Nieuwe pagina 1

© copyright Cees de Vos, Digitale bewerking; Henk Kersten/Stichting Noviomagus.nl

Mijn Vogelken 

Ik ben geen bioloog, cabaretier, politicus, milieudeskundige, prof of literator, ik ben slechts een natuurliefhebber. Ik moet een jaar of zes geweest zijn met nog een vast geloof in Sint-Nicolaas en zijn trouwe zwarte pieterknecht. 

Barrevoets, mezelf groot makend door op mijn teentjes te gaan staan, stond ik voor het raam en ontwaarde voor ons huis aan het begin van de Heideparkseweg een schattig, oranje gekleurd vogeltje dat zich zo te zien te goed deed aan wat strooisel op de weg. Ik drukte mijn neusje stijf tegen het raam om nog beter te kunnen zien wat zich daarbuiten afspeelde. Mijn vader zag dit aan, maakte zich vervolgens klein door gehurkt naast mij te komen zitten. Ik wees hem met mijn mollige vingertje naar het vogeltje op de weg. Vader sprak: “Vind je het een mooi vogeltje..?
”Ik knikte blozend van ja.” Vader: “Zou je het willen hebben dat vogeltje?” Ik keek hem met een vragende blik aan en vroeg: “Kan dat dan?” Vader: “Ik weet een manier om het te vangen!” 
“Hoe dan….?”, vroeg ik wat argwanend. Vader: “Kijk…, je krijgt van mij een klein handje zout, je loopt héél voorzichtig stapje voor stapje naar het vogeltje, strooi snel wat zout op zijn staartje en meteen kun je het beestje pakken!” Ik was meer dan overtuigd. Met het vaste ‘geloof en vertrouwen’ in mijn eerbiedwaardige vader liep ik met in mijn knuistje een beetje keukenzout heel voorzichtig richting het vogeltje. 

Het beestje had voorshands niets in de gaten maar bij het naderen tot op twee meter keek het op en je zag het denken: “Wat mot die vlegel van mij, scheer je weg of ik vlieg op….!” Tot een meter wist ik het diertje te naderen, toen strekte het zijn rug, spreidde zijn vleugels en ik had het nakijken. Bedremmeld stond ik daar en zag mijn Vogelken met de noorderzon vertrekken. Brullen…!

Ontroostbaar was ik, deze ontgoocheling deed zo’n pijn, tegelijkertijd voelde ik dat ik hier op een laffe wijze belazerd was, wat werd gestaafd door mijn vader die schuddebuikend achter raam stond. Dat was de overtreffende trap, ik kon hem wel schieten en stampvoetend rende ik naar binnen en naar boven om huilend op mijn bed met mijn koppie in de kussens mijn verdriet de vrije loop te geven; en het geloof in de Goedheiligman “Sinterklaas” was na dit bedrog ook van de baan, die kerel met zijn nepbaard en pruik kon voor mij verder de pot op.

Cees de Vos,

Soest, Mei 2010

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: