TuneyTunes

© copyright Cees de Vos, Digitale bewerking: Mark van Loon/Stichting Noviomagus.nl

TUNEY TUNES

In de tweede helft van ’40 en in de eerste helft van de jaren ’50 beleefde Ceesje de Vos zijn tienerjaren aan de Hatertschveldweg. Of hij een onuitstaanbare teenager is geweest waagt hij te betwijfelen. Met wat eigendunk en zelfreflectie vermoedt hij dat zijn dierbare ouders geen ‘al te harde kluif’ aan hem hebben gehad. Wat hem in die periode van zijn leven bezig hield was: grote vliegers maken die hij ten hemel liet opstijgen op de grote speelweide in het Goffertpark - een katapult maken om daarmee op busjes en musjes te schieten, mussen waren er in de jaren ‘40 nog in overvloed (slechts een keer raak geschoten…) - de bij de bibliotheek van Hendrix aan de Groenestraat geleende boeken van Karl May lezen met helden als Winnetou en Old Shatterhand - met zijn vrienden in de buurt spelletjes doen in de straat o.a. het spel ‘Gatrik’ ook wel ‘Pinkelen’ genoemd, een bioscoopje pakken of achter de meisjes aangaan en luisteren naar muziek, héél véél muziek…! Hij leerde ook een instrument bespelen, dat werd een 12 bassen accordeon. Tot zijn leedwezen werd het geen piano. Nadat hij in december 1957 het ouderlijk huis verliet om in Den Haag te gaan werken en wonen kregen zijn jongere broers en zusjes de gelegenheid om piano te leren spelen. Er kwam zelfs een studiepiano in huis..! Ze bakte er helaas geen van allen wat van. Jammer, o zo jammer. Voor Cees hebben zij hiermee een bijzondere kans voorbij laten gaan. “Muziek maken staat bovenaan de lijst van de in totaal negen Muzen.” Op zijn vijftigste heeft Cees alsnog piano leren spelen, ging op pianoles en verwendde zich met kopen van een Pleyel vleugel uit het jaar 1913. “Eind goed, al goed!” Blijft staan: “Als hij de mogelijkheid had gekregen om op jonge leeftijd piano te leren spelen, was hij vast heel ver gekomen.”

De radio met uitzendingen vanuit “Radio Luxemburg” boeide Cees zeer. Tot diep in de nacht, wanneer het complete vossennest al ter rusten lag, legde hij zijn oor stijf tegen de speaker van de radio om te luisteren naar de laatste hits van maand. Hij had het radiotoestel zo afgesteld dat de slapende familie boven er geen oren naar hadden. Zoals elk jong kind had ook Cees zo zijn favorieten. Dat waren er nog al wat. Zijn grote idool onder de vrouwen was de blonde Doris Day, stapelverliefd was hij op deze blonde diva. Verder waren er nog Guy Mitchell, Jo Stafford, Franky Laine, Connie Francis, Perry Como, Rosemary Clooney en de Nederlandse crooner Eddy Cristiani met zijn liedje: “Ik zie de zon, al schijnt zij niet, 'k jubel het uit, 'k zing en ik fluit het hoogste lied…..“

Cees verzamelde de foto’s van deze zangsterren; knipte ze uit het blaadje ‘TUNEY TUNES’. Dit muziekblad kocht hij bij een noodwinkel in de stad. Door het “Vergissingsbombardement van dinsdag 22 februari 1944” werd een groot gedeelte van de binnenstad verwoest; 144 vliegtuigbommen van elk 500 pond daalde neer op de stad, bijna 800 doden waren er te betreuren. Zie de documentaire onder Google: “Ander Tijden dinsdag 22 februari Nijmegen” (Geschiedenis 24 – Bombardement van Nijmegen) Om na het einde van de oorlog in 1945 toch weer snel winkels te kunnen openen werden er laagbouw ‘noodwinkels’ gebouwd in Bisschop Hamerstraat, de straat voorafgaand aan de Molenstraat nabij het Keizer Karelplein. In zo een noodwinkel kocht Cees zijn eerste ‘TUNEY TUNES’ muziekblaadje.

Guy Mitchell *1927 †1999 Doris Day (*1924) Perry Como *1912 † 2001

Tuney Tunes was een Nederlands muziekblad dat is opgericht en werd uitgegeven door Jan van Haaren (drukker) uit Eindhoven tussen 1942 en 1966. Het eerst nummer rolde in de Tweede Wereldoorlog in 1942 van zijn pers in een zeer kleine oplage. Het was een klein boekje met in het begin alleen maar teksten van Amerikaanse songs die Jan zelf opschreef door de nummers op de radio te beluisteren. De prijs stond er in de oorlog in francs op vermeld om de Duitse bezetter om de tuin te leiden. Want Amerikaanse muziek was verboden, helemaal als het door zwarten gebracht werd. Maar Jan van Haaren was een groot muziekliefhebber en had in de jaren dertig al een muziekblad willen beginnen. Maar daar wilde zijn vader, ook drukker, toen niet aan. Op 6 augustus 1942 verscheen het eerste nummer en na een bomaanslag, datzelfde jaar, verscheen het geruime tijd niet om vervolgens in januari 1943 weer geleverd te worden. Het was een klein blaadje van slechts acht pagina's met een geel kartonnen omslag. Helaas werd de drukkerij na twee maanden alweer gebombardeerd en verscheen het daarop volgende nummer pas in september 1944, toen het zuiden van Nederland verlost was van de Duitse bezetter.
(Bron: Jan van Haaren)
 

Eddy Cristiani met z’n onafscheidelijke gitaar Een TUNEY TUNES pagina Jubileumuitgave


De noodwinkels in de Bisschop Hamerstraat in 1949 - Het was voor zover ik weet ‘t tweede winkeltje rechts bij de boompjes. Mogelijk ben ik het menneke dat hier de winkel binnengaat om zijn TUNEY TUNES muziekblaadje te kopen…?
(Bron: Regionaal Archief Nijmegen)

Aan het begin van de Hatertscheveldweg, nabij het huis met de naam ’t HEUVELTJE, woonde een jong meisje, een van een tweeling, die Cees zeer bekoorde. Nimmer heeft hij de gevoelens die hij voor het meisje in stilte koesterde kenbaar durven maken gezien haar nog te jonge leeftijd. Ja…, het klopt, Cees werd nog al eens verliefd als teenager. En wie niet…? In die tijd kwam de film “Calamity Jane” uit met Doris Day in de hoofdrol. In deze film zingt Doris een romantisch liedje waarvan de eerste twee regels luidde: “Once I had a secret love /That lived within the heart of me..… (zie bij You tube..!) Wandelend in het voorjaar op een zonnige vroege zondagmorgen in het nog “ongeschonden” maagdelijke Goffertpark, met bloeiende krokussen in het gras links en rechts van de wandelpaden en een zingende kwikstaart tussen de paardenbloemen, neuriede hij dagdromend dit liedje zachtjes voor zich uit: “Once I had a secret love…!

Het laatste nieuws: er komt in 2011 een CD uit met liedjes gemaakt en ingezongen door een Doris Day van 61 jaar. Bijzonder toch..! Na 55 jaar kwam Cees via Noviomagus/Internet het tweelingmeisje uit de Hatertscheveldweg weer op het spoor en hebben zij nu contact. Ook bijzonder..!


kwikstaart

 


In het jaar 1957 was de wederopbouw in de zwaar gehavende Keizer Karelstad Nijmegen in volle gang. De noodwinkels in de Bisschop-Hamerstraat waren overbodig en werden gesloopt. Tijdens deze sloop stortten enkele muren in met als gevolg dat een aantal slopers onder het puin terecht kwamen. Op de achtergrond café - restaurant ‘Normandië’.
(Bron: Regionaal Archief Nijmegen)

Tot slot: Hebt u dat ook…?
Gevoel voor muziek in het algemeen en het klassieke repertoire in bijzonder, heeft mij van kinds af aan geboeid. Als er in de jaren ’40 en ’50 een nieuwe tophit uit kwam van Nat King Cole, Pat Boone of Harry Belafonte, was ik steeds weer verbaast dat de melodie in alle toonaarden afweek van een vorige hit en dat met een toonladder van slechts acht noten van C naar C…? Het is en blijft voor mij - een - groot - mysterie. Eerder gemeld: als twaalf jarig knaapje heb ik samen met mijn een jaar jongere broertje mee mogen doen in het jongenskoor bij een uitvoering van de Matthäus Passion van Johann Sebastian Bach (1685-1750) in het concertgebouw de Vereeniging. Een voor mij onvergetelijke gebeurtenis. (Zie onder Mijmeringen “Matthäus Passion”)

Cees de Vos – oktober 2011

Reactie 1:

Leny Grootel-Dibbets (nicht van Cees, uit Uden), 01-11-2011: Hoi Cees, Mooi verhaal Cees, en grappig, ik speel ook accordeon. Als kind heb ik 4 jaar les gehad, maar op de middelbare school was het ding 'not done'. Onze klasseleraar op het lyceum in Zwolle vroeg of we allemaal iets wilden doen op de jaarlijkse klasseavond. Daar kwam Leny helemaal uit Raalte met de trein met de accordeon aangesjouwd en ik voelde het al meteen, fout, helemaal fout! Er werd natuurlijk piano gespeeld, viool en dwarsfluit, maar accordeon... Ik heb het ding daarna nooit meer aangeraakt. Tot ik 5 jaar geleden de band van Alex Roeka op tv zag en daar werd zo mooi accordeon gespeeld. Ik zei tegen Hans mijn man, wat jammer dat ik het heb opgegeven, dit soort muziek zou ik willen spelen.Toen ik na een maand jarig was kreeg ik een kleine accordeon van hem cadeau. Ik ben toen zelf helemaal opnieuw begonnen en nu speel ik best aardig. Ik kan helaas niks uit mijn hoofd, ik moet altijd een standaard met de muziek voor mijn neus hebben. Maar het klinkt goed. (Verder speel ik alle soorten blokfluit in een ensemble.) We zijn echte spijtoptanten Cees, zit zeker in de familie! Muziek is dus ook heel belangrijk voor mij. Tuney Tunes roept ook herinneringen op, ik weet dat ik ook een of twee nummers had en er de songteksten uitknipte.

Reactie 1:

Cees de Vos, 23-12-2011: In dit verhaal speelt de bekende filmster Doris Day een belangrijke rol.
Via Google kwam aan het adres van Doris Day in U.S.A. en ik heb haar een brief in steenkolen Engels gestuurd om haar attent te maken op mijn verhaal TUNEY TUNES op de site www.noviomagus.nl.
Vandaag vrijdag 23 december kreeg ik een aardige brief van Doris als antwoord.

terug

Reactiepagina

REAGEER:

Uw aanvullingen of opmerkingen zijn welkom!
Met dit formulier kunt u (nog) geen foto's versturen. Gebruik daarvoor uw e-mailprogramma.
Opmaak kan wel, bv <b>Vet</b> of <i>cursief</i> geeft Vet of cursief.
 
 Uw naam: en mailadres: