Reactie 1: 

Dick Bertens: Geachte dames en heren. Het komt mij als voormalig-(geboren)-Nijmegenaar uit het Willemskwartier vreemd over, dat de *fabriek* van Van Dungen, gelegen aan de Groenestraat, niet vermeld wordt. Vreemd! Van Dungen was een *begrip*, niet alleen voor Nijmegenaren maar ook landelijk en zelfs ver daar buiten! De producten die Van Dungen maakte konden wedijveren met de grootste namen op dit gebied, zoals o.a. Verkade in de Zaanstreek. Ik denk hierbij niet alleen aan die overheerlijke Mekka's die ik in het Goffertstadion genuttigd heb bij elke wedstrijd van NEC, maar ook aan die sappige rumbonen van Van Dungen die nog nooit door iemand ter wereld overtroffen zijn. Nóg zie ik die levensgrote reclame tegen de gevel van de Dobbelman-zeepfabriek van de Jamaica-rumbonen. Deze reclame is voor de rest van mijn leven op mijn netvlies verankerd. Prachtig die kleuren van een palmend strand die de wens naar deze overheerlijke lekkernij van Van Dungen versterkten. En begrijpt u mij a.u.b. niet verkeerd: ik heb nooit bij Van Dungen gewerkt, maar wel aan de overkant bij een garage- en taxibedrijf (Knoop om precies te zijn). Ik prefereerde de geur van de chocolade echter boven die van de benzine uiteraard. (18,8 liter voor een tientje... guldens uiteraard in die tijd 60er jaren). Thans in 2005 zou ik bijna een 'moord' doen (je mag het niet zeggen, natuurlijk) voor een Mekka van Van Dungen.

Reactie 2: 

G.Barendse, Enschede: Het moet rond 1955 geweest zijn. Een tante, zus van mijn moeder, woonde destijds in Den Haag en kwam ons regelmatig opzoeken in het Westland. Meestal had ze voor ons kinderen dropveters bij zich en vaak vroegen we aan onze moeder of Tante Dropie deze week nog kwam. Dat deed ze, maar de voor ons zo vertrouwde dropveters had ze niet bij zich. Wel een dikkige blauwe reep, verpakt in blauwe wikkel en zilverpapier. Die moesten we maar delen vond ze. We waren in die tijd met zeven kinderen en de oudste haalde de dikke chocoladereep uit de verpakking en deelde de stukjes uit. Het was de
eerste kennismaking met een met nootjes en rozijnen gevulde tablet chocolade, waaraan ik nog vaak met nostalgische gevoelens aan terug denk. Niet alleen omdat de reep zo anders dan andere was, maar vooral ook omdat het de herinnering levend houdt aan een vrouw die ons in onze jeugd nu net
die extraatjes gaf die een kind geluksmomentjes bezorgen. Collega's in mijn omgeving die jonger zijn hebben niets met Mekka. Die hebben een hoop gemist. Vind ik.

Reactie 3:

Manja van Dungen: Ik zal mij even als eerst voorstellen; Mijn naam is Manja van Dungen en ik ben een achter achter achter kleindochter van de oprichter van de van Dungen chocolade fabriek. Het was de opa van mijn opa H.J.M Van Dungen. Helaas leeft mijn opa niet meer dus blijf ik met vragen zitten. 
Wie heeft voor mij wat meer informatie over de Van Dungen chocolade fabriek? Bestaat dat gebouw nog? Ik weet dat het door de vader van mijn opa uiteindelijk is verkocht weet ook iemand aan wie dat was? 
Ik zou het heel erg leuk vinden om aan wat meer informatie en/of verhalen en/of foto's te komen van de fabriek of de producten. 
Alvast bedankt 

Reactie 4:

René Demets: Ik heb vanaf 1974 altijd MEKKA's gegeten totdat dit product een aantal jaren geleden verdween. Uit die periode (1974-2002) heb ik 8 verschillende wikkels bewaard (illustraties 023 t/m 030). Die wikkels laten zien dat de MEKKA na 1974 aanzienlijke veranderingen onderging qua verpakking en formaat. Ik weet niet hoe de MEKKA aan zijn einde is gekomen.

Reactie 5:

Eddy Waltman: Ik reageer ook maar op het relaas 'van Dungen'. Niet alleen heb ik het vaak geconsumeerd... maar mijn oudste zus heeft nog een poosje gewerkt bij van Dungen. Ook heb ik vaak
op de kermis (!) de rumbonen van van Dungen gewonnen. Ja dat van Dungen op hield te bestaan vond ik erg jammer. Volgens mijn herinnering het toe laat is de Mekka later gemaakt in Breda, waar ook de Mars en Nuts gemaakt werden. Maar ook deze merken zijn nu overgenomen door een Multinational ik dacht aan Nestle... maar zeker ben ik daar niet van.

Reactie 6:

Branda Koornneef: "de rumbonen zijn te koop tot op de dag van vandaag en dragen nog steeds de naam van Van Dungen. ".......maar helaas, de kwaliteit is niet die van de originele rumbonen. Tot op de dag van vandaag laat ik me (soms) nog steeds verleiden tot koop - en wordt keer op keer teleurgesteld.

Reactie 7:

H.P.Beckmann, Amersfoort: Tot op de huidige dag ben ik verzot op Van Dungen Jamaica rumbonen.
Pas nog van de Goedheiligman een doos gekregen. Van Dungen Grandioos! (reclame voor Van dungen rumbonen uit de Zestiger jaren.

Reactie 8:

Cees de Vos jr, 30-09-08: “Huisjeweltevree”

Vader Zaliger Cornelis Nicolaas sr. de Vos * 05 mei 1903 - † 25 augustus 1992 werkte in de oorlogsjaren en daarvoor als ‘handmatig bonbonmaker’ bij de chocoladefabriek Van Dungen aan de Groenestraat in Nijmegen. “Ik ben een bonsbonsmaker”, aldus vader. De fabriek Van Dungen bestaat niet meer. Ze maakten in dit bedrijf o.a. de bekende ‘Mekka’s’; chocolade repen waarin rozijnen en mogelijk ook noten waren verwerkt. Om er van te genieten hoefde je, getooid in een jalaba (witte manjurk…) geen verre reizen naar Mekka te maken, in elke snoepwinkel om de hoek kon je deze heerlijke versnapering te kopen. ‘Versnapering’ dit woord is nagenoeg verdwenen uit onze taal. 

Elke zaterdagmiddag even na twaalven als vader thuis kwam van zijn werk nam hij zijn met chocolade besmeurde groene overall mee naar huis. Dit kledingstuk was dan vergeven van dik aangekoekte chocoladeresten. De overall hing vader bij thuiskomst in de schuur zodat ons mam de werkkleding in de was kon doen. Voortijdig echter werd er door een aantal van zijn spruiten jacht gemaakt op de overall: we knabbelden en krabden de chocoladeresten er van af en als laatste handeling ging je tong er nog eens ‘dunnetjes‘ overheen. De overall behoefde na onze’ knabbel - krap - lik operatie’ bijna niet meer in de was.

Reactie 9:

Ann, 26-01-09: Toevallig kwam ik op de site met foto´s met van Dungen chocolade doosjes enz. Gelijk was ik weer in de jaren 50 van de vorige eeuw toen ik nog jonger dan 10 jaar was en al mocht snoepen van de rumbonen, niemand zag daar toen kwaad in. En lekker dat ze waren. Als ik nu bij de groothandel kom kan ik het meestal niet laten om een blik van 250 gr. te kopen en moet ik me zelf op een dagrantsoen zetten. Het is leuk dat de blikjes er bijna nog net zo uitzien als toen. In die jaren heb ik ook de puzzel met de boerderijdieren gekregen, helaas zijn daar verschillende stukjes in de laatste 50 jaar van zoek geraakt.
Ook de Mekka-repen waren heerlijk, die kreeg ik vaak op het station vlak voor een lange treinreis, het is jammer dat die niet meer gemaakt worden.

Reactie 10:

Hieke Bakker-Stuyt, 07-02-09: Heb het verhaal van Piet Stuyt met veel nostalgie gelezen. Piet is een oom van mij en een broer van vader Han Stuyt. Dit alles naar aanleiding van doos rumbonen in een plaatselijke winkel te Bloemendaal.

Reactie 11:

Jacques van Wolferen, 13-04-09: Ik was nog net 15 jaar in augustus 1962, en was toen als leerling elektricien begonnen bij de firma L. Beukering elektrotechnisch installatiebureau op de Groesbeekseweg in Nijmegen. Mijn leermeester was Piet Willems. De eerste werkzaamheden waren toen op de chocoladefabriek van Dungen. Wij installeerden daar nieuwe bekabeling omdat de oude te zwak was geworden door nieuwe machines. Ik heb ook alle bekabeling gelegd in de nieuwe afdeling als ik mij goed herinner de montenari (weet niet of dat juist is) maar dat was de nieuwe afdeling waar de mekkarepen werden gemaakt. Ik weet nog dat wij op het kantoor van de directeur iets moesten repareren aan de kachel, dat was een elektrische openhaard, toen zeer modern denk ik. Toentertijd was er de directeur senior en de directeur junior. Junior wist ook alles van elektrisch en heeft ons menig werk in het vaarwater gezeten. Ik vergeet nooit dat junior met de stoppenkast aan de gang was en de stoppen er in draaide en ik stond op een steiger de lasdozen aan het afmonteren, met mijn hoofd tussen 2 waterleidingen, kan je nagaan wat ik toen een opdonder kreeg, uit reactie wilde ik een hamer naar hem toe gooien maar mijn leermeester Piet Willems die hield mij op tijd tegen door met een kabel naar mij toe te gooien. Ik vergeet ook nooit het ketelhuis waar als je binnenkwam het heerlijk warm was, onze jassen hingen dus altijd achter de ketel.
Van den Dungen had ook eigen onderhouds personeel en eentje weet ik nog Willen Lelie elektricien, speelde op een beugel hoorn.

Reactie 12:

Eric Kuhr, 10-11-09: Mekka chocolade.
Als kind reisde ik door omstandigheden vaak met de trein. Vaak alleen en dan werd ik opgewacht daar waar ik moest uit stappen. Om mij te troosten voor de lange trein reis, kreeg ik altijd een reep Mekka mee. Jaren lang heb ik steeds als ik op reis ging een reep Mekka gekocht omdat het voor mij synoniem was met veiligheid, genieten en verlangen. Wie weet is dat ook de diepere reden dat ik na mijn pensioen ben geëmigreerd naar Curaçao.

Reactie 13:

Monique Attema, 02-04-10: Ik kwam zo maar op deze site. Zoals zo velen is Mekka ook voor mij een jeugdherinering. Ik vond het toen al heel lekker chocola en nog steeds. Voor een paar jaar terug kon je het nog kopen maar helaas kun je het nu nergens meer kopen wat ik heel erg jammer vind.