Geert Greven

Ineke Bökkerink; Christchurch; New Zealand

In 1950 ben ik geboren in de Nijhofstraat in Nijmegen. Ik ben het tweede kind uit een gezin van 6; 2 meisjes en 4 jongens. Op 3 jarige leeftijd zijn wij verhuisd naar de van Nispenstraat. Kleuterschool, lagere school en Mulo heb ik gevolgd bij de Zusters Dominicanessen in de Dominicanenstraat. Onze achtertuin keek uit op de speelplaats van de school en het gymnastiek gebouw. Toen ik in de barakken les had, kon ik mijn moeder soms op het balkon de was zien ophangen of de stofdoek uitkloppen. Ik denk nog vaak terug aan mijn ballet perioden. Ik begon op zeer jonge leeftijd met klassiek ballet. Mijn lerares was Elly Charlotte van Dijk en we oefende in de omgebouwde woonkamer van haar moeder. Ik ben er mee gestopt omdat mijn schoolwerk eronder begon te lijden, vanwege de late uitvoeringen in de schouwburg. Ik ben later verder gegaan met Jazz ballet en hier in New Zeeland nog wat Latijns-Amerikaans dansen.

Na de MULO opleiding heb ik 1 jaar Vormingsklas gedaan en ben in 1968 aan de Verpleegsters opleiding begonnen in het Canisius Ziekenhuis. Mijn groep heette Cassiopea en ik ben 3 keer bij een reünie van deze groep aanwezig geweest. Tijdens onze 25 jarige reünie kregen wij een rondleiding door het nieuwe Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis. Ik heb nog regelmatig contact met Annelies Hilgers en Miek Schellekens, die allebei nog in de verpleging werkzaam zijn.

In 1972 ben ik getrouwd met George Hilgeholt in de Zusters kapel in de Dominicanenstraat. Hij werkte als tekenaar bij Architect Ton Sieverding en later samen met Architect Paul van Hontem. Zij hebben samen gewerkt aan de herbouw van de Beneden Stad, wat ik nog steeds een heel goed plan vind. We hebben eerst in de Meyhorst gewoond en hebben later een huis gekocht in de 20ste straat in Tolhuis waar we ongeveer 8 jaar hebben gewoond. George had 10 jaar in Nieuw Zeeland gewoond met zijn ouders, broer en 2 zussen. Hij was net een paar jaar terug in Nijmegen toen ik hem leerde kennen, maar was liever in Nieuw Zeeland gebleven en dat was dus de reden van onze emigratie. 

We vertrokken in 1981 met onze twee dochters (7 en 8 jaar) naar Christchurch. We hebben daar toen 13 maanden gewoond, maar ik was er toch niet helemaal gelukkig mee. Toen mijn vader ernstig ziek werd, en intussen de economie in Nieuw Zeeland achteruit liep zijn we in 1982 weer naar Nijmegen terug gegaan. Daar heb ik nooit spijt van gehad, want 3 maanden later overleed mijn vader en daar ben ik tot het laatste moment bijgeweest. We hebben toen 3 jaar (weer in Meyhorst) gewoond en omdat de kinderen en mijn man liever in Nieuw Zeeland wilde wonen, zijn we in 1985 weer met ons boeltje naar Christchurch terug gekeerd. Het duurde toen 7 jaar voor ik eindelijk weer eens naar Nijmegen op vakantie ging, daarna ongeveer iedere 3 jaar. Eerst is het heel vreemd, een heleboel gebouwen die er niet meer zijn en in de plaats staan dan allemaal nieuw bouw woningen. Maar alles went snel en voor ik het weet fiets ik weer even op en neer naar de stad en heb ik me niet vaak vergist met het verkeer (dat is hier links). Mijn zus Carin, woont nu in ons ouderlijk huis, en ook dat doet dus heel vertrouwd aan. Ik vind het onverstelbaar, hoeveel oude straatbewoners ik daar nog ken. Mijn broer Vincent woont net om de hoek in de Ruysdaelstraat en ook mijn broers Jos en Steef wonen allemaal nog in Nijmegen. Alleen Thieu woont al een jaar of 20 in Limburg.

Ik vind Nijmegen nog steeds een geweldige stad met veel oude geschiedenis, iets wat je hier niet vindt. Ik ben vorig jaar mei/juni nog in Nijmegen geweest, voor de 80-ste verjaardag van mijn moeder en we zijn toen samen naar het Valkhof geweest en natuurlijk pannenkoeken eten op de Duivelsberg. Misschien kom ik nog eens terug om de Vierdaagse te lopen, dat is altijd zo'n gezellige sfeer in de stad. Ik heb de Vierdaagse drie keer gelopen; de 49ste; 50ste en 51ste.
Verder heb ik nog heel wat ooms, tantes, neven en nichten in Nijmegen wonen en was de 80ste verjaardag van mijn moeder Mien Bökkerink-Follong, vorig jaar in Mei, een mooie gelegenheid om iedereen weer eens samen te zien.
Ik heb ook nog steeds kontakt met mijn oude buren uit de Tolhuis Han en Piet Sanders, die daar nog steeds wonen en met een andere straatbewoner Coby Meijer, die inmiddels naar Malden is verhuisd.

De eerste jaren in Nieuw Zeeland heb ik gewerkt voor een hulporganisatie voor Nederlanders en hun families (F.S.N.). Eerst als vrijwilligster en daarna 6 jaar als coördinator. Verder heb ik gewerkt bij een Nederlands echtpaar met het maken van bonbons (van H chocolates) die gemaakt werden voor hotels, delicatessenwinkels en voor de luchtvaartmaatschappijen die vanuit Christchurch vlogen. We gebruikte hiervoor de uit België geïmporteerde Callebout chocolade. We begonnen in een omgebouwde garage, maar het groeide al snel uit en zijn we naar een paar jaar naar de nieuw gebouwde fabriek overgehuist. Na een schouderoperatie, ten gevolge van een ski ongeluk, werd ik min of meer gedwongen om naar ander werk te zoeken. Ik heb toen 3 jaar parttime gewerkt als baby fotograaf in het Vrouwen ziekenhuis. Dat was erg leuk werk en een leuke sfeer met al die nieuw geboren baby’s.

Na mijn echtscheiding in 1996 ben ik langzamerhand weer aan de studie geslagen. Ik had genoeg gezien van het ziekenhuiswezen en ben dus de complimentaire geneeskant uitgegaan. In 2000 ben ik een gezamenlijke praktijk gestart met een gesprekstherapeut; fysiotherapeut en masseuse. Aangezien het organisatorische werk een hoop tijd in beslag nam, ben ik in 2003 mijn eigen kliniek gestart en doe een verscheidenheid van therapiën: Reflexology; Holistic Pulsing; Therapeutische massage; Acupressure; Indian Head Massage; Ear Candle Treatment, Vibrational Medicine en Quantum Healing. Het is uitgelopen tot een bloeiende praktijk en ik voel me heel bevoorrecht, dat ik kan werken in een gebied dat mijn hobby is geworden.
Bovendien ligt mijn kliniek 100 meter van het strand en als je dus tussen je klanten door even een kopje koffie gaat drinken aan het strand en de zeelucht ruikt, voel ik me gewoon iedere dag op vakantie! Nou, dat zou je toch ook niet voor Nijmegen willen ruilen! Ik woon nu 5 minuten van mijn werk, kijk uit over het water, aan de overkant van de straat, met het steeds veranderende getij van eb en vloed en langsvarende zeilbootjes en kajakkers.
Christchurch ligt ook heel gunstig voor de ski liefhebbers; anderhalf uur rijden om de latten onder te binden en zelfs de schaatsliefhebber komt aan zijn trekken op het bergmeer Lake Ida.

Mijn oudste dochter Natasja (31) woont in Auckland (1000 km noord) en gaat in Juni trouwen met Andrew (Architect). Zij werkt als Account Directer voor een bedrijf in radio en tv reclame. Zij is al diverse keren naar Nederland terug geweest toen ze als Professioneel Triatlete meedeed aan de wereldkampioenschappen in Europa. Mijn jongste dochter Suzanne (30) heeft 3 jaar in Sydney gewoond, werkte eerst als stewardess en later als tandheelkundig assistente. Ze studeert nu als tweede jaars aan de universiteit in Dunedin (4 uur ten zuiden van ChCh) voor Tandkundig Hygiëniste. Zij is pas 1 keer terug geweest na 18 jaar en heeft genoten van de familie sfeer. Ik heb ze tweetalig opgevoed en dus spreken ze nu, na 20 jaar hier, nog erg goed Nederlands.
Ik heb hier een heel stel Nederlandse vrienden en het is toch grappig, dat je na zovele jaren de verschillende dialecten er nog steeds kunt uithalen.
Alhoewel ik hier nu al 20 jaar woon, voel ik me toch nog steeds een echte Nederlandse, ofwel Nijmeegse. Gelukkig is het kontakt in deze 20 jaar enorm toegenomen, vanwege de email en de lage telefoonkosten. Het was heel grappig om op 2de Kerstdag via de email, de foto's te bekijken van het Kerstdiner van mijn familie in Nederland. Natuurlijk wel wat andere omstandigheden: wij zaten buiten in de tuin te BBQ-en naast het zwembad, terwijl jullie lekker warm bij de kachel zaten.

Ik heb genoten van jullie website over Nijmegen en de inzendingen van diverse geëmigreerde Nijmegenaren. Het verslag met foto's over Drogisterij Stein haalde ook wat oude herinneringen op. Daar ging ik als kind ook nogal eens een recept ophalen. Ik wens jullie allen heel veel succes met de website en zal er regelmatig naar uitkijken.

Hartelijke groeten,

Ineke Bökkerink
2-79 Beachville Road; Redcliffs
Christchurch 8008 ; New Zealand 

Inekeb@xtra.co.nz

terug

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: