Geert Grooteplein Noord 9: Huize Heyendaal:

In 1912 werd het eeuwenoude landgoed Heyendaal aangekocht door margarinefabrikant Frans Jurgens uit Oss, met de bedoeling er met zijn gezin te gaan wonen. Aangezien het reeds bestaande landhuis - het huidige 'Oud-Heyendael', aan het eind van de René Descartesdreef - oud en te klein was, gaf hij architect Charles M.F.H. Estourgie de opdracht een groot landhuis te ontwerpen. In november 1912 werd met de bouw begonnen.
Tegelijkertijd liet Jurgens het landgoed onder handen nemen. Rondom het in aanbouw zijnde huis werd een park in Engelse landschapsstijl aangelegd en aan de Sint Annastraat kwam een fraaie toegangspoort. In de bossen liet Jurgens duizenden rododendrons planten om de wildstand te verbeteren - jagen was namelijk een van zijn favoriete hobby's.
In 1914 was het neorenaissancistische 'Huize Heyendaal' gereed. De architect bleek duidelijk geïnspireerd door de Hollandse renaissancestijl, waarvan de trapgevels aan voor- en achterzijde en de vele versieringen in natuursteen duidelijke kenmerken zijn. Het gebouw, dat ten opzichte van de tuin enigszins verhoogd ligt, is asymmetrisch van opzet en heeft aan de noordzijde een 30,5 meter hoge, achthoekige toren.
Het beeldhouwwerk aan de buitenzijde komt grotendeels van de hand van Egidius Everaerts. De hoofdingang aan de noordzijde - in de vorm van een Grieks tempelfront - en het grote balkon aan de zuidzijde zijn geheel uit natuursteen opgetrokken. De trapgevels worden bekroond door stenen arenden en in de friezen (onder de daklijst) zijn uitgehouwen vrouwenkoppen te zien, die de elf Nederlandse provincies voorstellen. Ook de hoofden van architect Estourgie, aannemer J.C. Kropman en eigenaar Jurgens zijn in natuursteen vereeuwigd. Her en der is nog meer fraai beeldhouwwerk te vinden.
Ook het interieur is bijzonder, al is er in de loop der tijd veel verdwenen. Het werd grotendeels ontworpen door de neef van Estourgie, kunstschilder A.H. Trautwein. Een aantal elementen is uit huizen elders in het land gehaald en soms al eeuwen oud.
Een groot glas-in-loodvenster in het trappenhuis toont Frans Jurgens met zijn vrouw en vier kinderen, omringd door figuren van bloemen en planten. Bijzonder zijn verder de schouw in de grote hal, de versierde plinten in het trappenhuis, verschillende stucplafonds, lambriseringen en schilderingen, waarvan enkele uit de 18de eeuw.
De onderste foto's tonen de vroegere eetzaal, die in Lodewijk XIV-stijl is uitgevoerd. Een aantal zogenaamde behangselschilderingen in dit vertrek is in 1736 door de Duitser Jurriaan Buttner vervaardigd en heeft vroeger waarschijnlijk in Amsterdamse herenhuizen gehangen. Andere schilderingen zijn van Trautwein zelf. De schilderingen op het plafond gingen verloren bij een binnenbrand in 1948 en werden daarna vervangen door nieuwe.
Huize Heyendaal bleef tot in 1949 in het bezit van de familie Jurgens. Toen werd het met een groot deel van het omliggende landgoed verkocht aan de Sint-Radboudstichting, die in 1923 de Rooms-Katholieke Universiteit had opgericht en van plan was de medische faculteit op Heyendaal te vestigen. En zo geschiedde het: vanaf 1951 zijn rondom het 'kasteeltje van Jurgens', zoals het huis nu ook wel bekend staat, vele universiteitsgebouwen verrezen, zodat van een landhuis geen sprake meer is. Het markante gebouw dient nu als kantoor en is misschien wel hét symbool van de Radboud Universiteit Nijmegen.