Zuuk t mar uut - Wim Janssen

Uit het Nimweegs verleden 84

14-03-1984

Wat is bijgeloof? (7)

U zult allemaal wel eens gehoord hebben van die zogenoemde wonderdokters of dokteressen. Dat zijn mensen die bepaalde gaven hebben en die zich tegen betaling of kosteloos ten dienste van de mensheid stellen. Er zijn er die dat door middel van gebeden doen, terwijl anderen met strijkbewegingen de ziekte van de patiënt afhalen. Ook zijn er die het zelfs door middel van een foto kunnen bewerkstelligen de ziekte een halt toe te roepen.

Voor de oorlog maakte een tienjarig schooljongetje bij het spelen aan de Waal een val van de kademuur. Het kind kwam met zijn hoofdje enige meters lager op het puin terecht, dat aan de voet van de kademuur lag, en waar het bewusteloos bleef liggen. In zorgwekkende toestand werd het kind naar het ziekenhuis gebracht waar het onmiddellijk onderzocht werd. Toen de inmiddels gewaarschuwde moeder in het ziekenhuis aankwam, vertelde een dokter haar, dat het zeer ernstig met haar kind gesteld was. De voorlopige conclusie van het onderzoek was, dat het kind een hersenoperatie zou moeten ondergaan die alleen door een specialist op dat gebied in Utrecht gedaan kon worden.

Paranormale geneeskunde

Thuis gekomen kreeg de moeder van een buurvrouw het advies om een wonderdokter in te schakelen, zij kende zelf een heel goede, die het niet zo druk had; De moeder spoedde zich - tegen de wil van haar man - naar het opgegeven adres en kon meteen door de man te woord worden gestaan. Na zich over de meegebrachte foto te hebben geboden, vertelde de man haar, dat zij onder geen voorwaarde tot een operatie over moest gaan. Daarbij moest zij beloven om voorlopig driemaal in de week bij hem terug te komen. ledere dag bezocht zij haar kind in het ziekenhuis. Het kind lag in een onrustige bewusteloosheid.
De doktoren hadden hem op de zaal van volwassen mannen gelegd omdat de kinderzaal te druk voor hem was. Na een paar dagen kwam er weer een dokter naar haar toe om over de operatie te praten, anders zou het faliekant met het kind aflopen.
Naar aanleiding van de gedane onderzoeken was geconstateerd, dat het kind niet meer zou kunnen praten. De moeder zei dat zij dat nog met haar man door moest nemen. In gesprekken met de mannelijke patiënten hoorde zij dat het kind om de paar dagen rustige periodes had. Dat bleken juist de tijden té zijn dat zij bij de wonderdokter was, wat zij wel typerend vond. Toen zij de volgende dag weer bij het bedje stond sloeg het kind ineens de ogen op en zei „mama" tegen haar. Ontroerd liep zij naar de zuster, maar die wilde dat niet geloven ondanks dat de mannen op de zaal het bevestigden. Ook de dokter die er bij geroepen werd geloofde dat niet. 

Totdat het kind in hun bijzijn weer de ogen opsloeg en weer „mama" zei! Het kind is beter geworden en tot een flinke man opgegroeid zonder dat hij een handicap overgehouden heeft. 

Een man in de oude stad, die ook onder behandeling van dezelfde wonderdokter was, kreeg van een buurtbewoonster het verzoek om een foto van haar man mee te nemen. Deze was namelijk ernstig ziek. En zij wilde wel eens weten hóe of wat. De man voldeed aan dat verzoek en toonde de genezer de foto. Na deze bestudeerd te hebben zei de genezer dat de man niet lang meer te leven had, omdat hij aan een ongeneeslijke ziekte leed. Ook vertelde hij, dat hij de man niet behandelen kon omdat het uitgesloten was hem te genezen. Het kwam precies uit zoals de wonderdokter verteld had. Amper vier weken later stierf de man aan zware longtuberculose. De andere man bleef de handelingen volgen maar het werd een langdurige geschiedenis. Toen hij weer eens op bezoek was bij de wonderdokter, wilde hij de proef op de som nemen. Hij had namelijk niets over het overlijden van zijn buurman verteld. Toen hij behandeld was, haalde hij weer de foto van zijn buurman uit zijn zak, die hij nog niet aan zijn buurvrouw af gegeven had. Wilt u nog eens naar deze foto kijken vroeg hij en overhandigde de foto aan de wonderdokter. Deze nam de foto aan, maar gooide hem meteen ver van zich af. Wat doet u nou, vroeg de wonderdokter? U geeft mij een foto van een overledene in de hand. Dat moet u nooit meer doen, daar kunnen wij niet tegen en ik zeer zeker niet. Mocht u zoiets nog eens doen, dan weiger ik u verder te behandelen. Of de man van zijn ziekte af gekomen is kan ik jammer genoeg niet achterhalen. Mijn vader die ook onder behandeling van dezelfde wonderdokter is geweest heeft het niet geholpen, wat niets ten nadele van de kwaliteiten van de wonderdokter wil zeggen. Dit is het zevende stukje over „Wat is Bijgeloof", dat ik geschreven heb en tevens het slot van deze serie. In een algemeen stukje kom ik nog op deze serie terug om het een en ander toe te lichten. Dan ga ik weer gewoon verder met andere onderwerpen van en over het Nijmeegs verleden. Maar niettegenstaande dat moet u toch ook vooral het laatste stukje lezen waarin ik op de hele serie nog terug kom om u het een en ander te verduidelijken. Vooral waarom ik deze serie geschreven heb.

Klik hier en reageer daarmee per email als u uw reactie hieronder wilt laten plaatsen

Bron (©) 1984 Wim Janssen - Nieuwsblad De Brug Nijmegen

terug

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: