Molenstraat

Toen Nijmegen in de 13de eeuw - na het verkrijgen van stadsrechten in 1230 - zijn eerste (aarden) omwalling kreeg, lag de Molenstraat daar net buiten. De stad eindigde abrupt buiten de Windmolen- of Wiemelpoort, die ongeveer ter plaatse van de huidige kruising van Broerstraat en Pauwelstraat stond.
Aanvankelijk was de Molenstraat nog onbebouwd, maar in de loop der jaren kwamen er steeds meer huizen te staan. In het begin van de 15de eeuw was het gebied ten zuiden van de ommuurde stad zodanig volgebouwd, dat men het noodzakelijk achtte om deze bebouwing te betrekken bij de verdediging van Nijmegen. Daarop werden omstreeks 1436 de Molenstraat, Hertogstraat, Ziekerstraat en het kloostercomplex op het huidige Mariënburg binnen de stadswallen opgenomen. Aan het begin van de Molenstraat verrees de Molenpoort.
De Molenstraat - waarvan de naam overigens is ontleend aan de vele molens, die vroeger buiten de Molenpoort stonden - werd een voorname straat, waar de rijkere bewoners van de stad statige herenhuizen lieten bouwen.
De Molenstraat bleef eeuwenlang een woonstraat. Pas nadat in 1874 de vesting was opgeheven, veranderde het een en ander. Na de sloop van de stadsmuren en -poorten werden rondom de middeleeuwse binnenstad nieuwe wijken aangelegd, waar de explosief groeiende bevolking kon worden gehuisvest. Door deze ontwikkeling begon het Nijmeegse winkelcentrum in ruimtelijk opzicht te verschuiven. Was de benedenstad eeuwenlang het kloppend hart van Nijmegen geweest, vanaf 1880 vestigden steeds meer winkels en bedrijven zich in de straten van de bovenstad, zoals de Burchtstraat, Broerstraat, Houtstraat en Molenstraat.
Doordat vele woonhuizen werden omgebouwd tot winkel onderging de Molenstraat rond 1900 een ware metamorfose. De afzonderlijke stoepen en bijbehorende stoeppalen verdwenen uit het straatbeeld en vele panden werden voorzien van nieuwe voorgevels, opgetrokken in neostijlen of in Jugendstil - bouwstijlen die toentertijd in de mode waren. Soms werden oude huizen afgebroken en verrezen er geheel nieuwe panden.
Bij het bombardement van 22 februari 1944 bleef de Molenstraat voor het grootste deel gespaard. Alleen aan de noordzijde van de straat ging een aantal gebouwen in vlammen op. De voorgevel van in 1895-1896 gebouwde Sint-Ignatiuskerk (sinds 1925 Sint-Canisiuskerk geheten) werd geheel verwoest.
De Molenstraat heeft in het algemeen zijn eind 19de-eeuwse karakter goed weten te behouden en is nog een van de weinige straten in de binnenstad met veel historische bebouwing. Iets om zuinig op te zijn, dus.