|
Klokkentoren van het
Dominicuscollege:
Het Dominicuscollege is een school met een lange historie, nauw verweven met de dominicanen in Nijmegen. Nadat de dominicanen in de Franse tijd hun geloof weer openlijk mochten belijden en in 1810 hun kerk aan de Broerstraat terugvorderden op de protestanten, stichtten zij naast de kerk een jongensschool. Met het aantal leerlingen groeide ook het schoolcomplex als kool en in de jaren 20 van de vorige eeuw was het college een wirwar van gebouwen tussen de Broerstraat en Lange Nieuwstraat. De schoolleiding nam een rigoureuze stap: de school zou verhuizen naar Neerbosch.
Ed. Cuypers kreeg de opdracht voor het ontwerpen van een schoolgebouw met kapel aan de Dennenstraat, ter plaatse van villa en landgoed De Witte Poort. Aldus geschiedde en op 10 mei 1927 opende de nieuwe school zijn deuren.
Het aantal leerlingen nam verder toe en na de Tweede Wereldoorlog was uitbreiding noodzakelijk. In 1952-1953 kwam deze uitbreiding tot stand naar ontwerp van de architecten Van Geyn en De Groot, beiden van het bureau van Ed. Cuypers. De E-vormige uitbreiding was gebouwd in een stijl kenmerkend voor de wederopbouw: enerzijds sober en rechtlijnig, anderzijds met details als glas-in-loodvensters en kunst aan de gevels. Bovenop het gebouw, in het midden, prijkte een klokkentorentje.
Begin jaren 90 verliet het Dominicuscollege inmiddels een gewone middelbare school waarop vanaf 1967 ook meisjes werden toegelaten het gebouw uit de jaren 20. De oudbouw viel vervolgens ten prooi aan brand en vernielingen en werd later geheel gesloopt. Ook de uitbreiding uit 1953 werd afgebroken toen de school nieuwe huisvesting had aan de Energieweg. De klokkentoren van het gebouw, met erin een klok uit 1733, bleef behouden en keerde terug in het woonwijkje dat midden jaren 90 op de plaats van het oude Dominicuscollege verrees. Het is nog altijd te vinden aan de Tjalie
Robinsonstraat.
Klik
hier voor enkele ansichtkaarten van het Dominicuscollege op de
gastredactiepagina van Clem van der Made. |
