Herinneringen Verzet

Luchtalarm

Ingezonden op 08-02-2011 door Wim Benda

 

Omdat onze school aan de Azaleastraat door de bezetter gevorderd was, kregen wij les in de jongensschool aan het Kelfkensbos. Deze school had de beschikking over een grote kelder die in geval van luchtalarm als schuilplaats dienst kon doen. Die kelderruimte, die zich onder het grootste gedeelte van het schoolgebouw uitstrekte, bestond uit een centraal gelegen gangpad, van circa twee meter breed, met aan weerszijden pilaren waar het middendeel van het gebouw op rustte. De ruimten links en rechts naast het gangpad waren door tussenmuren opgedeeld in compartimenten, elk met een grondoppervlakte van enkele huiskamers. Een aantal van die compartimenten had in de buitenmuur een naar binnen draaiend glasraam dat zich onder het maaiveld bevond. Door dit raam kon daglicht binnenkomen via een uitpandige, gemetselde put die aan de bovenkant afgesloten was met een smeedijzeren rooster.

Op die school heb ik één maal meegemaakt dat er luchtalarm werd gegeven. Onder het angstaanjagende geloei van de sirenes werden alle leerlingen (en dat waren er nogal wat) door het onderwijzend personeel naar de kelder geleid. Elk compartiment werd met zoveel mogelijk kinderen gevuld. De kinderen die het eerst binnenkwamen werden, door de na hen binnenstromende massa, steeds verder naar de buitenmuur gedrongen. Zo kwam ook ik vlak voor een raam te staan.
Het duurde niet lang of het gebrom van vliegtuigen drong tot de kelder door en niet lang daarna brak de hel los. Vanuit mijn plaats kon ik door het raam en het rooster een flink deel van de bewolkte lucht zien. Met oorverdovend lawaai spuwden de luchtafweerkanonnen hun vernietigende projectielen naar vliegtuigen die evenwel niet te zien waren omdat die boven of in de wolken vlogen. Tientallen grijze stippen tekenden zich af tegen het wolkendek. Allengs groeiden die stippen uit tot vlekken. In eerste instantie dacht ik dat het parachutes waren die zich ontplooiden. Maar de vlekken werden alsmaar groter en ijler en verwaaiden tenslotte. Het waren dus geen parachutisten die uit vliegtuigen waren gesprongen. Nee, het waren luchtdoelgranaten die, de een na de ander, explodeerden. De hoog in de lucht uit elkaar spattende projectielen veroorzaakten enkele seconden later op de grond een levensgevaarlijke schervenregen. 

Ik herinner mij nog goed dat, daar vlak bij dat raam, achter het glas, mij een instinctmatige gevoel van onveiligheid overviel. Met het oog op de neerkomende granaatscherven was dat gevoel niet geheel misplaatst. De veiligste plek in de kelder was het gangpad. Bij instortingsgevaar kon je het beste zo dicht mogelijk bij de pilaren staan, zoals de meesters deden. Maar ja, in die overbevolkte kelder had je als leerling die keus niet.

Na het signaal ‘veilig’ hebben we gelukkig allemaal heelhuids deze schuilkelder kunnen verlaten, maar wel met van de schrik nog naknikkende knieën.

terug

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: