St. Dominicuskerk:

De middeleeuwse kerk van de Dominicanen aan de Broerstraat viel in september 1944 ten prooi aan het oorlogsgeweld. Duitsers hadden tijdens hun vlucht voor de geallieerde soldaten her en der gebouwen in brand gestoken en de Sint-Dominicuskerk brandde volledig uit. De buitenmuren en de toren – een toevoeging van P.J.H. Cuypers uit 1866 – beheersten na de oorlog nog enkele jaren het straatbeeld, maar werden in 1951 alsnog omver gehaald.
Een van de redenen voor sloop van de oude kerk was het besluit van de Dominicanen om hun parochiekerk te verplaatsen. Men zou een nieuw godshuis bouwen op het Galgenveld. Dat gebied was begin jaren ‘50 nog vrijwel onbebouwd, maar de plannen van de Roomsch Katholieke Universiteit om de campus op Heyendaal én op Galgenveld te concentreren, zullen hun gewicht hebben gehad in de keuze van de Dominicanen voor de bouw van een kerk op deze plaats. De nieuwe kerk verrees nabij de kruising van twee oude wegen – de Heyendaalseweg (toen nog Driehuizerweg geheten) en de Groenewoudseweg – terwijl de ingang aan de nieuw aangelegde Professor Molkenboerstraat kwam te liggen.
De nieuwe Sint-Dominicuskerk (1951) werd ontworpen door C. Th. Nix, een Rotterdamse architect die veel katholieke kerken in den lande bouwde. Nix bediende zich van traditionele vormen en materialen en wist desondanks een eigentijds gebouw neer te zetten. Zoals gebruikelijk is het koor met de halfronde apsis georiënteerd op het oosten, terwijl de toren en de ingang zich aan de westzijde bevinden. Zowel van buiten als van binnen is de kerk vrij sober. Het aanwezige beeldhouwwerk is van de hand van Jac. Maris, de glas-in-loodramen zijn gemaakt door E. Laudy en pas in 1962 geplaatst.
Om de kerk te kunnen betreden gaat de bezoeker eerst over een voorplein, waaraan verschillende gebouwen staan die met de kerk verbonden zijn: de pastorie, een parochiehuis en een lagere school. Enkele andere schoolgebouwen naast de kerk behoren ook tot het parochiecomplex. De kerk is eind 2006 aangewezen als gemeentelijk monument.