik n soort duikerspak aan met een grote kap op mn kop waarin een soort van ruitje bevestigd was om doorheen te kijken. Zware schoenen completeerden het geheel. Ik leek wel n maanmannetje! Verder kreeg ik een zware slang in mijn handen gedrukt waarop voorop een soort van sproeier geplaatst was. En een drukknop om het zaakje in werking te stellen. Ik moest plaats nemen in n soort van cabine waarin wel n halve meter zand lag waarin ik tot ver over mijn enkels in wegzonk. Er lag een stuk samengelast metaal op de grond waarvan het nu de bedoeling was om de daarop door het lassen ontstane oneffenheden glad te schuren met onder hoge druk uit de slang spuitend zand waardoor tevens roest en dergelijke verwijderd werd. Link werk werd mij gezegd, want als je niet oplette straalde je z door de schoenen of pak heen met alle gevolgen van dien!

Laat ik het zo zeggen, binnen vijf minuten wist ik dat dit niet het werk zou zijn dat ik lange tijd zou doen. Maar ik besloot mijn beste beentje voor te zetten en me niet te laten kennen, later zouden we wel verder zien.

Een paar weken ging het goed, ik werd best wel goed opgevangen door Annies familie en de verdiensten waren ook goed. Mcht ook wel voor n jongen van inmiddels vijftien, ver weg van huis.

Maar ik wist niet dat ik zo aan Arnhem en mijn moeder hing... ik miste alles vreselijk en dat sloeg op mijn gemoed, tegenwoordig heet dat stress, toen gewoon heimwee. Ik begon me niet lekker te voelen en melde me n paar dagen ziek. Zo sukkelde ik n tijdje door, totdat ik me wr ziek meldde en ome Ben kwam informeren hoe de zaken er voor stonden, er was tegenover hem over mij geklaagd, en hij had me tenslotte aan-gerecommandeerd!

Ik dacht na, dit ws het niet helemaal. Het was natuurlijk fijn om zoveel bij Annie te zijn maar de vrijheid lokte toch heel erg.

Zo kwam ik na n weekeinde thuis niet naar Nijmegen. Ik belde de firma in Mook op dat ik het voor gezien hield - ik was nog in de proef-periode - en ging onmiddellijk op zoek naar ander werk in Arnhem (bij V&D hoefde ik niet meer aan te komen). Ik vond dat bij de firma Marbe Gelco, waar ik bijrijder op n vrachtwagen werd, goed geld, maar dat enkel omdat er veel op zaterdag werd overgewerkt.

Toen ik me na n week weer bij Annie meldde, voelde ik dat er wat veranderd was, zowel bij Annie als bij de familie..., ik had het ook wel bont gemaakt allemaal. Die zondag maakten Annie en ik n wandeling naar Heumensoord, onderweg besloot ik Annie rechtstreeks te vragen hoe het tussen ons beiden stond. Zonder tranen, maar met een treurig gezicht bekende ze mij dat haar familie, vooral haar vader, er op aangedrongen had om de relatie te beindigen... Maar. dat zij zlf ook het gevoel had dat het niet meer goed boterde tussen ons. Ik was het met haar eens en toen we thuis kwamen, namen we haar moeder apart en legden de zaak uit. Ze was duidelijk opgelucht dat we het er beiden over eens waren. In de loop der tijd waren er nogal wat spulletjes van mij bij hen terechtgekomen, deze zocht ze bij elkaar en gaf ons de gelegenheid om alles rustig tot n eind te brengen, Haar vader, oudere broers en zussen heb ik niet meer gezien, de twee kleintjes stonden te huilen toen we, Annie bracht me zelfs nog naar het station, het tuinpad uit liepen. Zonder meer gaven we elkaar op het perron de hand.... Toen ik thuis kwam, kk mijn moeder alleen maar, aan de volle weekeindtas had ze al voldoende gezien.


Bij mij duurde de relatie bijna n jaar, bij Tonny (met Annies nichtje) met vallen en opstaan, iets korter.

Maar de vrijheid lokte toch t veel en bovendien kwam in Arnhem het uitgaansgebied rondom de Korenmarkt langzaam op gang, waarvan ik inmiddels, tussen de weekeinden bij Annie door, volop gebruik maakte, dus de liefde zat niet rg diep, Annie exit...


Naschrift:

Jaren later, ik was al dik getrouwd, had dit nog een staartje... Bij een avondje stappen met n paar jongens in Nijmegen kwamen we bij caf Lucky Luke vlak bij de Hezelpoort terecht, n beetje linke tent toen, maar wat kon ons - we waren met n man of acht - gebeuren? Typisch waren de lage krukjes aan de bar, en die was gevuld met vrouwelijk schoon, vooral afkomstig van t Kamp.

Hee... zat daar niet mijn neef Wim Janssen, ja toch! Ja toch... Lang niet meer gezien dus het werd leuk, hij had n vriend bij zich en die keek op toen hij de naam Dicky -uit Arnhem had hij al begrepen- hoorde en hij vroeg me of de naam Annie X. me iets zei.... Jaaa! , natuurlijk, hoe zo dan? Dat is nu mijn vrouw zei hij... Nou moe! Ja, . ze had het vaak over ene Dicky uit Arnhem waar ze ooit verkering mee gehad had... Goh, en waar is ze nu? Thuis bij de koters.. haar broer Jan zou zo nog komen.. Jantje? Leuk man, dan wachtten we daar op Na een tijdje kwam Jan binnen, hij stiefelde op zn zwager toe, en keek mij n beetje wantrouwend aan, Ja, Jan... Dicky uit Arnhem zei ik. Zijn gezicht vertrok in n grimas, net zoals zijn vader altijd deed. . Dicky? ! ... tjaaa...! We raakten leuk in gesprek en ik vroeg natuurlijk naar de rest van de familie... Tja, buiten Annie had hij daar weinig contact mee, en hij woonde tegenwoordig op t Kamp. Zo dus... Het eind van het liedje was dat ik met drie van mijn vrienden die met mij waren meegereden, samen met mijn neef, de man van Annie en Jantje naar het huis van Annie in het Waterkwartier reden. Annie liet zich niet zien, maar Sjonny, haar man, ging naar boven om haar te vertellen dat er n verrassing voor haar beneden zat. Ondertussen keek ik rond in de knusse woonkamer, op de TV stond n wat donkere trouwfoto. Een dikke vrouw in trouwjurk en Sjonny in n net pak stonden er op afgebeeld, zou dat Annie zijn, neeeee...? De trap in de gang kraakte en Sjonny kwam binnen gevolgd door n moddervette vrouw, ongetwijfeld... Annie! Haar gezicht was nog net zo, maar haar figuur... Ze herkende mij ook en sloeg helemaal dicht. De schok van het weerzien en de realisering over/van haar huidige figuur stonden in haar gezicht geschreven. Ik overdrijf niet, maar ik zag er toen uit als een jonge God, zoals mijn vrouw mij voortdurend vertelde en liet blijken - ander vrouwelijk schoon trouwens k. Het werd erg moeizaam, er werd nog geen hand gegeven en de stemming sloeg behoorlijk om. Sjonny had duidelijk spijt van zijn handelen, geen succes dus en even later verontschuldigde Annie zich, want ze moest naar de kleintjes boven... Mijn vrienden en ik lieten het hier maar bij en namen afscheid van de andere jongens.

Onderweg dacht ik, tjonge, tjonge-jonge-jonge...! Daar zou je maar aan zijn blijven hangen! s nachts thuis aangekomen, toen ik naar bed ging, sliep mijn vrouw Joukje al, ik keek naar haar, onder het dekbed lag, wist ik, mijn eigen Doornroosje...!


Joukje 1969 Dicky

DERDE LIEFJE

16 jaar geworden.... ! Ehuuu.... Pa, n bromfiets? . Nouw niet, mar met ut vacantiegeld krijj je m ! antwoordde mijn vader en inderdaad in mei had mijn vader n afspraak gemaakt met de fietshandel van Janssen aan de Huissenseweg en op een avond n winkelsluitingstijd liepen we achterom door het poortje naar de werkplaats en daar stond precies DIE brommer op mij te wachten waarvan ik gedroomd had en mijn moeder in geuren en kleuren van verteld had. Dt had ze goed onthouden en daar stond dus precies di roodgrijze Kreidler Florett die ik zo graag wilde hebben, bedankt Ma, Pa...! !


Tank merkembleempje
Dit embleempje zat op de benzinetank van de Kreidler, toen ik die wilde laten verchromen moest die eraf. Na het verchromen plaatste ik het weer terug middels een klinknagel. Dit had ik niet zo goed gedaan blijkbaar want plotseling was het er eraf. Ik kocht toen een nieuwe en liet die er professioneel opmaken. Toen ik ruim 40 jaar later eens de schuur helemaal uitruimde omdat er n nieuwe vloer in moest, vond ik het terug! Nu siert het mijn sleutelhanger.

Dit apparaat veranderde mijn leven volkomen, nu was ik mobiel en de wereld lag voor me open. Tonny had al wat langer zon ding en samen trokken we van buurthuis naar buurthuis, zoals de Meerpaal aan de Brouwerijweg of de Duckdalf* aan de Spoorwegstraat. Ook kermissen in Arnhem, Huissen en ver daarbuiten tot Nijmegen toe bezochten wij, vrouwtjes zat, geld zat...

* Het woord duckdalf, waar komt dt vandaan? Nederland was in de 80-jarige Oorlog met Spanje verwikkeld en de opperbevelhebber Graaf (Duke) van Alva was een hardvochtig man. De watergeuzen (opstandelingen) verplaatsten zich hoofdzakelijk over het water en als zij aanmeerden dan wierpen ze een tros met een lus om een van de palen in het water welke ertoe diende de schepen vast te leggen. Ze gooiden dus als het ware een strop om die paal en in hun beleving om de nek van Alva... dus duckdalf betekend woordelijk Duke d Alva.

Marbe Gelco kon me niet langer boeien, zaterdags overwerken vond ik maar niks. Mijn 13e baas was de firma ABBAS-Confectie aan de Velperweg, 5 jongens, 110 meiden van allerlei pluimage, uit alle wijken (nou ja, alle...) van de stad.
Wij voelden ons als in een harem en het kn niet op!


Toen was ik zo slim om, wr tijdens de vierdaagse, met n ander stel, o.a. Jopie Spijker, Heusje en Henny Vrouwe uit Klarendal, naar Nijmegen te gaan. Opnieuw kwamen we op t Kelfkensbos aan en gingen naar de inmiddels tot Tjoekerboemie omgedoopte Trajanus-bar aldaar.

Bingo...! Doortje zag er geweldig uit in een rose glimmend jurkje en witte pumps - de meisjes in Nijmegen gingen tch iets anders gekleed dan in Arnhem! - en haar vriendin Martha had precies dezelfde jurk aan, maar dan in lichtblauw, Doortjes moeder bleek achteraf n kei in het zelf-maken. Martha woonde in de Wolfskuul en had k verkering met n jongen uit Arnhem, Ronny uit de de wijk de Geitenkamp, die nu echter op n kamertje in het beruchte Spijkerkwartier woonde en waar wij gevieren hele leuke spelletjes deden, b.v. strip-poker, vooral Martha lustte er wel pap van en had totaal geen gêne, Doortje trouwens wl.


Doortje

Dat gêne kwam niet altijd van pas, mijn oude vriend Benny was weer in de schijnwerpers gekomen en had inmiddels verkering met n zekere Corry uit Klarendal. Bij Tante Doortje (Bennys oma, hij groeide bij haar op) kreeg hij geen kans es effe n half uurtje alln met Corry te zijn en ook bij haar thuis -groot gezin- waren er teveel toeschouwers om het mogelijk te maken tot meer dan handje-vasthouden te komen, bovendien was het nog winter ook...
Dus toen we elkaar al een paar maal getroffen hadden en met zn vieren op stap waren geweest, was een klaverjas-avond die mijn ouders in Caf Suikerland bezochten een mooie gelegenheid om bij mij thuis af te spreken. Doortje en ik hadden voldoende gelegenheid bij mij en bij haar thuis om nader tot elkaar te komen, maar Benny en vooral Corry misten dat.
Eenmaal gearriveerd en van cola-tic voorzien, werd er flink tussen die beiden gefriemeld op mijn ouders bank... Doortje bleef strak TV-kijken en had weinig oog voor mijn amoureuze toenaderingen... tja, in Nijmegen waren ze toch mr katholiek dan in Arnhem...

Snel daarna was de verkering van Benny ver, maar al jarenlang heeft hij het idee-fixe dat de oudste dochter van Corry wel erg veel op hem lijkt? !


Zo zat ik weer in hetzelfde schuitje, enkel hoefde ik niet met de GTW-bus op-en-neer, maar kon lekker met de brommer... Dat ging goed toen het nog lekker weer was, maar toen het de eerste keer goed vroor en ik verstijfd van mn brommer afstapte en die niet eens meer in de schuur kon zetten, dacht ik er toch wat anders over toen ik de volgende morgen beneden op de grond voor de kachel ontwaakte, en weer aan t werk mocht. Dat werk was inmiddels geen expeditie-werk meer, ik had flink last van mn rug gekregen, maar ik werkte nu dus op een confectie-atelier en daar werkten bijna 110 meiden, nou dat was kaasje voor ons 5 jongens en na n tijdje had ik er n meissie bij, Ellen, Indisch en uit Velp-Zuid. (Wat bleek? Ellen was de zus van mijn oude Internaat-vriend Johnny, weer n cirkeltje rond. )

Bij Doortje thuis, n keurig nette familie die in een flat in de Imkerstraat woonde bijna tegenover het complex noodwoningen aan de Hatertseweg (staan er nog steeds), het was daar thuis huisje, boompje, beestje... vader werkte bij Smit-Weld (las-elektroden) langs het spoor, moeder was gewoon huisvrouw en de oudste broer Arend zat als Cadet op de KMA in Breda.

Na de eerste paar heftige weken waarin we regelmatig op stap gingen, gaf Doortje aan dat n avondje thuis ook wel aardig was... De regel was dat ik bijna lk weekeinde op vrijdag direct van het werk naar haar toeging en daar dan bleef tot zondagavond. Doortje van haar kant zou n keer per maand naar Arnhem komen en blijven slapen. Maar in de praktijk was het z dat ik lke week naar hr toeging. Haar moeder kon geweldig goed koken en lke zondag was het echt smullen. Maar... van uitgaan kwam nog maar weinig terecht, ergens in mijn achterhoofd stoorde mij dat, maar Doortje was lief en haar ouders maakte er geen probleem van als we wat langer op haar slaapkamer vertoefden... Toch... Doortje was het eerste meisje waar ik verkering mee had dat rookte! Ikzelf rookte niet en n eerste kusje vond ik altijd maar smerig, ik kreeg haar zover dat ze voortdurend kauwgom kauwde en dat verzachtte de pijn. Voor moeders was ik de ideale schoonzoon denk ik want ze schonk me veel attentie en was erg aardig. Vader keek eigenlijk altijd n beetje bedenkelijk, hij wist inmiddels dat ik niet het spaarzame type was. Broer Arend keek n beetje op me neer; elke vrijdag kwam hij uit Breda voor het weekeinde bij zn ouders, z groot was de flat nou ook weer niet dus je zat elkaar voortdurend op de lip. Hij had n mooi meisje als verloofde, die mocht mij wel en we konden samen reuze lachen om dingen die zo gebeurden of dingen die gezegd werden. Ja... Ria was n lekker ding en ongewild dwaalde mijn ogen regelmatig naar haar toe, soms troffen onze ogen elkaar en vonkjes sprongen over... vaak bleef ze strak voor zich uitkijken maar hing de chemie in de lucht. Volgens mij voelde Arend dat ook en dat voedde zijn afkeuring voor mij. Nooit kwam hij uit de kast en sprak mij daarover aan. Het ging gelukkig langs Doortje heen, die was altijd in de Wehkamp-gids bezig iets voor haar uitzet uit te zoeken. Ook zo iets, ze was reuze zuinig en van uitgaan kwam nog maar weinig terecht, dat begon me te irriteren. Moeders voelde wel iets geloof ik en op n dag begon moeder es voorzichtig te informeren hoe-of het met verloven zat ? ! Pfoeiii, .... dr had ik nog niet bij stil gestaan ! Ik had n goede band met haar ouders en met haar jongere broertje Richard ging ik regelmatig naar de Goffert om NEC te bekijken, die het in die jaren rg goed deed en n paar maal bijna kampioen werden, in het doel stond toen Heinz Stuy en Jantje Peters maakte het veld onveilig... van vijandigheden tussen NEC en Vitez was nog geen sprake. Vitesse bengelde toen ergens in de 1e Divisie.

Maare... verlven, cht (nog) niet...! ! Mijn regelmatige bezoek begon te haperen en ook met de attenties van mijn kant werd het minder... Doortje merkte het wel, maar leed in stilte... ze was n goeie mid, t goed voor mij dat voelde ik, vonden werkte ze over op een gordijnenatelier om haar uitzet, waar ze heel serieus mee bezig was, bij elkaar te sprokkelen. Ik was meer op de laat-maar-waaien toer en had geen ne gulden op de bank -gelukkig mijn moeder wl voor mij- de toekomst was voor mij nog heel ver wg...


Toen op n vrijdag bleef Arend in Breda, hij had wachtdienst. Ria kwam zoals ze gewend was s avonds toch naar haar schoonouders, de eerste keer dat er geen dwingende ogen op haar gericht waren, ze kwam helemaal los... normaal zat ze strak naast Arend en zei weinig. Nu vertelde ze over haar werk op n Notariskantoor en wat ze verder zo overdag deed. Ik was al-oor en we raakte in een geanimeerd gesprek strak naast elkaar gezeten, moeder schuifelde onrustig op haar stoel, vaders blik werd dieper, zelfs Doortje keek ons verwonderlijk aan, ik had haast geen oog voor haar.

Zoals gezegd, de flat was maar klein en de spanning steeg, ik kreeg het warm. Met een schok merkte Ria hoe de situatie n apart sfeertje opriep. Ze stond op en ging naar de WC, toen ze weer in de kamer kwam had ze haar mantel aan en zei dat het tijd was om naar huis te gaan... t was nog vroeg dus iedereen verwonderde zich daarover, ik keek haar in de ogen, maar ze sloeg de hare neer. De rest van de avond verliep praktisch zonder woorden, het was maar goed dat er n goede film op Duitsland was...

Vanaf toen was het minder leuk allemaal... Arend negeerde mij nu bijna volkomen en Ria ontweek me waar ze maar kon, ik voelde nu dat de liefde voor Doortje niet erg diep bij mij zat.

Ik voelde mij schuldig tegenover haar en besloot er op n keiharde manier n eind aan te maken.

Op n door-de-weekse avond toen ik wist dat ze weer eens overwerkte in het Gordijnenatelier, reed ik op mijn Kreidler naar Nijmegen, mt Ellen achterop, en wachtte tot ze naar buiten kwam en naar de bushalte liep. Plots stond ik naast haar en zag dat ze ineenkromp, ze wíst wat er ging komen, tranen welden op in haar ogen, toen ik haar uitlegde dat ik aan het een en ander nog niet toe was en dat het van mijn kant toch niet zo hl diep zat, punt. Doortje exit.

Ik liep terug naar de brommer die om de hoek stond en keek Ellen die er bij stond te wachten zwijgend aan, zo reden we ook terug naar Arnhem.


Daarmee waren mijn Nijmeegse escapades wel voorbij.
De Korenmarkt in Arnhem bloeide nu helemaal op en Nijmegen raakte op de achtergrond, Toch denk ik nog veel aan die tijd en altijd met nostalgie...


Dick Beumer 2019

naar Gastredactie-overzicht

Reactiepagina
Reactie 0:

Dick Beumer, 16-12-2019: Nijmeegse avonturen (met vervolg)
Reactie 1:

Rene Martens, 10-03-2020: Leuk verhaal, heel herkenbaar in die tijd. Hoewel ik uit het deftige Hazenkamp kwam, had ik ook schoolvriendjes uit het Willemskwartier, gezinnen met soms 16 kinderen zoals de familie Flemminks uit de Genestetlaan.
Reactie 2:

Johnny Meuleman, 12-08-2020: Heel mooi geschreven. Wel jammer dat er zo weinig reageren.
Ik kom zelf uit het Willemskwartier maar ben een stuk jonger (1959), des al niet te min kan ik mij het verhaal levendig voorstellen. Zelf ook in de jaren '70/'80 Arnhemse avonturen beleefd. Pink Panter, De Kist, Struisvogel, De Boei enz.

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: