S.C.H. de voetbalclub uit het Waterkwartier, beter gezegd, De Biezen.
S.C.H. de club van de gewone man.

Al in 1919 hadden enkele jongens uit West-Nijmegen het plan bedacht om onder de naam Victoria te gaan voetballen. De eerste tijden speelde men op de hoek Biezenstraat-Waterstraat, waar later de H. Theresiakerk kwam te staan. Daarna werd er een veld beschikbaar gesteld door de vlasfabriek, ongeveer op de plek waar nu de Honig is. Men speelde af en toe een vriendschappelijke wedstrijd totdat men het tijd vond om het serieuzer aan te pakken.

Op 23 januari 1921 zag N.H.C het licht, de Nijmegen-Hees-Combinatie. In café Boers op de hoek van de Lange Hezelstraat en de Bottelstraat werd besloten onder deze naam te gaan voetballen. Men sloot zich toen ook aan bij de Gelderse Voetbalbond. Onder leiding van voorzitter Van Schaik werd binnen 2 jaar de vierde klasse bereikt. Op 1 december 1926 werd tijdens een vergadering een voorstel gedaan om tot naamsverandering over te gaan. Dit werd gedaan omdat er in Nijmegen een andere club was met de naam H.N.C, en dat kon nog wel eens voor verwarring zorgen. Op advies van Chris van Embden, een van de mannen van het eerste uur, werd besloten de naam te veranderen in S.C.H, dit stond voor Sport-Club-Hees. In datzelfde seizoen van 1926-1927, kwam S.C.H te spelen op de velden waar zij nu nog zitten, op de Rivierstraat. Daarmee is S.C.H recordhouder te Nijmegen, al 81 jaar voetballen zij op hetzelfde sportcomplex.
In het begin van de jaren ‘30 werd S.C.H tweede klasser, zodat er jaarlijks enkele mooie derby’s werden gespeeld tegen clubs als N.E.C en Quick. Het hoogtepunt voor S.C.H kwam aan het eind van seizoen 1934-1935. Nadat het kampioenschap behaald was, volgden promotie-degradatiewedstrijden tegen Hengelo en Vitesse, met als resultaat dat S.C.H naar de Eerste Klasse van Oost promoveerde.
Dit was het hoogst haalbare in die tijd. In deze tijd werden ook enkele S.C.H spelers uitgenodigd voor onder andere het Oostelijk Elftal. Enkele van deze S.C.H’ers waren Bert Wessels, Bert Fleury, Bep Heij, doelman Piet Gidding en Jo Looyschelder. Looyschelder haalde zelfs het Nederlands B elftal.
Hij moest zelfs één keer bedanken omdat S.C.H. een belangrijke toernooiwedstrijd moest spelen.
Dat S.C.H in de eerste klasse zat heeft slechts een jaar geduurd, N.E.C nam de plaats in. 

Eenmaal heeft S.C.H nog op de deur van de eerste klasse geklopt. In 1939 bleken echter de Enschedese Boys te sterk voor de Hesenaren. Al deze successen uit de jaren ’30 werden behaald onder voorzitter Nol Jansen. Na de Tweede Wereldoorlog steeg het aantal leden van de club, mede doordat er veel nieuwe woningen in het Waterkwartier gebouwd werden. De “Blauwe Jungskes”, een bijnaam die een journalist de club gaf, kregen er een supportersvereniging, een mondharmonica en een wandelvereniging bij. In het begin van de jaren ’50 heeft er een uitwisseling plaatsgevonden tussen enkele Franse clubs, waarbij de bekende pastoor Cloosterman betrokken was.

S.C.H. een club met historie.

Leo Hermsen.