Wedstrijd

© copyright Cees de Vos, Digitale bewerking: Mark van Loon/Stichting Noviomagus.nl

DE WEDSTRIJD

Met dit verhaal ben ik niet uniek. Het zal je maar gebeuren...! Als een ouder wordend mens vraag ik mij wel eens af wie ik was in de leeftijd van 0 tot zeg twaalf jaar. Aan mijn lieve moeder - die mij zeker antwoord had kunnen geven - kan ik het niet meer vragen. De relatie die ik met mijn moeder had was goed. Niet buitensporig goed. Gewoon goed. Een van mijn zusjes merkte een paar jaar geleden tijdens een verjaarsfeestje in Zeeland gevraagd eens op: “Hoe Cees als kind was…? Cees was anders.” Tsja.., het geeft te denken, dit kan van alles wezen.

Aan bovenmeester W. A. van Steen (1912-2004) van de Sint Jansschool in Nijmegen heb ik in de jaren ’90, tijdens een van de vele bezoekjes aan hem, deze vraag gesteld. Hij had daarop geen antwoord. Meester van Steen: “Och Cees, ik heb gedurende de vele jaren in het lager en middelbaar onderwijs zoveel kinderen de revue zien passeren dat ik je daar geen antwoord op kan geven.

Coosje & baby Ceesje met grote broer Jopie in ’t voorjaar 1935. Zie het beschermende handje van Coosje…!

Spelende Coosje & Ceesje

Beide foto’s zijn gemaakt bij de keukendeur - Hatertscheveldweg 504 in Nijmegen

Als dreumes en peuter speelde ik met mijn ruim een jaar oudere zusje Coosje en als opgroeiende belhamel met mijn ruim een jaar jongere broertje Henk. Voor mijn gevoel wist ik mij altijd wel te vermaken en probeerde, voor zover als mogelijk, met iedereen bevriend te zijn. Het kost een mens de minste energie en ergernis. Van een oud collega hoorde ik eens een mooie gedachteregel die mij altijd is bijgebleven: “Erger je niet, verwonder je slechts!

Tijdens mijn studiejaren in het ‘ Voortgezet-onderwijs ‘ was ik de technische knobbel in huize de Vos. Met regelmaat werd Cees voor het karretje gespannen om een technisch probleempje in huis op te lossen. Ik vond het altijd een eer en leuk om te doen. Minder prettig was dat ik tijdens het repareren van het euvel nog al eens in de maling werd genomen door mijn vader en huisgenoten met de wrange grap: “ Zo.., wat kan dat jong dat toch goed, zie ‘m daar toch eens bezig, hoe hij die combinatietang hanteert en de schroevendraaier zijn rondjes laat maken, allemachtig, wat doet hij dat toch prachtig!
“Ik liet ze maar lullen, was trots dat ik het klusje had geklaard en moeders dank mij troostte.”

Dromen zij bedrog pleegt men te stellen, maar soms kan zo’n droom buitensporige gevolgen krijgen. Met mijn ruim een jaar jongere broertje dolde ik veel, zeker voor het slapen gaan, vaak tot groot verdriet van onze ouders. We haalden samen ook veel kattenkwaad uit. “Kattenkwaad”, wat een prachtig ouderwets woord is dat, je hoort het niet meer, het gaf aan dat het met het ‘aangerichte kwaad’ nogal meeviel. Het woord is vandaag niet meer van toepassing als ik naar het tv-programma “Opsporing verzocht” kijk. Ik durf de stelling aan: “Wat men daar laat zien gebeurde in de jaren ’30 – ’40 – ’50 en ’60 zelden of nooit in ons land!”


Menneke pis in Brussel (Foto: Google)

Jongens van een jaar of tien droegen in de jaren ’40 veelal een korte degelijke broek. Vanuit de korte broekspijp was het makkelijk je plas lozen. Je hoefde de gulp niet open te maken. Door het op zij schuiven van een broekspijp (rechts of links) - daarbij de onderbroekspijp meenemend - kon je je piemel ruim de gelegenheid geven het warme vocht van ± 36 graden uit je blaas te laten stromen. En dat deed je tegen een boom of onder een struik in het Goffertpark. Geen mens stoorde zich daaraan en een bekeuring ‘wild plassen’ bestond nog niet, zeker niet voor kleine mannekes als Ceesje de Vos en zijn vriendjes.

Als kwajongens (nog zo’n woord dat je nauwelijks nog hoort…) onder elkaar was het spelletje ‘verplassen’ een sport dat op sluikse wijze werd beoefend. Om kans te maken de wedstrijd te winnen diende je nu via een ontknoopte gulp te plassen. Een rits in een gulp bestond er niet bij mijn weten?
“Oefening baadt kunst”; met wat extra opgebouwde druk op je blaas kwam je een heel eind.

Waarom ik tijdens die nacht over deze plek droomde zal voor eeuwig een raadsel blijven.

Mijn allerliefste tante Marie, een zus van mijn moeder, de meest aardige onder de vele tantes, woonde ook langszij de Haterscheveldweg op huisnummer 436. Het was een hoekhuis wat in 2012 zo goed als onveranderd wordt bewoond. Om de tochtige wind wat af te remmen was er door ome Hein in het verlengde van de zijmuur bij de keukendeur een rieten wandconstructie geplaatst met een breedte van ± 2 meter en een hoogte van circa 1.80 meter.


Muntweg 436 in Nijmegen. De bewoner heeft in 2012 een glazen wand geplaatst..? (Foto: Streetview)

In mijn droom stond ik voor deze rieten wand. Wie mijn sportieve strijdmakker naast me was weet ik niet meer, mogelijk mijn broertje. De stunt was wie het hoogst kon plassen. Het uiteindelijke doel: met je straal over het windscherm van 1.80 meter komen.
Ik won de wedstrijd glansrijk..!

Bij het ontwaken in het vroege ochtendgloren naast mijn broertje in ons tweepersoons ledikant voelde ik mij bepaald geen kampioen. Buiten het door en door bewaterde matras had ook mijn slaapje de volle laag over zich heen gekregen, waar hij niet blij mee was. Brullen…, en ik met hem!
Even ging het door mij heen om hém de schuld van de nachtelijke urinelozing te geven, wat weinig zin had, mijn onderbroek was een grote natte dweil en ook het matras en onderlaken had aan mijn kant duidelijk meer vocht tot zich genomen. Mijn lieve moeder was niet gelukkig met mijn ‘wedstrijdje-hoogplassen’ in de nacht, maar begreep heel goed, na mijn huilende uitleg van de droom, dat het een ongelukje was.

Het kan verkeren in een jongensdroom.

Excuus aan mijn lezers.
Mochten er spel of stijlfouten in mijn verhalen voorkomen:
Ik heb geen Nederlands gestudeerd en mijn verhalen worden door niemand geredigeerd.

Als ik mijn leven zou mogen overdoen dan zou ik:
- Nederlands studeren
- Geschiedenis studeren
- Van kinds af aan klassiek piano leren spelen.

Cees de Vos – februari 2012

REAGEER

terug

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: