door
Jan Botma 

In 1952 ben ik in Nijmegen geboren en t/m 1972 heb ik hier gewoond. Mijn vader heeft altijd een aantrekkingskracht gehad naar de Waal en heeft ons daarmee op een positieve manier mee besmet. Vaak gingen we met hem van jongs af aan strandjutten op die plekken waar het mogelijk was terwijl mijn moeder thuis bleef bij de allerkleinsten. We gingen dan naar bijvoorbeeld de zuidelijke Waalstranden aan de Ooijse kant en bij de Bisonbaai en de noordelijke kant tussen Lent en Oosterhout. Altijd de laarzen mee want met goede schoenen hoef je niet langs de Waalstranden te lopen. Vaak zaten je laarzen na afloop onder de stookolie die in klodders op de stranden lagen. Wat we in al die jaren niet gevonden hebben. Een kleine opsomming: allerlei soorten munitie, munten, aangespoelde spullen al dan niet per ongeluk van de binnenvaartschepen gevallen, een karkas van een auto, duizenden lege bruine literflessen van het Duitse chemieconcern Merks, veel botten waaronder een Mammoetbot etc. etc. Op een keer vonden mijn vader en ik een grote jutezak vol met boekjes met pikante plaatjes maar mijn vader vond dat ik daar nog niet aan toe was en gooide met een grote zwaai de zak weer de Waal in. De volgende dag ben ik er alleen weer heen gegaan maar: geen zak meer te vinden. 
Toen ik 20 was zijn we naar Oosterbeek verhuisd. Maar Nijmegen werd niet vergeten. Regelmatig gingen we bij extreem laag water naar Nijmegen om daar langs het Waalstrand te lopen en bij hoog water liepen we indien mogelijk op de Waalkade. 
Op 17 augustus 2003 was ik met mijn vrouw op bezoek bij mijn ouders in Oosterbeek en stelde voor om naar Nijmegen te gaan omdat ik wist dat de Waal extreem laag stond. Allemaal de laarzen mee en met de auto op pad naar Nijmegen. De auto zetten we op de Ubbergsche weg vlak bij het Hollands-Duits gemaal. Daar de laarzen aan en langs de wand door de hoge brandnetels naar beneden zodat we beneden aankwamen bij de uitmonding van het Hollands-Duits gemaal. Met mijn digitale camera legde ik de volgende beelden vast.