Eddy Waltman, Thailand

Het was 1954 en ik was toen 14 jaar, oftewel amper droog achter m'n oren. Maar goed, ik was oud genoeg om te gaan werken vonden m'n vader en stiefmoeder. En wat kon ik, broekie, inbrengen..lege blaadjes..alhoewel de blaadjes in die tijd ook al kostbaar waren. Om verder te gaan met m'n verhaal, ik woonde in het Waterkwartier en vanuit mijn raam kon ik mijn toekomstige werkgever zien. Daar kon je niet omheen. HONIG stond met 3 meter hoge letters op het gebouw, en ik woonde in de Pater van Hooffstraat zodoende.

Oorspronkelijk wilde ik verder leren voor reclametekenaar, ik was getalenteerd met tekenen en schrijven. Er stonden dan ook regelmatig pentekeningen of gedichten van mij in De Gelderlander, maar helaas ik kon aan deze situatie niets veranderen. Dus ik begon mijn werkloopbaan bij de Honig als inpakker van vermicelli. Van 8 uur in de morgen tot 5 uur 's middags. Ja, het was erg afwisselend werk, de ene dag fijne vermicelli en de volgende dag middel vermicelli of engelenhaar. Er was een vaste corveër met een toepasselijke naam; Mosterd, ook iemand van 15 jaar. De ploegbaas was de buurman om de hoek van de straat, kalende dat wel, maar we noemde hem Krul Peters. Ook een vriend van mij, Wim, werkte ook op de inpakafdeling. Woensdag was onze beste dag 's morgens les en in de middag voetbal. Maar goed, ik bleef maar 3 maanden op de HONIG; ik was te speels dus niet geschikt voor dit werk.

Na de HONIG had ik 2 weken verplichte vakantie. Ik moest op zoek naar een nieuwe baas. Maar goed het was begin oktober dus Nijmeegse kermis. Aangezien ik een zwak heb voor kermissen, lag het voor de hand dat ik 9 dagen werk had op de kermis. Henk Dorenberg was dus een week lang mijn nieuwe baas. Misschien zijn er lezers die de Rollo nog kennen. Het was een kleurenspel met een
grote draaiende houten schijf met veel gaten en houten balletjes. Wie op een kleur kwam won een prijs; Rood was de hoofdprijs en mocht je uitzoeken. Dan had je nog 4 kleuren, orane, groen, blauw en geel. De ronde tent stond op het Kelfkensbos. Op een dag zouden we de prijzen aanvullen, het was mooi weer en warm voor de tijd van het jaar. Op een bepaald moment kijkt de baas naar mij,
het stonk verschrikkelijk en Henk dacht dat ik mezelf bevuild had, mooi niet dus. Hij kwam erachter dat hij precies stond boven een rioleringsput. Ha,ha,ha. En in mijn vrije tijd plunderde ik de Balco rotor, het spel met de draaiende spiegel met horloges en andere kleine prijzen. Meestal had ik meer dan 1 prijs en de horloges kon ik vlot kwijt voor een knaak. Dit was dus de overstap naar mijn volgende baan.

Dit was het voor deze keer volgende keer meer.

Novio Chiangmai Thailand.

Eddy Waltman

06-11-10:

Na lange tijd weer eens iets van mij uit Thailand. Sorry voor de lange wachttijd maar inmiddels ben ik ook met een boek bezig, dus ik moet de tijd zo'n beetje verdelen. Deze maand ben ik dus 3 jaar in Thailand. Toen ik dus 18 november in Chiang Mai aankwam heb ik tijdens de vlucht een oedeem opgelopen dat zich 2 dagen daarna vreselijk toesloeg zodat ik sinds die tijd in een rolstoel gekluisterd ben. Dag grootse plannen alles van de ene na de andere dag naar de knoppen. Achteraf bleek het een lotbeslissing te zijn met een zeer positieve kant. Sinds februari 2008 verblijf ik in Mc.Keans revalidatie centrum en ik verblijf er tot groot genoegen. In het begin lag ik in een zaal met 6 bedden nu heb ik bijna een jaar een eigen kamer, met alle gemakken. Grootbeeld televisie, ijskast, microwave en wat het belangrijkste is is mijn lieve vriendin van 39 jaar. Ook deze maand zijn wij een jaar samen. Ze kan helaas niet bij me slapen, maar ze is van s'morgens vroeg half zeven tot s'avonds acht uur bij me. Ze is niet alleen mijn vriendin maar ook mijn verzorgster, zelf kan ik eigenlijk niks. Maar we spreken helaas niet dezelfde taal maar we kunnen toch met elkaar converseren. Deze week heeft ze voor de eerste keer Europees eten gemaakt voor mij. Maandag heeft ze na uitleg van mij, reifkoeken gebakken. Reifkoeken zijn dus aardappelkoeken, met uit, peper en zout, een ei en wat meel. Een geliefd maal in Duitsland. Gisteren hebben we samen Vlaamse friet gemaakt met mayonaise wat zeer goed gelukt is. Goed, dit was dan even de aanloop naar mijn eigenlijke verhaal. Onlangs is de moeder van mijn vriendin gestorven en was eigenlijk het beste wat haar kon overkomen, ondanks het verdriet. Op het laatst woog ze amper nog 30 kilo. Maar ik had dus nog nooit een echte begrafenis meegemaakt. De moeder overleed omstreeks 2 uur in de nacht en s'morgens was het lichaam al opgebaard in een afgeschermde open ruimte. Ter plaatse was alles voorbereid met vele versiersels en een grote foto in een bloemenkrans van de overledene. s'Morgens rond 9 uur was het al een drukte van belang. Buiten de directe familieleden waren er ook zijn 15 naburige kennissen en de rest zo'n 20 waren eigenlijk passanten die eigenlijk alleen voor het vrije middagmaal kwamen. Het lijkt dus meer op een receptie waar iedereen welkom is en namen geen rol speelt. Maar dat is dus gebruikelijk in Thailand. De volgende dag bijna hetzelfde ritueel. Alleen kwamen er nou zo'n stuk of 10 monniken bij. Na de maaltijd en een kwartier luisteren naar de monniken begint de feiteleke begrafenis. Nadat de groep dan ongeveer gehalveerd is, omdat degeen die voor het eten kwamen huiswaarts keerden. In optocht achter de wagen met het stoffelijk overschot, dat rijk versierd was met bloemen en kransen. Direct gevolgd door directe familie, vervolgens de monniken en dan vrienden en kennissen. Na een voettocht van 2km. dwars door het verkeer komt men op de begraafplaats aan. Daar wordt nog zo'n 10 minuten gezongen door de monniken en dan het definitief afscheid nemen van de overledene. Het gevolg hierna waren de tranen van mijn vriendin en familieleden. s'Middags rond 3 uur is alles voorbij. De grote foto werd veilig gesteld en meegenomen door Nong mijn vriendin.

Groeten uit Thailand.

Eddy Waltman.

01-12-10:

Al lang was ik op zoek naar bijgaande foto, waarom, omdat dit mijn nieuwe werkgever was na de Honig. Omdat ik verder wilde met mijn verhaal heb ik lang gespit in de archieven van Noviomagus, totdat ik deze foto vond het zgn. lasbedrijf. Omdat de locatie Voorstadslaan-Sperwerstraat werd genoemd weet ik niet beter dan dat dit de Schoppenkeet moet zijn. In mijn tijd werd er zeker niet gelast maar werden er schoppen, spaden, bijlen en houwelen gefabriceerd. Als 14 jarige heb ik daar verschillende functies gehad, eerst als ijzersmelter achter de oven en tot slot in het laklokaal. Hier werkte ik heel alleen en zelfstandig. Er waren verschillende taken, het onderdompelen van hamerstelen, of hakbijlstelen, maar ook spaden en bijlen werden daar in een lakbad ondergedompeld. Het was winter en de chef de Hr. Hendriks kwam vaak kijken hoe ik het maakte. Links achteraan was het lakhok, duidelijk zichtbaar op de foto. Het was gewoon een bakstenen gebouw, dat nogal donker voorkwam. Er werd in die tijd veel gemaakt, er was werk in overvloed. Door de sloop die plaatsvond tijdens het nemen van de foto, kijk je eigenlijk tegen een binnenmuur aan. De rest van het gebouw komt wel overeen. Toch had ik het met een half jaar bekeken, de lak bleek nogal gevaarlijk voor je gezondheid door de giftige dampen. Daarna deed ik hetzelfde werk ongeveer bij van Vliets kwastenfabriek aan de Weurtseweg, gevestigd op het oude stort.
Het stort wat zo genoemd werd na de oorlog, was in feite geen stort. Tijdens de oorlog was op die plaats een Duits leger depot gevestigd. Toen de Duitsers vertrokken waren, werd het weer een braakliggend terrein waar van alles te vinden was. Jammer dat ik niet wat ouder was in die tijd, want er lag een kapitaal aan oorlogs documenten onder andere honderden persoons bewijzen, die voor een verzamelaar zeker gezocht en waardevol zou zijn. Om terug te keren naar van Vliets kwastenfabriek in principe zat ik daar ook in het lakhok, met dit verschil dat ik daar iedere dag een liter melk kreeg. Verder was dit een leuke tijd en was ik zwaar verliefd op Annie uit de Marsstraat. Zondags gingen we vaak naar de kwartjesfilm in de Gezellenvereniging. Films als Rintintin en cowboyfilms met Roy Rogers waren vaste prik. IJsjes bij La Venezia aan de Lange Hezelstraat en via het Kronenburgerpark weer op huis aan. Nog steeds heb ik een herinnering bij me van die tijd, want ik tattoeeerde mijn linkerarm met Oost Indische inkt. Aan beeld van Annie compleet met paardestaart. Het is nu nog steeds zichtbaar. Ondertussen had ik er een zwager bij gekregen die bij de Robinson schoenfabriek werkte. En zoals verwacht mijn volgende baas was inderdaad de Robinson. Daar heb ik 5 jaar gewerkt en doordat we inmiddels verhuisd waren naar de Heidevenstraat is het contact met Annie verwaterd. Van het een kwam het ander en door mijn wispelturigheid heb ik Annie nooit meer ontmoet. Voor iedereen die nog meer wil lezen over mij kun je nu ook terecht op mijn weblog bij de Volkskrant.

Groeten uit Chiangmai - Thailand, Eddy Waltman